Συγκλονιστική μαρτυρία από τη μάχη του «Λωρόβουνου», το 1964

---

Αυγούστου 1964.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1964: Πάνε τώρα 44 χρόνια, κι όμως σαν να ήταν χθες. Αμούστακο σχεδόν παιδί, κατατάχθηκα στο ΚΕΝ Λάρνακας τον Ιούλιο 1964. Σε λίγες μέρες ήλθαν δύο Ελλαδίτες αξιωματικοί και μας συγκέντρωσαν στο χώρο αναφοράς του στρατοπέδου: Ο ταγματάρχης Γεώργιος Καρούσος και ο λοχαγός Μιλτιάδης Λάσκαρης, οι οποίοι είχαν αναλάβει να στελεχώσουν στην Κύπρο την πρώτη Μοίρα Καταδρομών.

– Όσοι από σας θα επιλέξετε τις Καταδρομές, θέλω να ξέρετε από τώρα, πως κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας σας θα πεινάσετε, θα διψάσετε, θα ταλαιπωρηθείτε, θα χάσετε κάθε επαφή με τους δικούς σας…Θα ξεχάσετε την καλοπέραση και τις εξόδους, αλλά να είστε βέβαιοι πως στο τέλος θα είστε υπερήφανοι λοκατζήδες: Οι λεβέντες της 31ης Μοίρας Καταδρομών! Όσοι ενδιαφέρεστε, να περάσετε τώρα δεξιά…
Αυτά είπε ο ταγματάρχης Καρούσος. Από τις δύο χιλιάδες τόσους νεοσύλλεκτους, βγήκαμε στα δεξιά 350 άτομα.
– Εσείς θα είστε η πρώτη Μοίρα Καταδρομών της Κύπρου, είπε.
Την άλλη μέρα το πρωί, συν ταχθήκαμε ξεχωριστά. Ο Καρούσος μας επανέλαβε τα περί δίψας, πείνας και πρόσθεσε:
– Αν υπάρχει κανείς που μετάνιωσε, να το δηλώσει τώρα, γιατί αύριο θα είναι αργά…

ΑΣΙΑ το «Άουσβιτς» της Κύπρου

«Μου έμεινε η οσμή των πτωμάτων που βρίσκονταν διάσπαρτα στους δρόμους της Άσσιας μετά τις δολοφονίες που διέπραξαν Τούρκοι στρατιώτες. Μύριζε θάνατο όλο το χωριό και ο φόβος βασίλευε παντού».

Η πιο πάνω περιγραφή ανήκει στον κ. Γιάννο Δημητρίου ο οποίος τον Αύγουστο του 1974 ήταν 11 ετών και ο οποίος κουβαλά μισού αιώνα ματωμένες μνήμες. Ήταν παρών στη σύλληψη των 70 Ασσιωτών, οι οποίοι στη συνέχεια εκτελέστηκαν και ρίφθηκαν σε πηγάδια στην περιοχή Ορνίθι, «το Άουσβιτς» της Κύπρου, όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος.

Τον είχαμε παρακολουθήσει πρόσφατα στη Βουλή να περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο τη σφαγή των Ασσιωτών. Γι' αυτό και τον συναντήσαμε για να ξεδιπλώσει το κουβάρι αυτών των τραγικών βιωμάτων του.

Η ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ο Χαράλαμπος Χρίστου είναι από τον Γερολάκκο και παντρεμένος στο χωριό Κυθρέας. Πολέμησε σαν κληρωτός το 1964. Το 1974  πολέμησε ως επίστρατος και τραυματίστηκε σοβαρά.....

Σάββατο πρωί 20 Ιουλίου 1974 Ο ουρανός στους Πρόποδες του Πενταδακτύλου γέμισε αλεξιπτωτιστές.
Τους έβλεπα από το σπίτι μου αμέσως μετά κατάλαβα τι συνέβαινε ανοίγω το ραδιόφωνο Και ακούω εμβατήρια και ανακοινώσεις για επιστράτευση το πρώτο που έκανα ήταν να πάρω τηλέφωνο τη γυναίκα μου και στη συνέχεια να παραστώ στη μονάδα μου μαζί με τον σύγαμπρο μου και δύο φίλους μου πήγαμε αρχικά στο στρατόπεδο της Κυθρέας ,εκεί συναντήσαμε τον τότε λοχαγό Τάσο Μάρκου ,αυτός μας είπε να παρουσιαστούμε στις μονάδες μας.

Ξεκινήσαμε από την Κυθρέα πρώτος κατέβηκε στην Παλλουριώτισσα ο Μιχαλάκης Παπαδόπουλος κοντά στο Μετόχι Κύκκου άφησα τον γαμπρό μου και τον τρίτο λίγο πριν την Κοκκινοτριμιθιά Εγώ επέστρεψα πίσω. βορειοδυτικά του αεροδρομίου Λευκωσίας όπου έπρεπε να καταταγώ.
Εκεί δεν υπήρχε ούτε ένας στρατιώτης Έτσι αποφάσισα να πάω στο παλιό ΓΣΠ που ήταν η έδρα του συγκροτήματος Όταν έφτασα εκεί είχε ήδη μαζευτεί αρκετός κόσμος μερικούς τους έστειλαν στην Κυρήνεια, εμένα με μετέφεραν στην περιοχή Αθαλάσσας που είναι σήμερα το πάρκο.

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΣΩΣΕ

Οι Κύπριοι των Η.Π.Α. που αιχμαλωτίστηκαν το 1974 και χάθηκαν. Οι Τούρκοι περιφρόνησαν την αμερικανική υπηκοότητα... 

Στις 19 Ιουλίου 1994, ο Αμερικανός βουλευτής Έγκελ προσφωνούσε στην επιτροπή Εξωτερικών: «…μία από τις πιο τρομακτικές πτυχές της Τουρκικής Εισβολής ήταν η μεγάλη διασπορά του κυπριακού πληθυσμού και η σύλληψη και εξαφάνιση περισσοτέρων των 2000 ατόμων. 

Στο πέρασμα της εισβολής 5 Αμερικανοί, 1600 Ελληνοκύπριοι και πολλές εκατοντάδες Τουρκοκύπριοι εξαφανίστηκαν. Πιστεύω ότι ήρθε ο καιρός να χυθεί φως σ’ αυτή την τραγική πτυχή της κυπριακής σύρραξης». 

Στις 19 Οκτωβρίου ο Λευκός Οίκος  εξουσιοδότησε το Υπουργείο Εξωτερικών να διεξάγει έρευνα για την τύχη τους, καθήκον το οποίο ανατέθηκε στον Πρέσβη Ρόμπερτ Ντίλον. Τέσσερα χρόνια μετά ο Πρόεδρος Κλίντον υπέγραψε και υπέβαλε στο Κογκρέσο την «Έκθεση του Προέδρου προς το Κογκρέσο για την έρευνα σχετικά με την τύχη Αμερικανών πολιτών, που αγνοούνταν στην Κύπρο από το 1974».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:ΓΙΩΡΓΙΟΣ ΧΑΡΙΤΟΝΙΔΗΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ ΤΟΥ ΑΤΤΙΛΑ

Συνέντευξη με έναν αιχμάλωτο του Αττίλλα

Ο Γιώργος Χαριτωνίδης πολέμησε ενάντια στην τουρκική εισβολή της 20ης Ιουλίου 1974 και βρέθηκε αιχμάλωτος στα κάτεργα του Αττίλα. Ήταν από τους τυχερούς που γύρισαν πίσω για να αφηγηθεί την ιστορία και τις βαρβαρότητες που έζησε. Αυτές του τις εμπειρίες τις μοιράστηκε σε μία συνέντευξη στο τεύχος 02 του Patria

Σε ποια μονάδα υπηρετούσατε, όταν εκδηλώθηκε η τουρκική εισβολή της 20ης Ιουλίου 1974;

Υπηρετούσα στο 251 τ.π. με διοικητή τον ηρωικό Παύλο Κουρούπη. Η ημερομηνία της Τουρκικής εισβολής συνέπεσε με την ημερομηνία που θα απολυόμουν από το στρατό. Το 251 τ.π. βρισκόταν στην περιοχή «Γλυκιώτισσα» της Κερύνειας, πολύ κοντά στο σημείο που έγινε η απόβαση των Τούρκων.
Ποιο ήταν το ηθικό και η γενικότερη πολεμική προετοιμασία της μονάδας;

To ηθικό δεν ήτανε πολύ καλό γιατί διαδιδόταν ότι επίκειται εισβολή και δε βλέπαμε καμιά απολύτως προετοιμασία.
Θυμάμαι με πίκρα τα ευρύχωρα πολυβολεία με το τεράστιο πάχος από μπετόν αρμέ που υπήρχαν σ' όλη την ακτή της Κερύνειας. Ούτε ένα δεν επανδρώθηκε. Ακόμη και αυτά που υπήρχαν δίπλα από το στρατόπεδό μας. Εκείνη τη μέρα μετά το βομβαρδισμό του τάγματός μας, από την τουρκική αεροπορία, πλησίασαν τα πολεμικά πλοία και οι αποβατικές λέμβοι γέμισαν τον κόλπο της Γλυκιώτισσας με κατεύθυνση τη στεριά κάτω από το στρατόπεδο μας.

Πώς αντέδρασαν τα στελέχη και οι στρατεύσιμοι στην εισβολή;

Μέσα στο πανικό και την αποδιοργάνωση των πρώτων στιγμών, ένας στρατιώτης με δική του πρωτοβουλία, αρπάζει ένα τριαντάρι πολυβόλο, τρέχει με μεγάλη ταχύτητα, χώνεται μέσα σε ένα από αυτά τα πολυβολεία και αρχίζει να βάλλει εναντίον των τούρκων. Αν είναι δυνατόν! Ένας μόνο άνθρωπος ματαίωσε ολόκληρη αποβατική προσπάθεια. Οι λέμβοι επέστρεψαν πίσω, τα πλοία απομακρύνθηκαν, κάνανε δεξιά στροφή και η απόβαση πραγματοποίηθηκε σε άλλο κοντινό σημείο με τους τούρκους να πατούν έδαφος ανενόχλητοι.

ΕΛΕΝΗ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ :Οι εφιαλτικές μνήμες μιας εγκλωβισμένης Μορφίτισσας...

«Κάποιες κοπέλες τις βίαζαν καθημερινά και για κάθε βιασμό έβαζαν και μία στάμπα στα πόδια». Οι εφιαλτικές μνήμες μιας εγκλωβισμένης Μορφίτισσας... 

Στις 16 Αυγούστου 1974, κατά τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, ο χρόνος σταμάτησε για πολλά χωριά της Κύπρου. Ένα από αυτά, η Μόρφου, κράτησε στα γκρεμισμένα σπίτια της για πολύ καιρό κατοίκους εγκλωβισμένους. Η Ελένη Πέτρου Καραγιάννη παρέμεινε με την οικογένειά της εγκλωβισμένη για εφτά μήνες.

«Πήραν τον πατέρα μου να τον σουβλίσουν» 

Σε μία από τις εφόδους των Τούρκων στρατιωτών στο σπίτι της Ελένης, βρέθηκε ένα όπλο πεταμένο στην αυλή. Το αντικείμενο ήταν αρκετό για να κινήσει τις υποψίες των στρατιωτών οι οποίοι αποφάσισαν να συλλάβουν τον πατέρα της με την κατηγορία πως το χρησιμοποιούσε. Ωστόσο, όπως διηγήθηκε η Ελένη, το όπλο δεν ανήκε στον πατέρα της, μάλλον κάποιος Μορφίτης το πέταξε στην αυλή τους από φόβο μην τον εντοπίσουν να οπλοφορεί. Οι προσπάθειες όμως της οικογένειας να μεταπείσουν τους στρατιώτες ήταν άκαρπες.

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΠΙΛΟΤΟΥ ΠΟΥ ΒΥΘΙΣΕ ΤΟ ΑΝΤΙΤΟΡΠΙΛΙΚΟ ΄ΚΟΤΖΑΤΕΠΕ

Σαράντα τρία χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και μια ιστορία που στοίχησε στους εισβολείς δεκάδες θύματα, παραμένει σχετικά άγνωστη. Είναι η ιστορία της βύθισης του τουρκικού θωρηκτού Κοτζά Τεπέ από τους…ίδιους τους Τούρκους!

21 Ιουλίου 1974. Ή ώρα έδειχνε 2 και 35 μ.μ. Το τουρκικό πολεμικό πλοίο «Κοτζά-Τεπέ», μέλος τουρκικής νηοπομπής μαζί με άλλα δύο πλοία, μετά από την πέμπτη και χαριστική επίθεση πού είχε δεχτεί από τα τουρκικά F-104, βυθίζονταν στα ανοιχτά της Πάφου παίρνοντας στον υγρό τάφο του και ένα μεγάλο αριθμό από το πλήρωμα του θύματα της…. υπέρμετρης «πολεμικής αρετής» των Τούρκων, που μόλις πριν μια μέρα είχαν αποβιβαστεί στο βόρειο ανυπεράσπιστο τμήμα της Κύπρου.

ΚΥΠΡΟΣ-1967 («Hμουν κι εγώ εκεί…»)

A.-ΚΥΠΡΟΣ Φρούριο Καντάρας-1967-1968• «Στην Κύπρο δεν ηττηθήκαμε, αλλά προδοθήκαμε…»
[Μιχάλης Κουριδάκης, καταδρομέας. Από συνέντευξή του στην εφημερίδα «Το Βήμα», 22-7-17]

C.-CYPRUS sxoleio2010-Cyprus02ΠΕΝΗΝΤΑ χρόνια μετά την εγκληματική απόσυρση των ελληνικών δυνάμεων από την Κύπρο (Χούντα, Νοέβρης 1967) και σαραντατρία μετά την εισβολή των Τούρκων  (1974), το Κυπριακό παραμένει στην επικαιρότητα, ουσιαστικά άλυτο.

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ σημασία του νησιού αυξήθηκε κατακόρυφα αφότου μπήκε στην Ε.Ε. Όσο δε η ανατολική λεκάνη της Μεσογείου θα μετατρέπεται σε ενεργειακή πηγή, τόσο το ενδιαφέρον των ξένων για την Κύπρο θα μεγαλώνει. Ανέκαθεν η αναζήτηση νέων ενεργειακών πηγών δημιουργεί ιστορία. Όμως, ο σπουδαιότερος λόγος για τον οποίο το Κυπριακό είναι πολύπλοκο πρόβλημα της  διεθνούς πολιτικής είναι ότι όποιος ελέγχει το νησί, ελέγχει όλη τη Μέση Ανατολή. Ευνόητη συνεπώς κι η έντονη τουρκική επιθετικότητα,  με πρόφαση την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας -κατ΄επέκταση και της ελληνικής (Καστελλόριζο). Η δε ανιστόρητη αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης πού αλλού αποβλέπει, αν όχι στο ξαναμοίρασμα του Αιγαίου;

Το Ολοκαύτωμα της ΕΛΔΥΚ - Ένας πολεμιστής από την Κρήτη θυμάται...

Γράφει ο Γιώργος Λαμπράκης

Σαν σήμερα, πριν από 42 χρόνια, ολοκληρώθηκε η τριήμερη επική μάχη της ΕΛΔΥΚ (Ελληνική Δύναμη Κύπρου), με τους αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες να δίνουν από τις 14 έως τις 16 Αυγούστου ένα τιτάνιο αγώνα για την υπεράσπιση του στρατοπέδου τους απέναντι στον πάνοπλο και πολυάριθμο Τούρκο εισβολέα, που ολοκλήρωνε την δεύτερη φάση της εισβολής στην Κύπρο.

Το μαύρο καλοκαίρι του 1974, στα ματωμένα χώματα του Γερόλακου και στα υψώματα γύρω από το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, η μικρή δύναμη των 318 ΕΛΔΥΚαρίων που παρέμεινε για να υπερασπιστεί το στρατόπεδό της (το μεγαλύτερο τμήμα είχε αποσυρθεί αρκετά χιλιόμετρα πιο πίσω) αναβίωσαν τις Θερμοπύλες και το Μανιάκι και η θυσία των πεσόντων και των αγνοουμένων "στοιχήθηκε" πλάι σε τόσες άλλες, που είχαν ως αξία και ως ιδανικό το ρητό "Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ".

Τρεις Ήρωες εξιστορούν την Μάχη της ΕΛΔΥΚ τον Αύγουστο του 74

Γιατί η Ελλάδα τους παράτησε χωρίς βοήθεια την ώρα που κέρδιζαν τους Τούρκους κατά Κράτος, γιατί ακόμη και σήμερα τα επίσημα χαρτιά του Στρατού, δεν αναφέρουν πουθενά ότι πολέμησαν στην Κύπρο το 1974!

Τρεις νέοι εικοσάχρονα παιδιά τότε, ο Λοχίας Μπαλατσούκας Αλέξανδρος, ο Λοχίας Καρατάσος και ο ΕΛΔΥκάριος Σωτήρης Γκιάτιας αναπολούν τις μέρες που έζησαν στην Κύπρο και θυμούνται να νέα παιδιά της ΕΛΔΥΚ που τα έστησαν στο Τοίχο οι Τούρκοι (Αιχμαλώτους) και τα θέρισαν με ριπές Πολυβόλου!

Φτάσαμε στην Κύπρο την 14 Ιανουαρίου στην Κύπρο και ενταχθήκαμε στην Δύναμη της ΕΛΔΥΚ …Ο ΕΛΔΥΚάριος Καρατάσος αναφέρει:
Λοχίας Καρατάσος Σωτήριος …Στην Πύλη της ΕΛΔΥΚ με στολή Εύζωνα λόγω της Εθνικής Εορτής της Παναγιάς

Την 19 Ιουλίου του 1974 ήμουνα Σκοπός στην Πύλη της ΕΛΔΥΚ , μπήκε το βράδυ ο Λοχαγός του Α2 και μας είπε οτι μέχρι το πρωί θα έχουμε Πόλεμο με την Τουρκία!

Ξημερώματα άρχισαν να φαίνονται τα Μεταγωγικά της Τουρκίας και άρχισαν να πέφτουν Αλεξιπτωτιστές στον ΤουρκοΚυπριακό Φύλακα Κονιαλι… Αμέσως μετά πίσω τα βομβαρδιστικά που άρχισαν να ρίχνουν τόνους βομβών κατά πάνω μας!

Οι Αιτωλοακαρνάνες πολεμιστές καταδρομείς της Κύπρου του ’74 και η μαρτυρία του κ/δ Μπεσίρη Κωνσταντίνου.

O  Αγρινιώτης καταδρομέας που πολέμησε στην Κύπρο το 1974  Μπεσίρης Κωνσταντίνος  αποδίδει τιμές στο μνημείο του πεσόντα καταδρομέα Χριστόπουλου Αθανάσιου στη Μηλιά Ναυπάκτου.

Του Λίνου Υφαντή,

Η γενιά των σημερινών 40ρηδων  μεγάλωσε με το αγαθό της ειρήνης. Ποτέ δεν συμμετείχε σε πόλεμο. Αντίθετα πρόλαβε να δει για λίγο τους παππούδες της που ζήσανε τον πόλεμο του ’40 και την Κατοχή. Εκείνοι έφυγαν χωρίς να προλάβουμε να τους ρωτήσουμε πολλά. Την σκυτάλη πήραν οι πατεράδες μας. Αυτοί έζησαν τελευταίοι Εθνική Τραγωδία που λύθηκε με τα όπλα και πολύ αίμα. Ήταν η Κύπρος του ’74.

Καθήκον μας είναι να προλάβουμε τους ανθρώπους αυτούς να μας μιλήσουν. Καθήκον μας είναι να μάθουμε αν η πόλη μας , το Αγρίνιο, η πατρίδα μας Αιτωλοακαρνανία είχε στρατιώτες που πήγαν στην Κύπρο για να την υπερασπιστούν. Πράγματι, διψήφιος αριθμός Αιτωλοακαρνάνων πολέμησε στην μαρτυρική μεγαλόνησο.

Ένας από αυτούς, ο Κωνσταντίνος Μπεσίρης αποφάσισε εκ μέρους αυτών των ανθρώπων να μιλήσει στο agrinionews.gr, για να μάθουν οι μικροί και να θυμηθούν οι παλαιότεροι στην τοπική κοινωνία. Καθοριστικό ρόλο σε αυτόν έπαιξε η ίδια η γενιά των 40ρηδων, που είχαν την κορυφαία στρατιωτική εμπειρία των ειδικών δυνάμεων. Γιατί πρώτα αυτοί μπορούν να κατανοήσουν ή να αγγίξουν το μέγεθος μιας τέτοιας σύγκρουσης. Πρόκειται για τον Νίκο Αυγέρη, υπάλληλο του Πανεπιστημίου Πατρών και έφεδρο Αλεξιπτωτιστή των Ειδικών Δυνάμεων,  που μεσολάβησε για να δοθεί αυτή η μαρτυρία.

Συγκλονίζει η εν ψυχρώ εκτέλεση ζεύγους

«Σκότωσε με τζιαι μένα. Τι να την κάμω τη ζωή»; 

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια της Δέσποινας Κοζάκου μπροστά στη θέα του άψυχου σώματος του συζύγου της Κώστα Κοζάκου ο οποίος πυροβολήθηκε από Τούρκο στρατιώτη.

Από το δικό της πόδι ανάβλυζε ζεστό το αίμα επίσης από σφαίρα που δέχτηκε. Τούρκος αξιωματικός ο οποίος έφτασε στο σημείο αντέδρασε μεν έντονα για τις ενέργειες των στρατιωτών (οι οποίοι είχαν σκοτώσει επίσης τα αδέλφια Γιώργο Δράκο 16 ετών, Νίκο Δράκο 13 ετών καθώς και τη μητέρα τους) και ύστερα έδωσε οδηγίες σε στρατιώτη να πυροβολήσει τη Δέσποινα Κοζάκου.

Η περιγραφή δεν ανήκει σε κάποιο συγγενή της οικογένειας Κοζάκου αλλά στον αδελφό των δύο ανηλίκων Σάββα Δράκο όπως του μετέφερε τα δεδομένα ο πατέρας του ο οποίος ήταν ο μοναδικός που επιβίωσε της σφαγής. Δεν κρατούσαν όπλα, δεν ήταν στρατιώτες, δεν κινδύνευε κανείς από την παρουσία τους.

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΣΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΥΝΗΓΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ένα αφήγημα γραμμένο τον Αύγουστο του ’74 από τον Μίκη Πασιά για ένα συγκλονιστικό κυνήγι θανάτου.

Συγγραφέας του κειμένου που ακολουθεί είναι ο Μίκης Πασιάς, από το Γέρι. Η τουρκική εισβολή τον βρήκε εικοσάχρονο στρατιώτη στο φυλάκιο αριθμός 4 στην Αγύρτα, εκεί που ο ουρανός κατακαλόκαιρα έβρεχε Τούρκους αλεξιπτωτιστές.

Στο κείμενο, ο συγγραφέας αφηγείται την πολεμική περιπέτεια του, ένα κυνήγι θανάτου, από τη στιγμή που άρχισε η β’ τουρκική εισβολή, στις 14 Αυγούστου, μέχρι το βράδυ της επομένης μέρας. Μετά την αποστράτευσή του πήγε στη Ρώμη όπου σπούδασε γιατρός. Εκεί παντρεύτηκε κι εκεί κατοικεί έκτοτε. Έχει δύο κόρες. Τον Μίκη συνάντησα για πρώτη φορά στη Ρώμη όπου υπηρετώ. Μπορεί όμως οι δρόμοι μας να είχαν διασταυρωθεί τις μέρες του πολέμου.
Υπηρετούσε στο 361 Τάγμα Πεζικού, που έδρευε στο Συγχαρί, κοντά στην πλαγιά που τώρα ρυπαίνει η σημαία του ψευδοκράτους. Υπηρετούσα στην 32 Μοίρα Καταδρομών που έδρευε λίγα χιλιόμετρα ανατολικά, στον Άγιο Χρυσόστομο, κοντά στον Κουτσοβέντη. Προτού τον στείλουν στα φυλάκια της Αγύρτας υπηρετούσε στην Άσπρη Μούττη∙ εκεί που βρέθηκα με την μονάδα μου την πρώτη και δεύτερη μέρα του πολέμου.

Κύπρος 1974: ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΙΑ ΟΠΛΙΤΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ ΣΠΥΡΟΥ ΦΟΥΝΤΑ

Σπύρος Νικ. Φούντας – Τραυματίας οπλίτης ΕΛ.ΔΥ.Κ. 1974

Φίλοι και φίλες αναγνώστες,αρχικά είμαι υποχρεωμένος να ευχαριστήσω που για ακόμη μια φορά το nafpaktianews.gr μου παρέχει την δυνατότητα να εκφράσω τις απόψεις μου και να ξανάζωντανέψω στην μνήμη των αναγνωστών σας τις εμπειρίες μου σε θέματα που άπτονται και αφορούν μια γενναία ομάδα της κοινωνίας μας που εδώ και ΣΑΡΑΝΤΑ ΤΡΙΑ χρόνια αγωνίζονται και παλεύουν, ζητώντας αυτό που δικαιούνται, αυτό που όφειλε η πολιτεία να το πράξει με δική της πρωτοβουλία εδώ και πάρα πολλά χρόνια,την δικαίωση των αγώνων μας.

Όπως θα αντιληφθήκατε, αναφέρομαι στα γεγονότα της Κύπρου το 1974 και στους ΗΡΩΕΣ Έλληνες και Κύπριους πρωταγωνιστές – πολεμιστές που έγραψαν ιστορία, υπερασπίζοντας τα πάτρια εδάφη με νύχια και με δόντια, σχεδόν άοπλοι και δυστυχώς αρκετοί από αυτούς άφησαν τα κόκαλά τους στο μαρτυρικό νησί.

ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ. Κύπρος 1974

Σε μια εξαιρετική έκδοση της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού του ΓΕΣ, με τον τίτλο «Μνήμες Πολέμου 1897-1974», καταγράφονται επιλεγμένες ιστορίες μαχητών από όλους τους πολέμους και τις μάχες που συμμετείχαν στο πέρασμα του χρόνου. Είναι ένα βιβλίο μοναδικό.

Σε ένδειξη τιμής προς τους αγωνιστές Καταδρομείς της Κύπρου και τους τιμημένους νεκρούς ήρωες, παραθέτουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα.

Μάλεμε, 21 Ιουλίου 1974. Αφήγηση του Στρατιώτη Αθανασίου Ζαφειρίου 

«Ήταν απόγευμα της Κυριακής 21ης Ιουλίου. Ήμουν οδηγός σε στρατιωτικό αυτοκίνητο και έφθασα στο στρατόπεδα Μάλεμε Χανίων φορτωμένος με στρατιωτικά υλικά. Είδα τους συναδέλφους με πλήρη πολεμική εξάρτυση.

-Τι συμβαίνει; ρώτησα.

- Φεύγουμε για την Κύπρο. Άφησα το αυτοκίνητο κατ έτρεξα να ετοιμασθώ. Σε λίγα λεπτά βρέθηκα στην γραμμή μαζί με τους υπολοίπους. Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος Μπήκαμε σε στρατιωτικά λεωφορεία και ξεκινήσαμε για το αεροδρόμιο των Χανίων.

[...] Στάθηκα για μια στιγμή σκεφτικός. Έστρεφα το βλέμμα μου εις τους τάφους των Βενιζέλων.

Έσκυψα, χούφτωσα λίγο χώμα Ελληνικό, το φίλησα κατ τόριξα στην τσέπη της φόρμας μου. Δεν ήξερα αν θα ξανάβλεπα την Ελλάδα..

ΝΕΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΜΜΕ ΜΕ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΑΝΑ

Βίντεο με Έλληνες και Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους από τα Άδανα το 1974 κυκλοφόρησαν τουρκικά ΜΜΕ εδώ και λίγες εβδομάδες στο διαδίκτυο.


Στο βίντεο που ανακάλυψε ο κινηματογραφιστής του ΑΝΤ1 Τάσος Δημητριάδης, βλέπουμε αρκετούς αιχμάλωτους ενώ για σκοπούς τουρκικής προπαγάνδας, Τούρκος δημοσιογράφος μαζί με στρατιωτικό διερμηνέα παίρνουν συνέντευξη από έναν Έλληνα λοχαγό αλλά και δύο Ελληνοκύπριους στρατιώτες (ο πρώτος είναι αυτός που απαντά στα τούρκικα και αναφέρει πως ονομάζεται Γαβριήλ Χρίστου), οι ταυτότητες των οποίων δεν είναι εξακριβωμένες τη δεδομένη στιγμή Το βίντεο κοινοποιείται από πάρα πολλούς Ελληνοκύπριους σε μια προσπάθεια εξεύρεσης συγγενικών προσώπων. Σας παρουσιάζουμε το βίντεο με πλήρη επιφύλαξη για την εγκυρότητα των πληροφοριών όσο αφορά τα άτομα, την τοποθεσία αλλά και τη χρονική στιγμή την οποία έχει τραβηχτεί:

Περιέχει συνέντευξη του Υπολοχαγού Σπύρου Λαλιωτη της 181 ΜΠΠ που συνελήφθη κατά την συμπλοκή στο Συχάρι !!!

Σχόλιο του κ. Άγγελου Βουγιούκα, αιχμάλωτο πολέμου το 1974 στην Κύπρο


Angelos Vougioukas
Το ως άνω βίντεο είναι έγκυρο και πραγματικό. ...
ΉΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΓΏ. ... ΕΚΕΊ. .
Το γύρισμα πραγματοποιήθηκε από κλιμάκιο της τουρκικής τηλεόρασης .... αρχές Αυγούστου 1974 .... στις φυλακές των Αδάνων Τουρκίας ..... και στο οποίο είχα μιλήσει και εγώ ......
Διακρίνονται και οι 6 Ελλαδίτες αιχμάλωτοι .... άπαντες απελευθερώθηκαν και είναι εν ζωή σήμερα. ..
..... για οποιαδήποτε απορία. .. πληροφορία ή διευκρίνηση. ..επικοινωνήστε μαζί μου
(.... τα στοιχεία μου αναφέρονται στο προφίλ μου στο Facebook )



ΕΔΩ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΒΟΥΓΙΟΥΚΑ

Ο Κύπρος Δημοσθένους εξιστορεί τον βομβαρδισμό του Ψυχιατρείου

Καθίσαμε και μιλήσαμε στο όμορφό τους σπίτι, όπου αυτός και η Λίλλη μού διηγήθηκαν την τραγική ιστορία του Ψυχιατρείου Αθαλάσσας

Μου τηλεφώνησε ένα πρωί όταν δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Πολίτης» το άρθρο μου για τον βομβαρδισμό του Ψυχιατρείου Αθαλάσσας και ακουγόταν αναστατωμένος. Ήθελε να διορθώσει κάτι: Ήταν πολύ σημαντικό για αυτόν να τονίσει ότι, όχι, δεν υπήρχαν αντιαεροπορικά όπλα στην οροφή του νοσοκομείου. Ήταν νοσηλευτής στο νοσοκομείο, όχι απλώς νοσηλευτής, αλλά κάποιος υπεύθυνος, ο οποίος εργαζόταν εκεί μαζί με τη γυναίκα του. Με προσκάλεσε, λοιπόν, στο σπίτι του για να μιλήσουμε με λεπτομέρειες. Τις επόμενες μέρες πήρα ένα ταξί και πήγα στο σπίτι του στην Αγλαντζιά για να συναντήσω τον Κύπρο Δημοσθένους και τη γυναίκα του Έλλη, ή μάλλον «Λίλλη» όπως τη φωνάζουν.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΤΟΥ 211 Τ.Π ΚΥΠΡΟΥ ΠΑΡΜΑΚΛΗ

                                       Το πολυβόλο του φυλακίου 1099  και εγώ Ιούνιος 1974

ΠΑΡΜΑΚΛΗ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΥΠΡΟΣ                              
3Ος  ΛΟΧΟΣ 211 ΤΟ ΦΥΛΑΚΙΟ 1099 ΕΤΟΣ 1974

20 Ιουλίου 1974  αξέχαστη ημερομηνία για μας που ζήσαμε  τα γεγονότα .

Ας ξεκινήσω από 1η Ιουλίου 1974  όταν ο Μακάριος έβγαλε διαταγή.
Για μείωση της θητείας στου 14 μήνες  εγώ τότε φαντάρος στον 3ο λόχο του 211 Τ.Π. και στο φυλάκιο 1099  Ομορφιτα προς Χαμίτ Μάντρες  ως ερασιτέχνης φωτογράφος ο Χ. Λόττας το γνώριζε  και μου έδωσε διαταγή να βγάλω φωτογραφίες για τα απολυτήρια  των φαντάρων που θα απολυθούν αλλά και της θέσεις μάχης των Τούρκων , έτσι εγώ γύρισα όλα τα φυλάκια του λόχου και  φωτογράφισα τους φαντάρους ( πορτρέτα ) αλλά και άλλες φωτογραφίες με τα  όπλα μας και της τότε θέσεις μάχης των Τούρκων .

Αρκετές από αυτές της φωτογραφίες χρειάστηκαν για  τους αγνοούμενους του λόχου μας .

Πάμε τώρα χαράματα 20 Ιουλίου 1974  όταν ακούσαμε πυροβολισμούς πράγματι νομίσαμε ότι είναι από τους πραξικοπηματίες  αλλά η φωνές του σκοπού μας αναστάτωσαν, βγαίνοντας από το φυλάκιο αντικρίσαμε τα αεροπλάνα να ρίχνουν αλεξιπτωτιστές και κιβώτια με διπλά αλεξίπτωτα, με το μαγνητικό τηλέφωνο περνώ την πρώτη διαταγή ΔΕΝ ΘΑ ΡΙΞΕΤΕ ΟΥΤΕ ΣΦΑΙΡΑ εγώ είχα προβλέψει και είχα στήσει  τον τρίποδα επίγειου βολής του πολυβόλου BRAUNING 0.50  σε ένα υποτυπώδες όρυγμα ( αυλάκι 0,60 εκ. ) από την πρώτη μέρα του πραξικοπήματος .

Συγκλονιστική μαρτυρία από συστρατιώτη του Βασίλη Τριάντη για τις τελευταίες τους στιγμές στην Κύπρο

Μία συγκλονιστική μαρτυρία κατέθεσε στο EPIRUS TV NEWS ο συστρατιώτης του Βασίλη Τριάντη, που είχε πολεμήσει μαζί του στην Κύπρο το 1974 κατά των Τούρκων. Λόγω της επικαιρότητας και του ενδιαφέροντος που έχει η μαρτυρία, την αναδημοσιεύουμε:

-Βλέπαμε εφιάλτες τις νύχτες με όλα όσα είχαμε ζήσει
-Ανελέητοι βομβαρδισμοί
-Θάνατος παντού

-Ήμουν στο πλευρό του Βασίλη Τριάντη στα χαρακώματα μέχρι τα τελευταία λεπτά 

Ο  κ.Θεόδωρος Κουρούπης, κατάγεται  από το χωριό Σπαθαραίοι Θεσπρωτίας,   υπηρέτησε την πατρίδα  με την Ελληνική Δύναμη της Κύπρου [ΕΛΔΥΚ]δίνοντας μάχη κατά του «Αττίλα»τον Αύγουστο του ’74 ,καταφέροντας να επιζήσει , είναι ο άνθρωπος που είδε  ζωντανό στα χαρακώματα τον Βασίλη Τριάντη .

ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

«Κάποιες κοπέλες τις βίαζαν καθημερινά και για κάθε βιασμό έβαζαν και μία στάμπα στα πόδια». Οι εφιαλτικές μνήμες μιας εγκλωβισμένης Μορφίτισσας...


Στις 16 Αυγούστου 1974, κατά τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, ο χρόνος σταμάτησε για πολλά χωριά της Κύπρου. Ένα από αυτά, η Μόρφου, κράτησε στα γκρεμισμένα σπίτια της για πολύ καιρό κατοίκους εγκλωβισμένους. Η Ελένη Πέτρου Καραγιάννη παρέμεινε με την οικογένειά της εγκλωβισμένη για εφτά μήνες.