Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΑΦΙΞΗ ΤΟΥ ΓΡΙΒΑ ΔΙΓΕΝΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 1971

 ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

ΔΙΓΕΝΗΣ

Ιστορικά ντοκουμέντα, τα χειρόγραφα του ίδιου του στρατηγού

ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ, και συνεχίζουν να γράφονται, πολλά για τη κάθοδο του στρατηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή στην Κύπρο, το 1971. Τα περισσότερα από τα γραφτά αυτά είναι αναληθή και δεν αποδίδουν καθόλου την πραγματικότητα.

ΤΙ έχει γίνει; Λόγω πολιτικών και ιδεολογικών καταστάσεων, πολλοί έγραψαν μύθους μέχρι και τερατουργήματα. Σ’ αυτό βοήθησε και το σκηνικό που επικράτησε στην Κύπρο και την Ελλάδα μετά τα γεγονότα του καλοκαιριού του 1974 και την επιστροφή του Μακαρίου στην Κύπρο. Κόμματα – με επί κεφαλής το ΑΚΕΛ – θεώρησαν συγκεκριμένα την περίοδο εκείνη ως ευκαιρία να γράψουν όσα και η φαντασία αδυνατεί να «γεννήσει». Το πολιτικό σκηνικό ήταν τέτοιο δυστυχώς, που υποβοηθούσε στον βιασμό και της Ιστορίας, πέρα από τους χιλιάδες βιασμούς γυναικών που διέπραξαν Τούρκοι κτήνη, είτε εισβολείς από την Τουρκία, είτε Τουρκοκύπριοι εξτρεμιστές, τους οποίους εδώ και πολλά χρόνια το ΑΚΕΛ αδιάντρωπα αποκαλεί…«αδελφούς»! Αν είναι δυνατό!..

Παραδάκι «με ουρά», παρήγαγε «ιστορικούς συγγραφείς»

ΒΕΒΑΙΑ, δεν ήταν μόνο το ΑΚΕΛ και οι ομοϊδεάτες του κομμουνιστές στην Ελλάδα, που εκμεταλλεύτηκαν τις πολύ δύσκολες καταστάσεις που επικράτησαν στην Κύπρο μετά την τουρκική εισβολή, αλλά και άλλοι, που αυτοανακηρύχθηκαν «αντιστασιακοί» ή «δημοκράτες», ή και τα δύο μαζί!. Στα ίδια επίσης πλαίσια, έρρευσε και αρκετό παραδάκι από κόμματα, Οργανισμούς και εκκλησιαστικά κελιά, για την έκδοση και κυκλοφορία «δημοκρατικών εφημερίδων», αλλά και βιβλίων, στη βάση των κατ’ επιταγή «γεγονότων». Και ήταν τότε ακριβώς, που ανεφύησαν «ιστορικοί» και «συγγραφής», που έγραψαν τόσες και τέτοιες αναλήθειες, που η ανθρώπινα διάνοια αδυνατεί να συλλάβει!

ΕΝΑ, λοιπόν, γεγονός που απασχόλησε ιδιαίτερα τους πληρωμένους αυτούς «ιστορικούς», ήταν και η κάθοδος του στρατηγού Γρίβα το 1971. Συνεπικουρούμενοι, δυστυχώς, και από γνωστούς μέχρι τότε συγγραφείς, οι οποίοι, για συμφεροντολογικούς και μόνο λόγους, έκαναν στην πένα τους στροφή 180 μοιρών και δεν υστέρησαν στη συγγραφή κειμένων, που ανέτρεπαν κατ’ απόλυτο τρόπο προηγούμενα κείμενα των ιδίων! (Το σοβαρό αυτό θέμα, θα μας απασχολήσει σε έκταση εν καιρώ).

ΕΠΙΔΡΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ “το υπέρτατο διεθνές έγκλημα”: Πραξικόπημα, εισβολή, κατοχή…

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Στις Δίκες της Νυρεμβέργης (Nuremberg Trials- die Nurnberger Prozesses) καταδικάστηκαν σε θάνατο, σε ισόβια και σε μακρόχρονη φυλάκιση όλα εκείνα τα μέλη του Γερμανικού Ναζιστικού κινήματος που συνέλαβαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν τον επιδρομικό πόλεμο 1939-1945 που αιματοκύλισε την Ευρώπη και τον κόσμο.

Η πιο σημαντική κατηγορία εναντίων της ηγεσίας των Ναζί ήταν πως υπήρξαν οργανωτές “επιδρομικού πολέμου” (“war of aggression”) δηλαδή ενός μη αμυντικού πολέμου, ενός πολέμου που δεν ήταν αναγκαίος, ενός “πολέμου επιλογής” (“war of choice”), ενός πολέμου κατάκτησης. Οι οργανωτές του μπορούσαν να επιλύσουν τα οποία προβλήματα που αντιμετώπιζε η Γερμανία με διάφορους ειρηνικούς τρόπους αλλά επέλεξαν να τα επιλύσουν με την χρήση βίας δηλαδή μέσω ενός πολέμου κατάκτησης.

Στην ποιο σημαντική του τοποθέτηση το Δικαστήριο περιέγραψε ως εξής τον “επιδρομικό πόλεμο”: “Ο πόλεμος είναι ουσιαστικά κάτι το κακό. Οι συνέπειές του δεν περιορίζονται μόνο στα εμπόλεμα κράτη αλλά επηρεάζουν ολόκληρο τον κόσμο. Για το λόγο αυτό η πρόκληση επιδρομικού πολέμου (“war of aggression”) δεν είναι απλά ένα διεθνές έγκλημα. Είναι το υπέρτατο διεθνές έγκλημα το οποίο διαφέρει από τα άλλα εγκλήματα διότι εμπεριέχει το κακό στο σύνολό του”.

Πρόσφατα και μετά από επτά περίπου χρόνια έρευνας, ολοκληρώθηκε και δόθηκε στη δημοσιότητα η Έκθεση Τσίλκοτ για το ρόλο της Μεγάλης Βρεττανίας επί πρωθυπουργίας Τόνυ Μπλέρ αναφορικά με τον πόλεμο του 2003 κατά του Σαντάμ Χουσέιν και την συνεργασία του Βρετανού πρωθυπουργού με την αμερικανική κυβέρνηση και του Προέδρου Μπούς για την οργάνωση και διεξαγωγή του πολέμου. Το συμπέρασμα του υπεύθυνου για την σύνταξη της έκθεσης του, Sir John Chilcot, ενός επιφανούς νομικού στον οποίο δόθηκε εντολή για τη διερεύνηση του ζητήματος υπήρξε καταπέλτης. Κατά τον Τσίλκοτ η κυβέρνηση του Τόνυ Μπλέρ εσκεμμένα παραπλάνησε τον βρετανικό λαό και συνομωσιακά οργάνωσε με τις Ηνωμένες Πολιτείες ένα “επιδρομικό πόλεμο” παραβιάζοντας κατάφορα τη διεθνή έννομη τάξη. Υπενθυμίζω εδώ πως και ο τότε ΓΓ του ΟΗΕ Κόφι Ανάν χαρακτήρισε τον πόλεμο του 2003 ως παράνομο και πως παραβίαζε την καταστατική Χάρτα του ΟΗΕ. Η Χάρτα είναι μια διεθνής συνθήκη που προγράφει τον πόλεμο ως εργαλείο επίλυσης διαφορών ανάμεσα στα κράτη και η οποία Χάρτα αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του μεταπολεμικού διεθνούς συστήματος.

ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΖΙΝΑΣ 1974 ΄΄Πώς προδόθηκαν οι εκεί ένοπλοι μακαριακοί΄΄

                                                               Ανδρέας Αζίνας

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΖΙΝΑΣ ήταν ο πιο στενός συνεργάτης του Μακαρίου, από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 όταν επέστρεψε από τις σπουδές του στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε γεωπόνος. Εργάστηκε για την προετοιμασία του αγώνα της ΕΟΚΑ, στη διάρκειά του δε βρισκόταν στην Αθήνα, απ’ όπου και διευθετούσε αποστολές όπλων στην Κύπρο.

ΜΕ τη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960, ο Μακάριος τοποθέτησε τον Αζίνα στο πηδάλιο του Συνεργατισμού. Ανάλαβε ως Διοικητής Συνεργατικής Αναπτύξεως. Ενός Οργανισμού με στέρεη λαϊκή βάση, ο οποίος, όμως, κατέληξε στις μέρες σε  κυβερνητικό όργανο, εξ αιτίας της διαπλοκής και της κακοδιαχείρισης που υπήρξε στον Συνεργατισμό διαχρονικά. Με πρωτεργάτη το ΑΚΕΛ, ο Συνεργατισμός ξέφυγε από το σλόγκαν του «ο καθένας για όλους και όλοι για τον καθένα» και έγινε «ο καθένας για το κόμμα και όλοι για το κόμμα»! Χρηματοδοτήσεις χωρίς αντίκρισμα, δάνεια που δεν πληρώνονταν, προσλήψεις κομματικών με τη σέσουλα – χωρίς προσόντα πολλές φορές – προαγωγές χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια, συγκάλυψη ατασθαλιών σε Πιστωτικά Ιδρύματα, ηγεμονικοί μισθοί και πολλά άλλα, ήταν το πλαίσιο-μπάχαλο, στο οποίο κινείτο ο Συνεργατισμό από το 1960 μέχρι πρόσφατα. Στο ίδιο πλαίσιο λειτουργούσαν και τα Συνεργατικά Παντοπωλεία, που εξαρτώντο πλήρως από το Συνεργατικό Κίνημα. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να επισημανθεί, ότι ήταν σπάνιο το φαινόμενο να μην υπάρχει κακοδιαχείριση σε Συνεργατικό Παντοπωλείο, ακόμα και στο πιο μικρό χωριό της Κύπρου! Κι αυτό, σε γνώση όλων μέχρι και υπουργούς…

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΄΄Πώς έζησα το Πραξικόπημα, του 1974΄'

ΔΕΥΤΕΡΑ 15 Ιουλίου 1974,  κι εγώ στο σπίτι που νοίκιαζα – μεταξύ Αγίου Δομετίου και Αγίου Παύλου στη Λευκωσία – ξυριζόμουν, για να πάω στη δουλειά. Εργαζόμουν ως δημοσιογράφος στην καθημερινή εφημερίδα «Εθνική», εκφραστικό όργανο της Ενωτικής Παράταξης του στρατηγού Γρίβα Διγενή. (Είχε πεθάνει από τον Γενάρη και πολλές καταστάσεις μέχρι τον Ιούλιο είχαν αλλάξει).

ΔΙΠΛΑ μου ένα πόκετ ραδιόφωνο έπαιζε μουσική, ενώ σε λίγο άρχισε η καθημερινή πρωινή εκπομπή της Μαίρης Κοντογιάννη, μιας από τις βασικές εκφωνήτριες του ΡΙΚ. Δεν πέρασαν και πολύ οι οκτώμισι, όταν άκουσα συνεχόμενες ριπές όπλων, προερχόμενες από δυτικά. Προς τα εκεί ήξερα πως ήταν το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, όμως προβληματίστηκα για τις ριπές, σκεπτόμενος ότι ναι, μπορούσε να ήταν βολή, όμως ήταν ασύνηθες αυτό να γίνεται μέσα στο στρατόπεδο.
ΔΕΝ πρόλαβα να ολοκληρώσω τη σκέψη μου, κι ενώ από το ΡΙΚ μεταδιδόταν το δημοφιλές για την εποχή τραγούδι του Νταλάρα «Το πουκάμισο το θαλασσί», ξαφνικά το ραδιοφωνάκι σταμάτησε:

Μακάριος: «Στρατός κατοχής η Εθνική Φρουρά»!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ

ΗΤΑΝ Ιούνιος του 1974, η εσωτερική κατάσταση στην Κύπρο «μύριζε μπαρούτι» και ο λαός δικαιολογημένα ανησυχούσε για το μέλλον του. Ο Κύπριος Πρόεδρος Μακάριος ήταν, λόγω των εξελίξεων, σε κακή ψυχολογική κατάσταση, κάτι που φαινόταν στις δηλώσεις και στις δημόσιες εμφανίσεις του. Ιδιαίτερα τον απασχολούσε η κατάσταση στην Εθνική Φρουρά, την οποία θεωρούσε ως «φέουδο» των αξιωματικών από την Ελλάδα και, κατ’ επέκταση, του στρατιωτικού καθεστώτος των Αθηνών.

ΣΤΙΣ 4 ΙΟΥΝΙΟΥ, ο Μακάριος έστειλε επιστολή στον τότε Αρχηγό της Εθνικής Φρουράς στρατηγό Γεώργιο Ντενίση, με την οποία του ανάγγελλε μέτρα πο

ΦΑΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ «Όταν ο Μακάριος μου αποκάλυψε…»

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

 Οι πιο παλιοί δημοσιογράφοι έδιναν τη μάχη για την ενημέρωση και την αλήθεια αντιμετωπίζοντας σφαίρες, απαγωγές και ξυλοδαρμούς. Κάποτε επιβαλλόταν λογοκρισία, εφημερίδες κυκλοφορούσαν με λευκά, τα αυτοκίνητα του πρακτορείου διανομής έπεφταν σε ενέδρες ενόπλων.
Σήμερα ο πόλεμος των δημοσιογράφων αφορά τη μεγάλη αναμέτρηση με τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Ο καθένας μπορεί να αποφανθεί ποια είναι η δυσκολότερη εποχή ή εάν οι εχθροί της αλήθειας έχουν εκσυγχρονισθεί.

 Η κατάθεση ενός βετεράνου δημοσιογράφου, έχει πολλαπλή σημασία. Καταρχήν, ο αναγνώστης αναζητεί νέα ιστορικά στοιχεία και παρασκήνια και μια μαρτυρία που αποτελεί πρωτίστως βιώματα και αποτυπώνει συγκρούσεις, αμφισβητήσεις, αποκαλύψεις. Αυτό προσφέρει ο Φάνος Κωνσταντινίδης, στο βιβλίο του «Ένας βετεράνος αποκαλύπτει», των εκδόσεων Επιφανίου.

Ο Φάνος Κωνσταντινίδης μέσα εν πολλοίς από μια αυτοβιογραφία, καταγραφή εμπειριών προσφέρει νέα στοιχεία και ενδιαφέρουσες εικόνες για τη σύγχρονη ιστορία του τόπου. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη προσφορά του μέσα από το βιβλίο του αυτό. Με άποψη, όπως πάντα, με ιδεολογικό στίγμα και αντικειμενικότητα, προσπαθεί να μην αδικήσει κανένα. Ακόμη και αυτούς που τον έχουν αδικήσει, αυτούς που τον ξυλοφόρτωσαν.
 Προσπαθεί να αποφύγει την πεπατημένη και να επαναλάβει τα κλισέ που συνοδεύουν τέτοιας μορφής συγγράμματα. Δεν υπάρχουν αγιογραφήσεις προσώπων. Δείχνει σαφέστατα την εκτίμησή του στους πρωταγωνιστές του κυπριακού γίγνεσθαι, χωρίς όμως να τους προσφέρει το δικαίωμα στο αλάθητο. Πενήντα επτά χρόνια μάχιμης δημοσιογραφίας, είναι μια ολόκληρη ζωή.

Ο ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ ΠΟΥ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΠΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Οι αγριότητες που έγιναν κατά τη διάρκεια του προδοτικού πραξικοπήματος στην Κύπρο στις 15 Ιουλίου 1974 πολλές. Μια ιστορία που δεν έχει γίνει γνωστή μέχρι σήμερα αλλά είναι συγκλονιστική, είναι η δολοφονία ενός νεαρού Καταδρομέα ο οποίος αρνήθηκε να συμμετάσχει στην προδοσία. Τον σκότωσαν χουντικοί και έριξαν το κορμί του σ΄ έναν ομαδικό τάφο.

Η Ειρήνη Χαραλαμπίδου από το cyprusnews γράφει την συγκολνιστική ιστορία του Σωτήρη Αδάμου Κωνσταντίονου:

Τον λόγχισαν πισώπλατα, τον εκτέλεσαν εν ψυχρώ, οι δειλοί, το πρωί της 15ης του Ιούλη! Πυροβόλησαν χωρίς να τον κοιτούν στα ματιά.
Καταδρομέας στην 31 μοίρα, ο Σωτήρης Αδάμου Κωνσταντίνου.
Το παλληκάρι επέλεξε συνειδητά το θάνατο. Γιατί έτσι πράττουν οι ήρωες. Με την άρνηση του να γίνει συνεργός των χουντικών υπέγραφε τη θανατική του καταδίκη.
Είχε προειδοποιήσει ο Κομπόκης: "Πραξικόπημα, όποιος δεν υπακούσει σε διαταγές θα εκτελεστεί". Αρνήθηκε ο Σωτήρης, και εκτελέστηκε. Ο θάνατος του ήταν η ύστατη προσπάθεια να υπερασπιστεί τη Δημοκρατία.

Η ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΟΙ ΤΗΣ

Του Μίκη Μιχαηλίδη

Οι εµπνευστές της Διχοτόµησης και όλων των δεινών που υποφέρουµε είναι οι Άγγλοι και συµπαραστάτες τους οι Αµερικάνοι, γι' αυτό και στη συνέχεια θα αναφέρονται ως Αγγλοαµερικάνοι. Αρκετά από τα δεινά αυτά δύναται κάποιος να ανακαλύψει στα αρχεία του Φόρεϊν Όφφις. Σ' αυτά θα βρείτε και τους διάφορους χάρτες που έχουν σχεδιάσει για τη διχοτόµηση της Κύπρου .. Ο τελευταίος είναι αυτός που έχει πάρει σάρκα και οστά µε την εισβολή του 1974. Συνεργοί των Αγγλοαµερικανών είναι πρόεδροι και πολιτικοί µας, όπως και άλλοι κατέχοντες σηµαντικά πόστα και βεβαίως και ένα µικρό µέρος του Κυπριακού λαού που παρασύρεται από τις ψευδολογίες των πιο πάνω.

Η Διχοτόµηση της Κύπρου έχει περάσει διάφορα στάδια και τώρα βρίσκεται στο τελικό της στάδιο.
Πρώτον στάδιο ήταν «λύση του Κυπριακού», η οποία θα έπρεπε να ήταν τέτοια, που θα συνέβαλλε στον επιδιωκόµενο σκοπό τους, ήτοι την διχοτόµηση. Από τα αρχεία τους πληροφορούµαστε ότι το 1957, όταν ανατέθηκε στον Ράτκλιφ να συντάξει Σύνταγµα για την Κύπρο, του έδωσαν εντολή να ετοιµάσει και ένα µε χωριστές κοινότητες. Η απάντηση του Ράτκλιφ ήταν ότι τούτο θα µπορούσε να γίνει µόνο µε τη βία. Αυτό είχε προβληµατίσει τους Άγγλους, αφού για αρκετά χρόνια, παρ' όλες τις προσπάθειές τους, δεν µπόρεσαν να πραγµατοποιήσουν τον στόχο τους, δηλ. την Διχοτόµηση.

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΑΚΑΡΙΟΥ - ΓΡΙΒΑ ΣΤΙΣ 26 ΜΑΡΤΙΟΥ 1972

 Μια αποκαλυπτική μαρτυρία

Εύχαρεις, Μακάριος και Στρατηγός Γρίβας Διγενής τσουγκρίζουν κόκκινα αυγά, το Πάσχα του 1965 στη Λευκωσία. Δυστυχώς, η μυστική συνάντησή τους το 1972, υπό δραματικές συνθήκες για την Κύπρο, δεν είχε το ποθούμενο αποτέλεσμα για την ενότητα και την επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού. Και το τσούγκρισμα στις σχέσεις τους υπήρξε έντονο και πολύ καταστροφικό.

ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ του 1972, ο τότε Πρόεδρος Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αντιμετώπιζε μεγάλη πίεση, λόγω της διακοίνωσης της ελληνικής στρατιωτικής Κυβέρνησης Γ. Παπαδοπούλου, η οποία ζητούσε την άμεση παραίτησή του από το προεδρικό αξίωμα. Αιτία, η από μέρους του Μακαρίου μυστική εισαγωγή οπλισμού από την Τσεχοσλοβακία, στον οποίο περιλαμβάνονταν και αντιαρματικά, αλλά και τεθωρακισμένα. Σκοπός του, η δημιουργία ειδικού παραστρατιωτικού επικουρικού Σώματος στην Αστυνομία, για την προάσπιση του Κυπρίου Προέδρου. Επρόκειτο για το γνωστό Εφεδρικό Σώμα, η συγκρότηση του οποίου άρχισε το επόμενο δίμηνο.

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ

«Δεκαπέντε μέρες πριν την εκδήλωση του Πραξικοπήματος, ο Πρόεδρος Μακάριος θέτει σε πλήρη συναγερμό τις δυνάμεις του, δίνοντας συγχρόνως αυστηρή προσωπική εντολή να καταστείλουν κατά την εκδήλωση του το αναμενόμενο Πραξικόπημα. Συγχρόνως, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Μιλτιάδης Χριστοδούλου που είχε γίνει «ο αχώριστος του Μακαρίου», «το δεξί του χέρι», επαναλαμβάνει πως, «αν εκδηλωθεί ανατρεπτική κίνηση, θα τεθεί αμέσως σε εφαρμογή το Σχέδιο αποτελεσματικής λαϊκής αντιστάσεως».  Παράλληλα, ο Πρόεδρος Μακάριος, σε δηλώσεις του υπερηφανευόταν «για τη δυνατότητα δυναμικής αντιστάσεως του λαού».

Ο ίδιος ο Μιλτιάδης Χριστοδούλου, αργότερα, ομολογούσε:  «Ο Μακάριος έβλεπε καθαρά πως υπήρχε το ενδεχόμενο πραξικοπηματικής ενέργειας από την Αθήνα και έπαιρνε σοβαρά μέτρα προετοιμασίας για δυναμική αντιμετώπιση του πραξικοπήματος με το Εφεδρικό Σώμα, την προμήθεια όπλων και τη σχετική προετοιμασία Λαϊκής αντίστασης».

ΠΩΣ ΚΑΤΑΛΗΦΘΗΚΕ ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

«ΑΝΤΙΠΑΛΕΣ δυνάμεις κατά τη μάχη ήταν, από τη μια, η ασφάλεια του αεροδρομίου και, από την άλλη, οι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ. Η ασφάλεια του αεροδρομίου αποτελείτο κυρίως από νεοσύλλεκτους αστυνομικούς, με ελαφρύ οπλισμό. Υπεύθυνος ασφαλείας ήταν ο υπαστυνόμος Χριστάκης Προκοπίου, ο οποίος μετατέθηκε εκεί από την Προεδρική Φρουρά Μακαρίου, όπως και οι πιο πολλοί λοχίες υπεύθυνοι βάρδιας.

Μαζί με τα άλλα του καθήκοντα, ο εκάστοτε λοχίας υπεύθυνος βάρδιας τοποθετούσε ένοπλο αστυνομικό έξω στο δρόμο, μπροστά από το κτήριο του αεροδρομίου, για επιτήρηση του χώρου όταν θα περνούσε από εκεί η αυτοκινητοπομπή που μετέφερε τον Πρόεδρο Μακάριο από και προς τη θερινή του κατοικία στο Τρόοδος. Η επίθεση κατά του αεροδρομίου εκδηλώθηκε λίγα λεπτά μετά που ο Μακάριος πέρασε από εκεί επιστρέφοντας από το Τρόοδος.

Εχθρικές δυνάμεις: Άγνωστος αριθμός στρατιωτών της ΕΛΔΥΚ, της οποίας το στρατόπεδο ήταν πολύ κοντά στο αεροδρόμιο. Είχαν σύγχρονο οπλισμό και την υποστήριξη αρμάτων μάχης. Τουλάχιστον δυο είχαν καταλάβει θέσεις μέσα στον δίαυλο με τα πυροβόλα τους στραμμένα στο κτήριο χωρίς περαιτέρω εμπλοκή.

Αποκαλυπτική επιστολή για το πραξικόπημα του 1974

Για “σκοπιμότητα και απόκρυψη της ιστορικής αλήθειας” εκ μέρους της Επιτροπής για το Φάκελο της Κύπρου ως προς την σωτηρία και διαφυγή του Πρόεδρου της Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Κύπρου, Μακαρίου Γ` την ημέρα του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974, κάνει λόγο ο Τάκης Τσαγγάρης, Διοικητής 3ου Λόγου και Ανώτερος Υπαστυνόμος την περίοδο του πραξικοπήματος.

Σε επιστολή την οποία υπογράφουν άντρες της ομάδας που ενεπλάκησαν σε μάχη στο Προεδρικό Μέγαρο την 15η Ιουλίου 1974, ο κ. Τσαγγάρης, αναφέρει ότι “είναι ειλικρινά με μεγάλη έκπληξη που διαπίστωσα ότι εις την τελική έκθεση του πορίσματος για το Φάκελο της Κύπρου ουδέν αναφέρεται σχετικά με τα γεγονότα αυτά με την διάσωση του Εθνάρχη Μακαρίου και της συνοδείας του από τον 3ο Λόχο”.

Συγκλονιστική μαρτυρία του αντιστασιακού αστυνομικού Κυριάκου Αντωνιάδη Α` ΜΕΡΟΣ

by ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Ο αντιστασιακός αστυνομικός Κυριάκος Αντωνιάδης.

Α΄ΜΕΡΟΣ

«ΕΝ γνώσει του Προεδρικού, έγινα μέλος της ΕΟΚΑ Β΄»

«Εσύ μας επρόδωσες και δόθηκε εντολή να εκτελεσθείς», είπε ο τατάς μου!»

ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ στη Γιόλου της Πάφου ο Κυριάκος Αντωνιάδης, γράφτηκε αστυνομικός στις 5.2.1964. Μετά από στρατιωτική εκπαίδευση στο ΒΜΗ, η διμοιρία του εστάλη στην Πάφο, όπου και πήρε μέρος στη μεγάλη μάχη του Κτήματος, τον Μάρτη του ’64. Συμμετείχε επίσης στις μάχες της Τηλλυρίας, όπου είχε συγκλονιστικές εμπειρίες. Ήταν μεταξύ εκείνων που κατέλαβαν – εβδομάδες πριν από τις μεγάλες μάχες – το στρατηγικό ύψωμα «Λωρόβουνος», όμως το εγκατέλειψαν μετά από μια ανόητη διαταγή να φύγουν!

ΜΕΤΑ, ο Αντωνιάδης βρέθηκε στη συνοδεία του Τουρκοκύπριου γιατρού Ιχσάν Αλί στην Πάφο και το 1967 μετατέθηκε στη Λευκωσία. Για μεγάλο διάστημα ήταν στο Κέντρο Ελέγχου Μηνυμάτων, όπου και τον βρήκαν σημαντικά γεγονότα, που κράτησαν σε αναταραχή τον τόπο, με οδυνηρές συνέπειες στο εθνικό θέμα.

Συγκλονιστική μαρτυρία του αντιστασιακού αστυνομικού Κυριάκου Αντωνιάδη Β` ΜΕΡΟΣ

«Σκοτώστε τον Σαμψών με το «Τόμσον» και να τα ρίψουμεν στους Καλαμαράδες!..»    

Β΄ ΜΕΡΟΣ

ΚΑΠΟΙΟΙ, στην πλευρά του Μακαρίου, ένα χρόνο πριν από το πραξικόπημα, είχαν, για άγνωστο λόγο, αποφασίσει την εκτέλεση του Νίκου Σαμψών, ο οποίος τότε ήταν βουλευτής της μακαριακής «Προοδευτικής Παράταξης», εκδότης δύο εφημερίδων και με αστυνομική φρουρά, την οποία του είχε παραχωρήσει ο Μακάριος μετά τα τραγικά γεγονότα του Μαρτίου του 1970. Αποκαλύπτει σχετικά ο Κυριάκος Αντωνιάδης:

«ΤΗΝ επομένη της απαγωγής του υπουργού Δικαιοσύνης Χρίστου Βάκη από την ΕΟΚΑ Β΄, τον Ιούλιο του 1973, με φώναξε ένας υπαστυνόμος στο γραφείο του Κύπρου Μουρουζίδη στην Πύλη Πάφου, και μου είπε «Κυριάκο, έχουμε οδηγίες να εκτελέσουμε τον Νίκο Σαμψών!» Τον ρώτησα «είναι σε γνώση του Αρχιεπισκόπου;» και η απάντηση που πήρα ήταν «είναι εν γνώσει του Προεδρικού». Επανέλαβα την ερώτησή μου αν ήταν σε γνώση του Μακαρίου και πήρα την ίδια απάντηση. Του είπα «εντάξει, αλλά πώς θα τον εκτελέσουμε;». Μου απάντησε «με τσέχικο ή Καλάσνικοφ». Του είπα ότι είχα ένα «Τόμσον» για δική μου ασφάλεια, οπότε μου είπε «να τον παίξουμε με το «Τόμσον» και να τα ρίψουμε στους Καλαμαράδες!»

Συγκλονιστική μαρτυρία του αντιστασιακού αστυνομικού Κυριάκου Αντωνιάδη Γ`ΜΕΡΟΣ

«Εκτελέστε τους Γιωρκάτζη, Σαμψών, Τάσσο και άλλους!..»

Γ΄ ΜΕΡΟΣ (Τελευταίο)

– Κυριάκο, είμαστε στο 1968, όταν εμφανίστηκε η παράνομη Οργάνωση «Εθνικό Μέτωπο». Τι θυμάσαι;

– Για την ίδρυση του Ε.Μ., μού είχε μιλήσει ένας κουμπάρος μου. Μου είχε πει συγκεκριμένα: «Ιδρύεται μια Οργάνωση με όνομα «Εθνικό Μέτωπο» με σκοπό να καλύψει τον Μακάριο, για να του προσφέρει περισσότερη ασφάλεια». Με διαβεβαίωσε ότι επρόκειτο για καλή κατάσταση. Έτσι, τόσον εγώ όσο κι αυτός, που ήταν επίσης αστυνομικός, αλλά και ένας δεσμοφύλακας, γίναμε μέλη του Ε.Μ. Ο αδελφός του τελευταίου ήταν στη συνοδεία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

ΟΛΑ τα βράδια που δεν εργαζόμαστε, ξενυχτούσαμε περιπολώντας ένοπλοι γύρω από την Αρχιεπισκοπή, συνεργαζόμενοι με την εκεί φρουρά. Κι αυτό χωρίς καμιά αμοιβή, είτε σε μισθό, είτε σε υπερωρίες. Πιστεύαμε στον Μακάριο, ότι ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να σώσει την Κύπρο. Υπεύθυνός μας-διμοιρίτης ήταν κάποιος κουρέας, γνωρίσαμε δε και μιαν άλλη ομάδα, κι εκείνη κυρίως από αστυνομικούς, με την οποία και συνεργαζόμαστε. Αυτό που θυμούμαι πολύ καλά, είναι ότι ο διμοιρίτης μας μιλούσε συχνά στο τηλέφωνο με τον υπεύθυνο αξιωματικό της φρουράς του Μακαρίου, Νίκο Θρασυβούλου.

«Ο ΠΑΣΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ»

Το όλο σκηνικό αφήνει πολλά ερωτηματικά για τον ρόλο του Καραμανλή καθώς και του Αβέρωφ στο Κυπριακό.

«Η ένοπλη αντιμετώπιση των Τούρκων στην Κύπρο καθίσταται αδύνατη και λόγω αποστάσεως και λόγω των γνωστών τετελεσμένων γεγονότων. Και δεν ήταν δυνατό να επιχειρηθεί χωρίς τον κίνδυνο εξασθένησης της άμυνας της Ελλάδας».

Κωνσταντίνος Καραμανλής, 15 Αυγούστου 1974, Διάγγελμα προς τον Ελληνικό Λαό, την ώρα που ο Αττίλας ΙΙ βρισκόταν σε εξέλιξη.

Η εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, στις 20 Ιουλίου 1974, υπήρξε η αιτία της πτώσης του δικτατορικού καθεστώτος του ταξίαρχου Δημήτριου Ιωαννίδη στην Ελλάδα. Εμπνευστή και οργανωτή του προδοτικού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974 κατά του νόμιμα εκλελεγμένου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Τα δραματικά γεγονότα του τριημέρου που ακολούθησε την τουρκική εισβολή έφεραν στην εξουσία τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αυτοεξόριστο μέχρι τότε για έντεκα χρόνια στο Παρίσι και τη Δημοκρατία στη χώρα.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΡΙΨΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΥ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ Τ/ΧΗ ε.α ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗ

Ο Χειριστής του Προεδρικού Ελικοπτέρου, Ταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού Ζαχαρίας Παπαδογιάννης, διηγήθηκε ως εξής την δολοφονική απόπειρα εναντίον του Προέδρου Μακαρίου, στις 8 Μαρτιου1970.

<Είμαι ηλικίας 43 ετών. Είμαι έγγαμος και έχω 2 τέκνα. μιαν θυγατέραν 3 1/2 ετών και έναν τέκνον άρρεν ηλικίας 1 1/2 ετών. Ευρίσκομαι εις Κύπρον απο τον Οκτώβριο 1966. Είμαι χειριστής του Προεδρικού ελικοπτέρου απο τότε. Το Προεδρικόν Ελικόπτερον σταθμεύει πάντοτε στο Προεδρικόν Μέγαρον. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας χρησιμοποιεί το ρηθέν Ελικόπτερον σχεδόν πάντοτε όταν ταξιδεύει εκτός Λευκωσίας. Η εκκίνησις γίνεται και εκ του Προεδρικού Μεγάρου και εκ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής. Όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θέλη να εκκίνηση εκ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, η πτήσις είναι προγραμματισμένη απο 1-3 ημέρας ενωρίτερον.

ΚΥΠΡΟΣ 1970 8 ΚΑΙ 15 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ

Καταχωρήθηκε στις 05/01/2015από ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Τι είπε τότε και 45 χρόνια μετά, ο Κ. Πατατάκος
ΔΙΑΡΚΟΥΣΗΣ της έρευνας και συγγραφής της παρούσης σειράς, δημοσιεύθηκε στον «Φιλελεύθερο» (Κυριακή 19.4.2015) συνέντευξη του κ. Κυριάκου Πατατάκου για τη δολοφονία Γιωρκάτζη. Η δημοσίευση αυτή, μας δίδει την ευκαιρία να ενδιατρίψουμε περισσότερο στα γεγονότα με βάση τα λεχθέντα από τον κ. Πατατάκο, από τα οποία προκύπτουν πολλά ερωτήματα γύρω από το θέμα αυτό.
Ο ΠΑΤΑΤΑΚΟΣ, αξιωματικός της Αστυνομίας τότε, με ανέλιξη στο Σώμα με τη βοήθεια και συνέργεια του Γιωρκάτζη, ήταν από τους πιο στενούς φίλους του δολοφονηθέντος

Πολύκαρπος Γιωρκάτζης και Κυριάκος Πατατάκος, αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα της ΕΟΚΑ.Υπήρξαν στενοί φίλοι και συνεργάτες.πρώην υπουργού. Ειδικά κατά την περίοδο της δολοφονίας, το όνομά του τοποθετείται σε πρωταγωνιστική θέση, υπό την έννοια ότι ήταν μεταξύ των λίγων φίλων του οι οποίοι τον συνόδευαν σε κάθε του μετακίνηση. Η τοποθέτησή του, μάλιστα, ότι ήταν μαζί με τον Γιωρκάτζη την ώρα της δολοφονίας, παρέχει την ευχέρεια στον κάθε ιστορικό ερευνητή να δώσει σημασία και βάρος στα λεγόμενά του και, με βάση και τις δικές του έρευνες και μαρτυρίες, να καταλήξει σε συμπεράσματα, με πολλά, επαναλαμβάνουμε, τα ερωτηματικά και τις απορίες στη σκέψη του.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ είναι ιδιάζουσα και θα πάρει σε μάκρος, κι αυτό σε μια προσπάθεια οι αναγνώστες του blog μας να ενημερωθούν καλύτερα, αλλά και ο ιστορικός του μέλλοντος να βοηθηθεί κατά το καλύτερο δυνατό. Η αναφορά μάλιστα στον «Φ», ότι «ο Κυριάκος Πατατάκος, μετά από τόσα χρόνια θυμάται σχεδόν με κάθε λεπτομέρεια τα συνταρακτικά γεγονότα εκείνης της εποχής», δίδει την ευκαιρία  για διασταύρωση των λεχθέντων τότε και των σημερινών, με την εξαγωγή και των ανάλογων συμπερασμάτων.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΡΑΔΟΚΕΙ -ΟΠΛΑ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΑ – ΡΟΛΟΙ .

8 και 15 του Μάρτη 1970 

Καταχωρήθηκε στις 16/03/2015 από ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Από τα καρναβάλια, στους χώρους των ενεδρών.
Ο ρόλος Αθανάσιου Πουλίτσα και Δημήτρη Παπαποστόλου.
«Ρε Πόλυ, εν κλάππαν που σου στήννει ο Παπαποστόλου!..»
Γ. Ταλιαδώρος: «Μου έκλεψαν το αυτοκίνητο…»




Ο συντγματάρχης Παπαποστόλου ξωπίσω στον Μακαρίου.
Τι έγιναν τα όπλα των δυο ομάδων των ενεδρευόντων.
Σε εγχείρηση ο βαριά πληγωμένος πιλότος, Ζαχαρίας Παπαδογιάννης.
ΕΙΧΕ βραδιάσει το Σάββατο 7 του Μάρτη 1970 και όλοι στην Κύπρο απολάμβαναν το τριήμερο της «Σήκωσης» και της Καθαράς Δευτέρας. Με κάποια ανησυχία, όμως, αφού την περίοδο εκείνη συνέχιζε τη δράση του το «Εθνικό Μέτωπο», που είχε στο ενεργητικό του παντός είδους παρανομίες, όπως φόνους, απόπειρες φόνων, επιδρομές σε μεταλλεία για αρπαγή εκρηκτικών, απειλές μέσω φυλλαδίων και άλλα. Σε κανενός όμως το μυαλό δεν πήγαινε η διενέργεια απόπειρας δολοφονίας του προέδρου Μακαρίου, ο οποίος ετοιμαζόταν να πάει το πρωί της επομένης στη Μονή Μαχαιρά, για να προστεί του ετήσιου μνημοσύνου του ήρωα της ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου.

Η μετάβαση Μακαρίου θα γινόταν με το προσωπικό του ελικόπτερο. Ένα πενταθέσιο ιταλικό μάρκας Fairchild-Hiller, με στοιχεία FH-1100, που παραγγέλθηκε το 1966 και παραλήφθηκε το 1967. Πιλότος ο ταγματάρχης Πυροβολικού του ελληνικού στρατού Ζαχαρίας Παπαδογιάννης, ο οποίος ήρθε με απόσπαση στην Κύπρο, στις 15 Σεπτεμβρίου 1966. Ο Μακάριος χρησιμοποιούσε  τότε συχνά το ελικόπτερο για τις επισκέψεις του σε ολόκληρη την Κύπρο, παράλληλα με ένα δεύτερο ελικόπτερο, επίσης ιταλικό ΑΒ47, το οποίο δώρισε στην Κύπρο το 1965, ο γνωστός εθνικός ευεργέτης Αναστάσιος Λεβέντης.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΡΙΨΗΣ ΤΟΥ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ

8 και 15 του Μάρτη 1970

Καταχωρήθηκε στις 23/03/2015 από ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Ο Παπασποστόλου δίπλα στον Μακάριο, με δυο όπλα!

Τι έγινε κατά το μνημόσυνο Αυξεντίου, στον Μαχαιρά.

Η έκπληξη των συνεργατών Παπαποστόλου στην απόπειρα κατά Μακαρίου, για τη στάση του.

Συλλήψεις και έρευνα στο διαμέρισμα του Πολ. Γιωρκάτζη.

Ο Γιωρκάτζης σε κλοιό.

ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΟΣ στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας ο Μακάριος και αναλογιζόμενος τη σοβαρότητα της εναντίον του δολοφονικής απόπειρας, με την κατάρριψη του ελικοπτέρου του και τη σοβαρή κατάσταση της υγείας του τραυματισμένου βαριά πιλότου του Ζαχαρία Παπαδογιάννη, μια πρόσθετη έντονη ζάλη τον κατέλαβε, με την απροσδόκητη παρουσία στο Νοσοκομείο του διοικητή των Δυνάμεων Καταδρομών Δημήτρη Παπαποστόλου. Με την επίσημη στολή και το πιστόλι του.
ΗΤΑΝ σε μεγάλη ένταση ο Μακάριος, αλλά και δεν έφευγε λεπτό από το νου του η έγνοια τι ακριβώς να επιδίωκε με την παρουσία του ο συνταγματάρχης.

Τον ήξερε καλά από τις επισκέψεις του στο Προεδρικό για επιθεώρηση του εκεί τιμητικού αποσπάσματος λοκατζήδων, δεν μπορούσε, όμως, να εκτιμήσει επακριβώς τις προθέσεις του. Συνήθως τον έβλεπε με τη στολή και το πιστόλι στη μέση, όμως υπήρχαν και φορές που ήταν με πολιτικά, αλλά κρατούσε πάντα στο χέρι ένα μεγάλο βιβλίο. Πού να’ ξερε, βέβαια, ο Μακάριος πως αυτό ναι, ήταν βιβλίο, αλλά μέσα έκρυβε έναν πιστόλι! Συγκεκριμένα, τα φύλλα του ογκώδους τόμου είχαν ανασκαφεί ειδικά και αφαιρεθεί αριστοτεχνικά και στη μυστική και εκτός κάθε υποψίας καμουφλαρισμένη θήκη που δημιουργείτο, βρισκόταν το όπλο. Κι αυτό γιατί, ο κρυψίνους συνταγματάρχης δεν αποχωριζόταν ποτέ το όπλο του, είτε για σκοπούς δικής του ασφάλειας, είτε για κάτι που είχε στο μυαλό του ή τυχόν θα προέκυπτε.