Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑ ΣΥΜΕΩΝ ΓΛΥΚΑΙΝΟΥ

Ο Συμεών βρέθηκε μπροστά σε ένα από τα πιο φρικτά εγκλήματα

Λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή, περιέγραψε στον πατέρα του τις άσχημες εκείνες εικόνες…

Όλοι όσοι τον γνώριζαν…

Μιλούν για εκείνον με τα καλύτερα λόγια. Ήταν καλοσυνάτος και πράος χαρακτήρας. Είχε μια μοναδική λάμψη στο πρόσωπο που κέντριζε την προσοχή σου και σε τραβούσε κοντά του σαν μαγνήτης. Ίσως επειδή η ομορφιά της ψυχής του ήταν τόσο έντονη που δεν μπορούσε παρά να εξωτερικευθεί. Είχε μάτια που χαμογελούσαν και ήταν πάντα καθαρά, κρυστάλλινα. Σε κέρδιζαν με το πρώτο βλέμμα.
Γιε μου, αυτά έχει ο καταραμένος ο πόλεμος. Μακάρι να μην τα ζούσαμε ποτέ
Αγαπούσε όλο τον κόσμο και η αγάπη του ήταν ειλικρινής και ανιδιοτελής. Δεν είχε εχθρούς και αυτοί που τον ζήλευαν δεν είχαν να του προσάψουν κάτι κακό.

 Ο Συμεών Γλυκαίνου ήταν ανάμεσα σε εκείνους που δεν λύγισαν στις δυσκολίες του πολέμου και με την τόλμη του λοκατζή, πολέμησε το 1974 για την πατρίδα του. Βρέθηκε μπροστά σε ένα από τα πιο φρικτά εγκλήματα. Λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή, περιέγραψε στον πατέρα του τις τρομακτικές εκείνες εικόνες…

Καταδρομέας 33ης μοίρας Νικολάου Δημήτριος. Ένας αφανής ήρωας θυμάται…

Στο πρόσωπο του Δημήτρη Νικολάου βλέπεις τη λησμονιά και την προσμονή για επιστροφή στο πανέμορφο χωριό του, το Κάρμι, και την αναβίωση των παλιών καλών ανέμελων εποχών

Πώς θα νιώθατε αν βλέπατε συστρατιώτες σας να βρίσκονται αιμόφυρτοι κατά γης, να υπάρχουν παντού διαμελισμένα κορμιά και πτώματα; Θα μπορούσατε να ξεχάσετε; Δυστυχώς, η 20ή Ιουλίου 1974 δεν ξεχνιέται. Αρκετοί φαντάροι περίμεναν τη μέρα εκείνη για να πάνε πίσω στις οικογένειές τους, ολοκληρώνοντας τις στρατιωτικές υποχρεώσεις και να μπουν δυναμικά στη ζωή. Όμως, τα όνειρα για ένα στρατιώτη σταμάτησαν εκεί γιατί ποτέ δεν πήρε το απολυτήριο και κλήθηκε να ανέβει στα βουνά και να πολεμήσει για την πατρίδα του.
Οι Τούρκοι κατακτητές πάτησαν στο πόδι τους στην Κερύνεια, εισέβαλαν στο Πέντε μίλι, βεβήλωσαν τα πάντα και σκόρπισαν ανελέητα τον θάνατο. Σήμερα, 38 χρόνια μετά το μεγάλο κακό, ζητήσαμε από τον Δημήτρη Νικολάου να φέρει στη θύμησή του όσα δραματικά γεγονότα έζησε ως καταδρομέας που κλήθηκε να υπερασπίσει την πατρίδα του ενάντια στον Τούρκο εισβολέα. Λέγει:

ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ ΤΗΣ 9ης Νοεμβρίου 2016 ΗΜΕΡΙΔΑΣ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Όταν οι πολεμιστές μιλούν..

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016,  λίγο μετά τις 4 το απόγευμα μέσα στο αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου στην Αθήνα, αν και η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη, υπήρχε απόλυτη σιγή, που την διέκοπτε μόνο το ανοιγοκλείσιμο της πόρτας εισόδου, από καθυστερημένους, όρθιους θεατές.

Οι ομιλητές, ήταν ηλικιωμένοι άνδρες, με χαραγμένα τα πρόσωπα, σε άλλον λιγότερο, σε άλλον περισσότερο, από από την φθορά του χρόνου..

Τίποτα δεν πρόδιδε την συμμετοχή τους και την εμπλοκή τους στις σφοδρές μάχες, στις οποίες είχαν λάβει μέρος πριν από 42 χρόνια στην Κύπρο. Τίποτα δεν πρόδιδε τον επανειλλημένο τραυματισμό κάποιων από αυτούς,  από τα  εχθρικά πυρά και τις εκρήξεις των βλημάτων όλμων και πυροβολικού. Τίποτα δεν πρόδιδε την σωματική τους ρώμη και την φυσική αντοχή που είχαν σαν νέοι μαχητές,  ηγήτορες στις Μοίρες Καταδρομών της Κύπρου, το 1974.

Και όμως η καρδιά τους και η ψυχή τους εξακολουθεί να είναι δυνατή και φλογερή όπως τότε... Μπορεί το σώμα να μην υπακούει πλέον στις προσταγές τους, αλλά τίποτα δεν έχει αλλάξει στην ψυχή τους, μια ψυχή γεμάτη Ελλάδα!

Όλοι άκουγαν με προσοχή, αυτά που οι ομιλητές έλεγαν! Όλοι έβλεπαν με προσοχή τις διαφάνειες που διαδέχονταν η μία την άλλη, δείχνοντας τα πεδία των μαχών και τους αριθμούς των νεκρών συμπολεμιστών!

Ο κάθε ομιλητής είχε το δικό του τρόπο να μεταφέρει προς το ακροατήριο, αυτά που χρόνια ολόκληρα κρατούσε μέσα του! Τα λόγια έβγαιναν εύκολα, όχι γιατί τα είχαν γραμμένα για να μην ξεχνούν τις λεπτομέρειες, αλλά γιατί μπροστά σε όλους ξετύλιγαν κομμάτι από την ζωή τους, ξαναβίωναν εκείνες τις τραγικές και συνάμα ηρωικές στιγμές. Στιγμές αυτοθυσίας και γενναιότητας, αλλά και στιγμές λύπησης και πόνου ψυχής!

Και ναι, οι μάχες που έδωσαν έφταναν χρονικά τον μήνα, αλλά ήταν μάχες με συμπυκνωμένη ένταση, τραχύτητα, σκληρότητα και δυσκολία. Όλα άλλαξαν με μιας, από τη μια μέρα στην άλλη! Η Κύπρος, το πανέμορφο νησί του ελληνισμού, κόπηκε στη μέση και δεν μπόρεσαν ούτε οι ίδιοι να το εμποδίσουν, αν και πολέμησαν μέρα - νύχτα, με όλα τα μέσα που είχαν χάνοντας φίλους, συμπολεμιστές, χύνοντας το αίμα τους!

Τι έφταιξε; Πολλά! Η ανικανότητα και η βλακεία των τότε κρατούντων, η ευπιστία προς τους ξένους που έταζαν "λαγούς και πετραχήλια", αλλά το πιο κύριο, το σαράκι της διχόνοιας, που αιώνες κατατρώει τα σωθικά των Ελλήνων, ακόμη και σήμερα! Η "διχόνοια η δολερή", που είναι το καλύτερο όπλο στα χέρια των εχθρών και των φίλων, για να πετυχαίνουν τους σκοπούς τους,  που δεν είναι πάντα "φιλικοί"!

ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Η ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑ ΤΗΣ 32 Μ.Κ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΣΠΡΗΣ ΜΟΥΤΤΗΣ

Τρεις ημερομηνίες σταθμός στην ιστορία της 32ης Μοίρας Καταδρομών που μετά από 52 χρόνια βάζει λουκέτο και περνά στην ιστορία, μαζί με τους δεκάδες ήρωες που άφησε κληρονομιά στις νεότερες γενιές.
Με αφορμή τη μαύρη επέτειο της εισβολής και το οριστικό κλείσιμο της Μοίρας, ο ΡΕΠΟΡΤΕΡ Online θυμάται και τιμά με τη βοήθεια του Δημήτρη Χρυσάνθου, καταδρομέα που υπηρέτησε στην 32η Μοίρα Καταδρομών και έλαβε μέρος στις μάχες της Άσπρης Μούττης, τους ήρωες που πολέμησαν για να κρατήσουν όρθια τόσο τη σημαία της Μοίρας τους, όσο και την Κύπρο το 1974.
Η άγνωστη μάχη της Άσπρης Μούττης ζωντανεύει μέσα από τις περιγραφές του Δημήτρη Χρυσάνθου και το οπτικό υλικό από την περιοχή που παραχωρήθηκε στον ΡΕΠΟΡΤΕΡ από ομάδα καταδρομέων που πολέμησαν το 1974 και επισκέφθηκαν πρόσφατα την περιοχή.

Παρά το γεγονός ότι η Μοίρα ρίχτηκε στη μάχη της Άσπρης Μούττης αποδεκατισμένη αφού έχασε αξιωματικούς τις προηγούμενες μέρες στο πραξικόπημα, στάθηκε στο ύψος
της και με καταδρομική επιχείρηση, κατάφερε να καταλάβει τα πολυβολία των Τούρκων και να τους αναχαιτίσει,καταφέρνοντας τους μεγάλες απώλειες σε έμψυχο δυναμικό.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΙΣΤΌΡΗΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΓΛΕΤΖΕ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ 13 ΛΚ ΣΤΟ ΥΨΩΜΑ ΚΟΤΖΑΚΑΓΙΑ

Βίντεο και κείμενο  Nικόλαου Πεταλά

“…πετάω τους κανονισμούς και ακολουθώ ότι μου λέει η καρδιά μου...μπαίνω μπροστά”

Ο Στρατηγός Ηλίας Γλεντζές συνεχίζει με σπασμένη φωνή την ιστορία. Έχει γυρίσει πολλά χρόνια πίσω, τότε που δεν ήταν ένας θρύλος των καταδρομών, δεν περιστοιχιζόταν από την αγάπη και τον σεβασμό που έχει σήμερα αλλά ήταν ένας νέος άσημος υπολοχαγός στο πουθενά, στα βουνά της Κύπρου, στο δρόμο για να εκτελέσει την αποστολή του και αυτό που θεωρούσε χρέος του. Αντιμετωπίζοντας με μια χούφτα άνδρες τον Αττίλα, λίγοι και προδωμένοι από την πατρίδα. Τότε που κάθε λεπτό γραφόταν ιστορία και σφράγιζε τη μοίρα πολλών που δεν γύρισαν ποτέ πίσω. Η διαταγή του είναι να κάνει κρούση ώρα 11:00 μμ στο ύψωμα Κότζακαγιά, σε φυλάκιο Τούρκων καταδρομέων και να καταστρέψει την κεραία διαβιβάσεων. Την ίδια ώρα θα κάνουν κρούση και άλλες μοίρες καταδρομών σε γειτονικά υψώματα.

Ξαναθυμάται τις κακουχίες και την αβεβαιότητα στο ξεκίνημα της αποστολής μέχρι να φτάσουν στον Πενταδάκτυλο. Τους χτυπάει η τουρκική αεροπορία ενώ από τα σπαρτά που καίγονται λόγω των βομβών η θερμοκρασία έχει ανέβει κοντά στους 50 βαθμούς. Στο βουνό συναντάει έναν αξιωματικό του πυροβολικού με τους άνδρες του που απλά κοιτάζει τους Τούρκους να αποβιβάζονται. "Γιατί δεν τους ρίχνεις;" ρωτάει. "Μου έχουν δώσει εντολές να μην ρίξω" απαντάει εκείνος. "Εγώ θα τους έριχνα" λέει ο Γλεντζές και φεύγει. Γενική αβεβαιότητα και χάος σε όλη τη Κύπρο. Μέρες δράματος.

Νυχτώνει και ξεκινάει η αποστολή. Οι αναμνήσεις είναι τόσο έντονες που τον πιάνουν λυγμοί. Το ακροατήριο τον χειροκροτάει συγκινημένο (εδώ ξεκινάω την κάμερα) και εγώ αναρωτιέμαι αν πραγματικά την ζούμε αυτή την βραδιά ή ονειρεύομαι, αν πραγματικά η μοίρα μου κάνει την τιμή να έχω αυτόν τον σεβάσμιο άνδρα μπροστά μου, τον σεβάσμιο και λακωνικό διοικητή μου στο Μεγάλο Πεύκο, να τον βλέπω να δακρύζει μπροστά μου και να μου διηγείται την ιστορία τους που είμαι σίγουρος ότι ελάχιστοι πολύ στενοί του άνθρωποι θα είχαν ακούσει μέχρι τότε. Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα πριν από αυτή τη βραδιά στο Πολεμικό Μουσείο.

Ενάντια στους κανονισμούς που θέλουν τον επικεφαλής αξιωματικό να παραμένει πίσω σε μικρή απόσταση για ασφάλεια, μπαίνει μπροστά, κάνει την αναγνώριση και τελικά εξουδετερώνει ο ίδιος τους Τούρκους σκοπούς. Αλλά καλύτερα δείτε τον Στρατηγό να τα διηγείται ο ίδιος όλα αυτά και πολλά άλλα στο απόσπασμα που κατόρθωσα να τραβήξω (η δράση συνεχίζει για πολλά λεπτά μετά από αυτό το απόσπασμα).

(Ήμουν νεοσύλλεκτος στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ειδικών Δυνάμεων το καλοκαίρι του 1993 όταν πρωτάκουσα το όνομά του. Συνταγματάρχης τότε, ήταν ο διοικητής μας και κατά συνέπεια ο ανώτατος και πιο σεβάσμιος αξιωματικός. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Λίγο τον συναντήσαμε στο μεγάλο, επίπονο και αχανές Μεγάλο Πεύκο. Είχε μια ήρεμη βραχνή φωνή και μίλαγε λίγο (Λάκωνας στην καταγωγή) αποπνέοντας ωστόσο μια περίεργη αύρα που αρχικά νόμισα ότι οφειλόταν στον εντυπωσιασμό μας από το ότι ήταν «ο Διοικητής» και εμείς πολύ νέοι.

Κατάλαβα όμως ότι ο ήρεμος αυτός άνθρωπος κουβάλαγε μια βαριά ιστορία. Κάπου τα μισόλογα κάποιων χαμηλόβαθμων αξιωματικών («Ξέρετε νέοι ποιος είναι αυτός;») κάι μετά την απόλυσή μου ξεκάθαρα λόγια από υψηλόβαθμους πλέον αξιωματικούς που –ως είθισται σε αυτά τα σώματα– παραμείναμε φίλοι. Ο Ηλίας Γλεντζές ήταν ένας ήρωας της Κύπρου και ένας θρύλος στους αξιωματικούς των καταδρομών. Η κρούση του με την 31 Μοίρα Καταδρομών στο ύψωμα Κότζα Καγιά έχει γίνει θρύλος.

Ήμουν εκεί την μία και μοναδική φορά που ο Γλεντζές άνοιξε το στομα του, 42 χρόνια μετά και είπε ο ίδιος την ιστορία δημόσια. Δεν θα το έχανα με τίποτα.

Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα που μπόρεσα να τραβήξω με την φωτογραφική μου μηχανή, απλά ως ενθύμιο για τον εαυτό μου. Ελπίζω η Λέσχη Καταδρομέων και Ιερολοχιτών να κυκλοφορήσει κάποια στιγμή το βίντεο με ολόκληρη αυτή αλλά και με τις άλλες ομιλίες.)

Υ.Γ Ευχαριστώ εκ μέρους όλων των φίλων του μπλοκ τόν Nικόλαο Πεταλά που ανέβασε αυτό το βίντεο απόσπασμα, της ομιλίας του Ήρωα Γλετζέ ,δίνοντας μια μικρή γεύση  σε όσους δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν. Ελπίζουμε σύντομα το Πολεμικό μουσείο όπως μας υποσχέθηκε να έχει το DVD με όλες της ομιλίες έτοιμο. για να σας το παρουσιάσουμε.

Χάλαρης Αργύρης.

ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ Ε.Α ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ 31 Μ.Κ

Απεβίωσε χθές 30 Σεπτεμβρίου 2016 ο Συνταγματάρχης ε.α. Αλέξανδρος Μανιάτης, ο οποίος το 1974, ως Ταγματάρχης, έχοντας αναλάβει εκτάκτως καθήκοντα Διοικητού στις 19 Ιουλίου, οδήγησε την επομένη την 31 Μοίρα Καταδρομών στις επιχειρήσεις κατά των Τούρκων εισβολέων.

Ιστορική έμεινε η καταδρομή της 31 ΜΚ στο ύψωμα Κοτζάκαγια στον Πενταδάκτυλο, όπου οι Έλληνες Καταδρομείς αιφνιδίασαν πλήρως τον εχθρό προκαλώντας του βαριές απώλειες και κατέλαβαν το ύψωμα την νύχτα 20/21 Ιουλίου.

Ο τότε Ταγματάρχης Μανιάτης, είχε ηγηθεί προσωπικώς των Καταδρομέων του στην επιχείρηση.

Απόσπασμα από συνέντευξη που είχε δώσει ο Διοικητής της 31ης Μοίρας Καταδρομών, Ταγματάρχης Αλέξανδρος Μανιάτης:

«Η περιοχή ήταν γνώριμη για μένα, διότι είχα υπηρετήσει στην Κύπρο ξανά την περίοδο 1963-64 με Δευτέρα Μοίρα Καταδρομών που είχε βάση το μοναστήρι του Αγίου Χρυσοστόμου. Ανεβήκαμε στον Προφήτη Ηλία και κάναμε μια πρόχειρη αναγνώριση του εδάφους από την Αετοφωλιά. Δεν εφάρμοσα τα σχέδια που είχε η Μοίρα, διότι προέβλεπαν αναρριχήσεις από βράχους και την κατάληψη του Κοτζάκαγια.

Επέλεξα μια αναμενόμενη κατά την άποψή μου κατεύθυνση. Το χωματόδρομο από την Αετοφωλιά και πλάι στα υψώματα του Κοτζάκαγια, αφού, αν θυμάμαι καλά, το 126 ύψωμα το κατείχαν οι Τούρκοι.

Έστειλα τρία κομάντα με βενζίνη και βάλανε φωτιά και φύγανε για να μη γίνουμε αντιληπτοί. Το βράδυ της 20ής Ιουλίου λίγο πριν τις 9 η ώρα το βράδυ, αφού αγκαλιαστήκαμε και είπαμε ότι πρέπει να νικήσουμε, ξεκινήσαμε. Ο Θεός μας βοήθησε, πιάσαμε τους σκοπούς στον ύπνο και απ’ εκεί πέρα αντιλαμβάνεστε τι ακολούθησε…»

Αξίζει να σημειωθεί ότι μόλις προ μερικών ημερών, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Π. Παυλόπουλος τίμησε τον παλαίμαχο πολεμιστή.

Ο Συνταγματάρχης ε.α. Αλέξανδρος Μανιάτης καταγόταν από την Ναύπακτο και ήταν απόφοιτος της Τάξεως 1958 της ΣΣΕ.

ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ Κ/Δ ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟ ΔΙΑΤΡΗΤΟ ΑΠΟ ΣΦΑΙΡΕΣ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΤΟΥ

Στο Μουσείο το διάτρητο από τις τουρκικές σφαίρες πουκάμισό του

ΣΕ μια πολύ συγκινητική και μεστή εθνικών νοημάτων τελετή στο οίκημα του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων, στη Λευκωσία, την Πέμπτη 25.8.2016, η Κυριακή Αντωνίου, μητέρα του ηρωικώς πεσόντος κατά την τουρκική εισβολή 20χρονου ανθυπολοχαγού της 33ης Μοίρας Καταδρομών Αντώνη Αντωνίου, παρέδωσε στον Σύνδεσμο το διάτρητο από τουρκικές σφαίοες χιτώνιο (πουκάμισο) του γιου της. Τ
ο ανεκτίμητης αξίας αυτό εθνικό κειμήλιο θα φυλάσσεται στο Μουσείο Αγώνων Καταδρομών, μαζί με τα υπόλοιπα ιστορικά αντικείμενα, ως ιερά σύμβολα, για να θυμίζουν στις επερχόμενες γενιές τους σκληρούς αγώνες των παιδιών του κυπριακού Ελληνισμού να αποκρούσουν τον βάρβαρο Αττίλα.

Ο ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ ΠΟΥ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΠΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Οι αγριότητες που έγιναν κατά τη διάρκεια του προδοτικού πραξικοπήματος στην Κύπρο στις 15 Ιουλίου 1974 πολλές. Μια ιστορία που δεν έχει γίνει γνωστή μέχρι σήμερα αλλά είναι συγκλονιστική, είναι η δολοφονία ενός νεαρού Καταδρομέα ο οποίος αρνήθηκε να συμμετάσχει στην προδοσία. Τον σκότωσαν χουντικοί και έριξαν το κορμί του σ΄ έναν ομαδικό τάφο.

Η Ειρήνη Χαραλαμπίδου από το cyprusnews γράφει την συγκολνιστική ιστορία του Σωτήρη Αδάμου Κωνσταντίονου:

Τον λόγχισαν πισώπλατα, τον εκτέλεσαν εν ψυχρώ, οι δειλοί, το πρωί της 15ης του Ιούλη! Πυροβόλησαν χωρίς να τον κοιτούν στα ματιά.
Καταδρομέας στην 31 μοίρα, ο Σωτήρης Αδάμου Κωνσταντίνου.
Το παλληκάρι επέλεξε συνειδητά το θάνατο. Γιατί έτσι πράττουν οι ήρωες. Με την άρνηση του να γίνει συνεργός των χουντικών υπέγραφε τη θανατική του καταδίκη.
Είχε προειδοποιήσει ο Κομπόκης: "Πραξικόπημα, όποιος δεν υπακούσει σε διαταγές θα εκτελεστεί". Αρνήθηκε ο Σωτήρης, και εκτελέστηκε. Ο θάνατος του ήταν η ύστατη προσπάθεια να υπερασπιστεί τη Δημοκρατία.

Ο ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΕΦΕΔΡΟΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ 33ης Μ.Κ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΡΕΦΥΛΛΙΔΗΣ

Χρίστος Α. Καρεφυλλίδης

Κείμενο: Μαρία Καρεφυλλίδου-Ιωάννου

Επιμέλεια: Έρση Δημητριάδου

"Προμήνυμα ονείρου

Ανέμελα παίζαμε κρυφτό και τρέχαμε περνώντας από γνώριμες και χιλιοπατημένες γειτονιές της μικρής μας πόλης με κατεύθυνση τον Πράξανδρο. Πανέμορφα τοπία. Σπίτια φροντισμένα με ολάνθιστους κήπους. Αγροί πνιγμένοι στο πράσινο. Άγρια λουλούδια κατάσπαρτα που άνθιζαν ακόμη και στις πέτρες. Το παιγνίδι να μας συνεπαίρνει και μείς να κρυβόμαστε και το ξανθό αγόρι, ψυχή κα αναπόσπαστο κομμάτι της πανέμορφης συντροφιάς των παιδικών μας χρόνων, πάντα μαζί μας, να μας ανακαλύπτει και να γελούμε, να γελούμε … και να τρέχουμε σαν αγρίμια. Ξαφνικά σούρουπο και καταχνιά … θεέ μου ξεχαστήκαμε … πρέπει να βιαστούμε, πρέπει να επιστρέψουμε θα μας ψάχνουν. Είμαστε όλοι εδώ; Που είναι το ξανθό αγόρι; Δεν είναι δυνατό … χάθηκε. Μα τώρα δα ήταν εδώ. Να ψάξουμε, να φωνάξουμε. Να ρωτήσουμε. Επιτέλους σπίτια και ξενοδοχεία όλο φως … μα μέσα ξένοι, χορεύουν, γιορτάζουν. Δεν πρέπει να μας δουν, κάτι μας λέει ότι θέλουν να μας κάνουν κακό. Τρέξτε δεν πρέπει να μας δουν. Κακοτράχαλο το έδαφος, τα πόδια μας πονάνε, η ψυχή μας ματώνει … ο βοριάς φυσά και οι φωνές χάνονται στην μανιασμένη ορμή των κυμάτων … μένει μια ηχώ Χρίστο … Χρίστο … Χρίστο.

Κερύνεια 1973" 

Ο Χρίστος Καρεφυλλίδης, γιος του Αντρέα Καρεφυλλίδη και της Ελένης Βικτωρίδου, γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1954 στην Κερύνεια. Απεφοίτησε από το Ελληνικό Γυμνάσιο Κερύνειας στις 28 Ιουνίου 1972.

Μετά από επιτυχείς εξετάσεις εξασφάλισε θέση στο Μετσόβειο Πολυτεχνείο Αθηνών, όπου θα άρχιζε τις σπουδές του ως τοπογράφος-μηχανικός τον Σεπτέμβριο του 1974.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑ ΤΗΣ 32ης ΜΟΙΡΑΣ

Απο αριστερά Κ/δ Ευάγγελος Μουλλωτού- Υπνεας Αντρέας Λεωνίδου.- -Κ/δ Δημήτριος Κοντονικόλας- 

Η 32 Μ.Κ , ΣΠΙΛΩΘΗΚΕ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΜΩΣ ΟΧΙ

Κατά την διάρκεια της θητείας μου αποκαλύπτω ότι κλάπηκαν από την μονάδα δυο όπλα ένα πιστόλι και ένα αυτόματο Μ3 .
Ο Διοικητής μας  Κωνσταντίνος Τσίντζας ,όχι μόνο δεν επιβράβευσε κανένα ,το αντίθετο ,οργίστηκε τόσο πολύ , επήρε πολύ αυστηρά μέτρα ,διεξήγαγε ανακρίσεις σε τέτοια έκταση και μορφή ,που όσοι βάζουν τους Ελλαδίτες αξιωματικούς σε ένα καλάθι , μόνο ντροπή μπορούν να εισπράξουν από τα λεγόμενα τους .
Στη μια περίπτωση διέταξε να εκτελούν καψόνι άπαντες , μη εξαιρούμενων των εφέδρων αξιωματικών , στις 19-07-1973 και στις 20-07-1973 , δεν μπόρεσα να το ξεχάσω .

Η ημερομηνία 20-07-1973 ήταν η ημέρα που απολυόταν η σειρά μου . όμως η κλοπή όπλων ήταν κάτι που συνέβηκε σε πολλές μονάδες εκείνη την εποχή ,αξιόπιστη πηγή μου ανέφερε ότι κλάπηκαν όπλα και από την 181 μοίρα πεδινού πυροβολικού με βάση το τρίκωχο .
Σήμερα με λίγη υπομονή , πιο κάτω θα αναφερθώ σε μαρτυρία κληρωτού καταδρομέα 1974 , σε σχέση με την συμπεριφορά του διοικητή της 32 Μ.Κ 1974 , Ναπολέοντα Δαμασκηνού .
Αυτή την μαρτυρία μπορώ να την ερμηνεύσω , σαν συνέχεια της μαρτυρίας , του ανωνύμου σε σας , επώνυμου σε μένα , καταδρομέα της 33 Μ.Κ που συμμετείχε στην κατάληψη του ΡΙΚ , μου διηγήθηκε , την απαγόρευση από τον λοχαγό του να κτυπά τους τούρκους αλεξιπτωτιστές.

ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΑΡΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΛΑΒΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΧΗΤΕΣ

Το τουρκικό άρμα που κατέλαβαν οι Έλληνες μαχητές στη μάχη της Κύπρου. Στη συνέχεια εισχώρησαν στις τουρκικές δυνάμεις και τις αποδεκάτισαν! 


 Στις 2 Αυγούστου 1974 κι ενώ οι εισβολείς στην Κύπρο είχαν «συμφωνήσει» σε ανακωχή, οι Τούρκοι έκαναν μια ακόμα παραβίαση και προσέβαλαν με ισχυρή δύναμη το λόχο της 31 Μοίρας Καταδρομών. Οι Ελληνοκύπριοι καταδρομείς αντιστάθηκαν γενναία για επτά ολόκληρες ώρες, πριν υποχωρήσουν συντεταγμένα από το ύψωμα που κατείχαν επί του Πενταδάκτυλου. 

Ο ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ 32ης ΜΟΙΡΑΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ

Οδοιπορικό στην Κύπρο: Συντάκτης: Δημήτρης Κοντός

Η συγκλονιστική ιστορία της εισβολής του ’74 στην Κύπρο και ο αδικοχαμένος Γιώργος Μουστάκας 

Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή που ένα ρίγος διαπερνά το δέρμα και καταλήγει βαθιά στην καρδιά σου. Είναι φορές που τα λόγια και οι λέξεις δύσκολα ξεπροβάλλουν από τα χείλη, την ώρα που θέλεις να μοιραστείς τα όσα είδες, άκουσες και έμαθες αλλά δυστυχώς ένα κομμάτι χαρτί δεν δύναται ν΄ αποτυπώσει μια εμπειρία ζωής. Η «Π» βρέθηκε στα κατεχόμενα της Κερύνειας και έπειτα από ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό σας μεταφέρει μια συνταρακτική ιστορία από την εισβολή του Ιουλίου του 1974, όταν σταμάτησε ο χρόνος του αθλητισμού και του μπάσκετ σε μια περιοχή που έζησε μαρτυρικές στιγμές. Είμαστε ευγνώμονες που σε αυτό το οδοιπορικό είδαμε μέσα από τα μάτια του Πέτρου Χατζηχριστοδούλου και ακούσαμε από το στόμα ενός ορκισμένου ρεπόρτερ και λειτουργού της δημοσιογραφίας την μαρτυρία εκείνων των ημερών που ο Τουρκικός στόλος και η αεροπορία επιχείρησε στα ελληνικά χώματα της Μεγαλονήσου και ο Γιώργος Μουστάκας (το μεγαλύτερο αστέρι του κυπριακού μπάσκετ) δεν πρόλαβε (έπεσε ηρωικά μαχόμενος) να φορέσει τη φανέλα του Παναθηναϊκού.

ΛΟΧΙΑΣ 31ης ΜΟΙΡΑΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΜΗΝΑΣ

Οι κηδεία του  αγνοούμενου της τουρκικής εισβολής: 

Επέστρεψε μία αγκαλιά κόκκαλα…

Στο φέρετρο λίγα κόκκαλα του ηρωϊκού καταδρομέα.

Ύστερα από 42 σχεδόν δίσεκτα χρόνια ένας ακόμη Ήρωας της προδομένης γενιάς του ΄74 επέστρεψε στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Επέστρεψε μια αγκαλιά κόκκαλα ιερά, μέσα σε μια μικρή κρύα λειψανοθήκη καλυμμένη με τη γαλανόλευκη και τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας, για να ταφεί με τις πρέπουσες τιμές στα σπλάχνα της γης που τον γέννησε.

Έπεσε ηρωικώς μαχόμενος στο ύψωμα 1023, στις 2 Αυγούστου 1974, μαζί με άλλους τρεις συμπολεμιστές του και παρέμειναν εκεί άταφοι για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η αγγελία ίδια ακριβώς όπως και για τους άλλους αγνοουμένους μας, που εδώ και μερικά χρόνια επιστρέφουν στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου με τρόπο τραγικό:

ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ 32ης ΜΟΙΡΑΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ

Κηδεύτηκε ο αγνοούμενος καταδρομέας Νεόφυτος Δημοσθένους

11/11/2015

Άλλος ένας ήρωας της τουρκικής εισβολής, κηδεύτηκε σήμερα με τις δέουσες τιμές. Πρόκειται για τον καταδρομέα της Τριακοστής Δεύτερης Μοίρας Νεόφυτο Δημοσθένους από την Παραμύθα της Επαρχίας Λεμεσού.

Τα λείψανά του εντοπίστηκαν σε ομαδικό τάφο που βρέθηκε κοντά στο Τουρκοκυπριακό χωριό Τζιάος, στα πλαίσια του προγράμματος εκταφών και αναγνώρισης λειψάνων της Διερευνητικής Επιτροπής για τους αγνοουμένους. Το Τζιάος είχε μετατραπεί κατά τις μέρες της εισβολής σε χώρο συγκεντρώσεως αιχμαλώτων και, δυστυχώς, εκτελέσεων. 

Μόλις δεκαεννέα ετών ήταν ο καταδρομέας Νεόφυτος Δημοσθένους, όταν τα ίχνη του χάθηκαν στις Δεκατέσσερις Αυγούστου του 1974 στην κατεχόμενη κοινότητα Χάρτζιας. Μαζί με άλλους άνδρες της Μοίρας, εκτελούσε διαταγή για οπισθοχώρηση και ανασύνταξη στην περιοχή Χαλεύκας, όπου θεωρήθηκαν εύκολος στόχος για τα τουρκικά αεροσκάφη που βομβάρδιζαν τον Πενταδάκτυλο. 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ο Ανθυπολοχαγός του 32ου Λόχου της 33ης Μοίρας Καταδρομών

Ο Ανθυπολοχαγός Αντώνης Αντωνίου, από το Πελένδρι, έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις Αγίου Ιλαρίωνα και Αγίου Γεωργίου Κυρηνείας, τον Ιούλιο 1974.

Κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας ο εχθρός εξακολουθούσε να ενισχύει το προγεφύρωμα, το οποίο είχε δημιουργηθεί παρά τον Άγιο Γεώργιο. Το πρωινό της 22ας Ιουλίου, οι καταδρομείς του 31 Λόχου Κρούσεως αναχώρησαν με αποστολή την καταστροφή του.

Καταφθάνοντας ο 31 Λόχος Κρούσεως στο χώρο επιχειρήσεων, διαπίστωσε πως τα ΠΑΟ 106 χιλιοστών του 120 ΛΒΟ ήσαν τα πλείστα κατεστραμμένα, στα δε εναπομείναντα δεν υπήρχαν χειριστές. Τα δυο άρματα Μ48 εβλήθησαν και κατεστράφησαν με τα ελάχιστα αντιαρματικά 2,36 που διέθετε η Μοίρα. Ομοίως, εβλήθη και υπέστη σοβαρή φθορά το τουρκικό πεζικό.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑ ΤΗΣ 33 ΜΟΙΡΑΣ

Πρωτογενές υλικό για την επιχείρηση της 33 Μ.Κ. προς τον Άγιο Ιλαρίωνα Κύπρου 

Ανδρέας Νικολάου

Το Καλοκαίρι του 1974 υπηρετούσα τη στρατιωτική µου θητεία στον 31 Λόχο Κρούσης της 33 Μοίρας Καταδρομών, στο Μπέλλα Πάις.

Ήμουν της 73Α σειράς.

Το πρωί του Σαββάτου 20 Ιουλίου 1974, μεταξύ 04:30 και 05:00, τουρκικά αεροπλάνα Βομβάρδισαν τους διαδρόμους του Αεροδρομίου Λευκωσίας, όπου είχαμε εγκατασταθεί μετά το Πραξικόπημα.

Σήμανε συναγερμός και δόθηκε διαταγή να ξεκινήσουμε για τη Μοίρα, στο Μπέλλα Πάις. Ήδη βλέπαμε και τους Τούρκους αλεξιπτωτιστές που έπεφταν στην περιοχή της Μιας Μηλιάς.

Η πρώτη φάλαγγα φτάσαμε στη Μοίρα χωρίς να κτυπηθούμε. Η δεύτερη, όμως, κτυπήθηκε από εχθρικά αεροπλάνα πάνω από τον Άγιο Επίκτητο.

Φτάνοντας στη Μοίρα οδηγηθήκαμε στο χώρο διασποράς, μεταξύ του Στρατοπέδου και της Λαίδης, της εξοχικής κατοικίας του Μακαρίου n οποία μετατράπηκε σε φυλάκιο. Εκεί ενημερωθήκαμε ότι τη νύκτα θα κάναμε επίθεση στον Άγιο Ιλαρίωνα.

Η ΤΕΛΕΤΗ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΗΝ ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ 33ης ΜΟΙΡΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ

Τελευταία Κυριακή του Σεπτέμβρη κι όπως κάθε χρόνο βρεθήκαμε στο νέο στρατόπεδο της 33^ης Μοίρας Καταδρομών (Μ.Κ.) στο Σταυροβούνι (η φυσική έδρα 33 Μ.Κ. είναι το κατεχόμενο σήμερα Μπέλλα Παϊς) για το καθιερωμένο μνημόσυνο-δέηση των συναδέλφων πεσόντων και αγνοουμένων Καταδρομέων που χάθηκαν τόσο άδικα κατά την άνιση μάχη με τον τούρκο εισβολέα το μαύρο καλοκαίρι του 1974.

Η τελετή σεμνή, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, έτσι, όπως αρμόζει, στην υπέρτατη θυσία των Λοκατζήδων.

Ο πατέρας του πεσόντα Καταδρομέα Χαραλαμπίδη Μιχαήλ καταθέτει στεφάνι στο μνημείο πεσόντων της 33ης Μ.Κ.

Όλοι τους ήταν νέοι προσηλωμένοι σταθερά στο καθήκον που έπλαθαν όνειρα για τη ζωή. Οδηγήθηκαν στη μάχη απέναντι στις υπέρτερες και άρτια εξοπλισμένες δυνάμεις του εχθρού τις οποίες αντιμετώπισαν με θάρρος απροσμέτρητο που έφθασε και ξεπέρασε τα ανθρώπινα όρια! Να πως το περιγράφει ο γενναίος Λοχαγός της Μονάδας Ροκκάς Βασίλειος (που επέστρεψε στην Ελλάδα με μόνα παράσημα τα τραύματα του στον Άγιο Ιλαρίωνα και τον χώρο της απόβασης) σε συνέντευξη του στο περιοδικό «Στρατιωτική Ιστορία»:

Ο Ήρωας Καταδρομέας της 32ης Μοίρας Καταδρομών Λεύκος – Ανδρέας Πιλλάτζης

Κηδεύτηκε ακόμα ένας ήρωας - καταδρομέας της τουρκικής εισβολής

Τελέστηκε  η κηδεία του καταδρομέα της 32ης Μοίρας Καταδρομών Λεύκου - Ανδρέα Πιλλάτζη από την Κάτω Ζώδια, τα λείψανα του οποίου ανευρέθηκαν σε ομαδικό τάφο, μεταξύ των χωριών Κιάδος και Κορνόκηπος, και ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο DNA

Η τύχη του αγνοείτο από τον Αύγουστο του 1974. Ο Πιλλάτζης, μαζί με τους υπόλοιπους άντρες της μοίρας του, ύστερα από οδηγίες μετακινήθηκαν στην περιοχή του Παχύαμμου Κερύνειας, όπου σε σκληρές μάχες με τους εισβολείς προσπάθησαν να κρατήσουν την περιοχή εκείνη.

Ο αγώνας, ωστόσο ήταν άνισος και πολύ σκληρός, και το τάγμα έλαβε οδηγίες για οπισθοχώρηση. Ο Πιλλάτζης μαζί με τους υπόλοιπους έφτασαν στον Άγιο Αμβρόσιο, όπου και διανυκτέρευσαν . 

ΜΑΧΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ ΤΗΣ ΚΕΡΥΝΕΙΑΣ ΤΟ 1974 (ΔΙΗΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΦΕΔΡΟΥ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑ)

KYΠΡΟΣ 1974 - Μαρτυρία εφέδρου Καταδρομέα για την μάχη της Κερύνειας.







 Πρωί – πρωί μας ανέφεραν πως δυο άρματα εμφανίστηκαν στον Άγιο Γεώργιο Κερύνειας. Έπρεπε να τα καταστρέψουμε. Συγκροτηθήκαμε σε τμήματα και ξεκινήσαμε σιγά – σιγά για τον Άγιο Γεώργιο, απέναντι από το δρόμο που οδηγεί στις Καμάρες.
 Λάβαμε τις θέσεις μας. Τοποθέτησα το αντιαρματικό δίπλα από το δρόμο, επί του αναχώματος και περιμέναμε τα άρματα.
Ο βόμβος ήταν τόσο έντονος που άρχισα να αμφιβάλλω κατά πόσο ήταν μόνο δύο. Τα πλοία άρχισαν να κτυπούν με τα τηλεβόλα τους, παράλληλα με τα άρματα που κατευθύνονταν προς τον Άγιο Γεώργιο. Σε λίγο εμφανίστηκε το πρώτο άρμα.

33 Μ .Κ ΠΟΛΕΜΙΚΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 22ας και 23ης Ιουλίου 1974

Ο εχθρός συνεχίζει τας προσπαθείας του δι ενίσχυσιν προγεφυρώματος, το οποίον έχει δημιουργηθεί παρά τον Άγιον Γεώργιον Κυρηνείας. Συνεχίζονται και κατά την ημέρα αι αεροπορικαί επιδρομαί εναντίον διαφόρων στόχων και η δι’ ελικοπτέρων μεταφορά στρατευμάτων και εφοδίων εις διάβασιν Αγύρτας.

Η Μοίρα ευρίσκεται ανασυγκροτηθείσα εις χώρον διασποράς παρά το στρατόπεδόν της. Την 5ην πρωινήν της 22ας Ιουλίου, με προσωπικήν διαταγήν του Διοικητού της Διοίκησης Καταδρομών προς τον Λοχαγόν του 31 Λόχου Κρούσεως Νικόλαο Κατούντα, στην παρουσία του εκτελούντος χρέη Διοικητή της Μοίρας, οι καταδρομείς του 31 Λόχου Κρούσεως επιβιβάστηκαν δύο οχημάτων και ανεχώρησαν με προορισμόν τον Άγιον Γεώργιον Κυρηνείας την 6ην πρωινήν της 22ας Ιουλίου 1974Αποστολή:

Η πλαισίωση των ΠΑΟ 106 χιλιοστών του 120 ΛΒΟ και επιθετική κίνησις δι εξουδετέρωσιν δύο εχθρικών αρμάτων Μ48 που πληροφορίες ανέφεραν πως ευρίσκοντο στην περιοχή. Καταφθάνοντας ο 31 Λόχος Κρούσεως στον χώρο επιχειρήσεων, διαπίστωσε πως τα ΠΑΟ 106 χιλιοστών του 120 ΛΒΟ ήσαν τα πλείστα κατεστραμμένα, εις δε τα εναπομείναντα δεν υπήρχαν χειρισταί. Τα δυο άρματα Μ48 εβλήθησαν και κατεστράφησαν υπό των ελαχίστων αντιαρματικών 2,36 που διέθετε η Μοίρα. Ομοίως, εβλήθη και υπέστη σοβαράν φθοράν το τουρκικόν πεζικόν Ο Λοχαγός Νικόλαος Κατούντας αναφέρει εις Διοίκησιν Καταδρομών δια του Σταθμού Ασυρμάτου περί των πυρών του τουρκικού στόλου.