<

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Η απίστευτη ιστορία του αιχμάλωτου Κώστα Ευριπίδη


eyripidis
Θα μπορούσε να είναι μία ακόμη ιστορία αιχμάλωτου που τελικά αποδείχθηκε τυχερός. Είναι όμως ένα μάθημα ζωής που αξίζει κάποιος να διαβάσει μέχρι την τελευταία σειρά.

Σάββατο 20 Ιουλίου 1974. Στο σπίτι του Κωστάκη Ευριπίδη είχαν γίνει όλες οι ετοιμασίες για να τον καλωσορίσουν ξανά ως πολίτη.

Είχαν περάσει ήδη δύο χρόνια θητείας και ήταν η ημέρα που ο πρωτοτόκος, λίγο πριν κλείσει τα 21 του, θα κατηφόριζε από την μονάδα του στον Πενταδάκτυλο στο πατρικό στην Λευκωσία, κοντά στους γονείς του και στα πέντε αδέλφια του. Μία επιστροφή που έγινε τελικά μήνες αργότερα κάτω από άλλες συνθήκες και από μία άλλη αφετηρία.

“Καθώς ήμασταν οι πλέον έμπειροι, η σειρά μας θα έπαιρνε το χαρτί απόλυσης στις 20 Ιουλίου, είχαμε τοποθετηθεί σε ένα φυλάκιο πρώτης γραμμής στον Πενταδάκτυλο. Με το που ξεκίνησε ο πόλεμος βρεθήκαμε περικυκλωμένοι από Τούρκους (σ.σ. πριν την απόβαση είχε προηγηθεί αεροπορική επιδρομή και ρίψη αλεξιπτωτιστών στο τουρκοκυπριακό τμήμα της Λευκωσίας).
Πίσω μας ήταν οι Τούρκοι, στα βόρεια έκαναν την απόβαση ενώ από την πλευρά της Κερύνειας ήταν το οχυρό τους στον Άγιο Ιλαρίωνα. Ξυπνήσαμε πεντέμισι το πρωί με ένα τουρκικό αεροπλάνο να πετάει πάνω από την μονάδα μας και να αφήνει ντεπόζιτα βενζίνης. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον – αεροπλάνα και ελικόπτερα πάνω από την Λευκωσία, μεταγωγικά και τανκς στην Κερύνεια - καταλάβαμε πόσο μάταιο ήταν να πολεμάμε με τα όπλα που είχαμε που ήταν του ΙΙ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να ρίχνουμε στον αέρα περισσότερο από αγανάκτηση παρά με την ελπίδα ότι θα πετύχουμε κάποιον στόχο. Αυτός ήταν και ο μεγάλος θυμός που είχαμε με τους συμπολεμιστές μας. Ήμασταν στο επίκεντρο της απόβασης, στην καρδιά του πολέμου και δεν είχαμε τον κατάλληλο οπλισμό να αμυνθούμε ή να προκαλέσουμε έστω μία μικρή ζημιά.
Μέναμε εκεί σχεδόν αμέτοχοι, τρεις ημέρες να παρακολουθούμε την απόβαση, τους βομβαρδισμούς των φυλακίων μας και τους Τούρκους να προελαύνουν. Την έκτη ημέρα πήραμε διαταγή να αφήσουμε τις θέσεις μας – καθώς ήμασταν περικυκλωμένοι – και ξεκινήσαμε το βράδυ ανάμεσα από τις γραμμές των Τούρκων να περάσουμε σε εδάφη που δεν είχαν καταλάβει. Το καταφέραμε αλλά συνεχώς ήμασταν στην πρώτη γραμμή καθώς οι Τούρκοι αύξαναν τα εδάφη που είχαν καταλάβει αν και είχε κηρυχθεί ανακωχή.

Στις 14 Αυγούστου πήραμε εντολή να μεταφερθούμε στον Άγιο Βασίλη της Σκυλλαρούς. Μία ημέρα μετά, ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου οι μάχες είχαν γίνει ακόμη πιο έντονες. Εμείς ξεκομμένοι όπως ήμασταν δεν είχαμε επαφή με το τι ακριβώς γινόταν στο υπόλοιπο νησί. Κάποια στιγμή βλέπουμε στρατιώτες ακροβολισμένους γύρω από το χωριό.
Δεν μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε διακριτικά και προσπαθούσαμε να ακούσουμε κάποια συνομιλία για να καταλάβουμε εάν ήταν δικοί μας ή Τούρκοι. Καθώς ο κλοιός γύρω μας έκλεινε σιγά σιγά και δεν είχαμε ακόμη αναγνωρίσει τους στρατιώτες που πλησίαζαν, πίσω μας ήταν σίγουρα Τούρκοι, πήραμε απόφαση να περάσουμε διαγώνια και να απεγκλωβιστούμε.



Γίναμε όμως αντιληπτοί και οι Τούρκοι (σ.σ. όπως αποδείχτηκε) στρατιώτες άρχισαν να μας «γαζώνουν» από απόσταση διακοσίων μέτρων. Εμένα με πέτυχε μία σφαίρα στο πόδι κάτω από τον αστράγαλο. Έπεσα κάτω, είπα στους άλλους δύο συμπολεμιστές μου να φύγουν, ο ένας μάλιστα ήταν ξάδελφος μου, και ενώ οι σφαίρες συνέχισαν να πέφτουν έβγαλα την φανέλα μου που ήταν άσπρη και την κουνούσα για να παραδοθώ.
Με ότι δυνάμεις είχα σηκώθηκα και πήγα προς το μέρος του. Δεν ξέρω τι σκέψεις είχα τότε αλλά το μόνο σίγουρο ήταν ότι εάν παρέμενα στο σημείο που είχα χτυπηθεί θα με είχαν εκτελέσει καθώς δεν κρατούσαν τραυματίες. Με συνέλαβαν, με «περιποιήθηκαν» κατάλληλα, έπεσε πραγματικά πολύ ξύλο. Λίγη ώρα αργότερα και ενώ είχα χάσει αρκετό αίμα με μετέφεραν σε ένα χωράφι όπου βρισκόταν ένα τανκ με πέντε Τούρκους και Τουρκοκύπριους στρατιώτες.
Η ζέστη εκείνη την ημέρα ήταν πραγματικά αφόρητη, να μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μέσα Αυγούστου στην καρδιά της Κύπρου όπου τέτοιες εποχές το θερμόμετρο φτάνει τους σαράντα βαθμούς. Βρισκόμουν στα πρόθυρα λιποθυμίας, είχα χάσει το αίμα, ήμουν κάτω από τον ήλιο διψασμένος και χτυπημένος.

Ενας Τουρκοκύπριος βγάζει το πιστόλι από θήκη του, μου το ακουμπάει στον κρόταφο και μου λέει στα ελληνικά «τώρα θα σε σκοτώσω γιατί εσείς οι Ελληνοκύπριοι σκοτώσατε την γυναίκα μου και τα παιδιά μου». Δεν είχα το κουράγιο ούτε την δύναμη να του πω οτιδήποτε. Παρέμεινα καρτερικά να πατήσει την σκανδάλη.
Την στιγμή εκείνη που ετοιμαζόταν να με εκτελέσει πέρασε από δίπλα μας με ένα τζιπ ένας Τούρκος δημοσιογράφος. Σταμάτησε, κάτι τους είπε σε έντονο τόνο και στην συνέχεια με πήρε στο τζιπ και με μετέφερε σε ένα πρόχειρο στρατιωτικό νοσοκομείο, μία τεράστια τέντα, που είχαν φτιάξει στο δρόμο Λευκωσίας – Κερύνειας.
Εκεί αφού προηγήθηκαν όλες οι επεμβάσεις στους δικούς τους στρατιώτες παρέλαβαν και εμένα και μου αφαίρεσαν – χωρίς αναισθητικό – την σφαίρα από το πόδι. Πήγα να διαμαρτυρηθώ για τον πόνο και έρχεται από πάνω μου και με χτυπάει κάποιος για να μην κάνω φασαρία. Στην συνέχεια με μετέφεραν σε φυλακές στην Λευκωσία μαζί με άλλους αιχμαλώτους. Ήμασταν 10 άτομα σε ένα μικρό κελί, ένα χώρο που με δυσκολία μας χωρούσε και τους 10 απλωμένους κάτω. Το φαγητό μας ήταν ψωμί και λίγες ελιές. 



Ύστερα από μία εβδομάδα μεταφερθήκαμε στην Τουρκία, στα Άδανα, σε στρατιωτικές φυλακές. Πάλι ξύλο εδώ και για καλή μου τύχη εμένα με μετέφεραν στο νοσοκομείο των φυλακών εξαιτίας του τραυματισμού μου στο πόδι. Εκεί ήμουν με άλλους δύο - τρεις  Ελληνοκύπριους τραυματίες. Ένα πράγμα που κράτησε την σκέψη μου μακριά από μαύρες σκέψεις ήταν η αγωνία που είχα για το πόδι μου.
Παράλληλα μαζί με τους συγκρατούμενους μου κάναμε ατελείωτες συζητήσεις για το μέλλον μας. Ο χρόνος δεν περνούσε με τίποτα, από κάποια στιγμή και μετά δεν ξέραμε τι ημέρα ήταν ή πόσες ημέρες βρισκόμασταν εκεί. Όλοι είχαμε όμως θετική σκέψη. Δεν αφήναμε να μας πάρει από κάτω, λέγαμε για το τι θα κάναμε όταν επιστρέφαμε. Ένας άλλος τραυματίας μου έλεγε με λεπτομέρειες για το εστιατόριο που θα άνοιγε στη Αμμόχωστο. Φυσικά τότε δεν ξέραμε για την τύχη της.

Στην συνέχεια μας μετέφεραν σε μια άλλη πόλη, την Ατίαμα, η οποία βρίσκονταν πιο ανατολικά. Μία απόσταση 12 ωρών με το λεωφορείο. Εκεί ήταν που μάθαμε ότι γίνονται συνομιλίες για ανταλλαγή αιχμαλώτων. Πράγματι μετά από λίγες ημέρες μας επισκέφθηκαν από τον Ερυθρό Σταυρό και μας ενημέρωσαν για τις κινήσεις αυτές.
Μας έβαλαν ξανά στα λεωφορεία και μας μετέφεραν ξανά στα Άδανα. Πλέον με συνοδεία του Ερυθρού Σταυρού οι συνθήκες ήταν πολύ καλύτερες. Μας κουρέψαν, μας έδωσαν ρούχα, φαγητό και μας μετέφεραν σε ένα πλοίο για να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής για τα σπίτια μας μετά από έξι εβδομάδες αιχμαλωσίας.

Μείναμε ένα βράδυ στην Λευκωσία και την επόμενη έγινε η ανταλλαγή. Εγώ είχα την χαρά να είμαι ο πρώτος αιχμάλωτος που απελευθερώθηκε καθώς λόγω του τραυματισμού μου ήμουν ο πρώτος που κατέβηκε από το λεωφορείο στις 21 Σεπτεμβρίου του 1974 στην ξενοδοχειακή σχολή Λευκωσίας.

Είχα την χαρά να μεταφέρω μηνύματα από αρκετούς που ήταν μαζί μου αιχμάλωτοι στις φυλακές της Τουρκίας. Μάλιστα μέρες μετά πήγαινα με τον πατέρα μου από χωριό σε χωριό, από σπίτι σε σπίτι, για να ενημερώσω για όσους ήξερα. Μιλάμε για πραγματική χαρά γιατί ένοιωθα ότι έδινα ελπίδα και ανακούφιση σε όλους αυτούς που θεωρούσαν τους δικούς ακόμη και νεκρούς, όπως θεωρούσαν και εμένα  όταν με άφησαν αιμόφυρτο μετά τον τραυματισμό μου οι συμπολεμιστές μου.



Μαζί με την χαρά όμως είχα και την θλίψη καθώς στην στιγμή της απελευθέρωσης μας πέρα από τους δικούς μας είχε συγκεντρωθεί και ένα πλήθος από μαυροφορεμένες γυναίκες με φωτογραφίες αγνοουμένων που γυρεύαν την παραμικρή πληροφορία. Ηταν μία από τις πιο δύσκολες στιγμές καθώς κάποιος σου ζητούσε ελπίδα και δεν μπορούσες να του την δώσεις.
Περνούσαμε από ένα διάδρομο που είχαν ανοίξει και ακούγαμε δεξιά και αριστερά «μήπως είδες το παιδί μου», «αυτός είναι ο άντρας μου τον έχεις δει κάπου». Μετά από 42 ημέρες αιχμαλωσίας η κόλαση συνεχιζόταν ακόμη και μετά από την απελευθέρωση μας.

Το μόνο που μας κράταγε ήταν ότι ήμασταν νέοι, δεν ξέρω πως θα μας είχε επηρεάσει όλο αυτό αν ήμασταν μεγαλύτεροι σε ηλικία.






O Κωνσταντίνος Ευριπίδη 40 χρόνια μετά

Αυτή την ιστορία μας διηγήθηκε στο WE του news247 ο 61χρόνος πλέον Κωνσταντίνος Ευριπίδης στα γραφεία της φαρμακευτικής εταιρείας GENESIS Pharma, στην οποία προεδρεύει, στο Μαρούσι.

Αναπόφευκτα η πρώτη ερώτηση είναι για το πόσο έχει αλλάξει την ζωή του αυτή η εμπειρία. “100%. Πλέον είμαι πιο πραγματιστής, πιο ρεαλιστής και ότι η ζωή είναι μία και πρέπει να την εκμεταλλευτούμε όσο καλύτερα γίνεται. Για εμένα κάθε ημέρα που ζω είναι μία κερδισμένη ημέρα.
Όταν έχεις νιώσει το πιστόλι στον κρόταφο και έχει μουδιάσει το μυαλό σου, δεν μπορεί παρά να βλέπεις την κάθε ημέρα που ξημερώνει σαν δώρο.
Αυτό με οδήγησε να είμαι αισιόδοξος σε όποιο εμπόδιο και εάν συναντήσω είτε σε προσωπικό επίπεδο είτε σε επαγγελματικό. Για παράδειγμα η εταιρεία μας πριν από δύο χρόνια, στο PSI έχασε σε ένα βράδυ 170 εκατ. ευρώ. Ήταν μία ζημιά καταστροφική η οποία όμως δεν μας λύγισε, μας στεναχώρησε, το παλέψαμε και καταφέραμε να αντιστρέψουμε την εικόνα”.

Σήμερα αξίζει να αναφέρουμε ότι η GENESIS Pharma στην οποία ηγείται ο Κώστας Ευριπίδου, είναι μία από τις πλέον δυναμικές στον κλάδο της με κύκλο εργασιών πάνω από 105 εκατ. ευρώ το 2013 και 205 εργαζόμενους. Δραστηριοποιείται πλέον σε πέντε χώρες, συνεργάζεται σε 9 συνεργαζόμενες πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες, παράγει και εμπορεύεται 21 καινοτόμα φάρμακα ενώ έχει βραβευθεί για τους ρυθμούς ανάπτυξης, την ποιότητα, την υπευθυνότητα και το εργασιακό περιβάλλον της την τελευταία δεκαετία.



Σε ότι αφορά στα γεγονότα που έζησε σαράντα χρόνια πριν όπως αναφέρει, προσπαθεί να βλέπει τα πράγματα αποστασιοποιημένα. Στην ερώτηση εάν επισκέφθηκε έκτοτε την Τουρκία η απάντηση είναι αρχικά μονολεκτική: “Όχι. Τον έκανα τον τουρισμό μου εγώ, τότε” λέει με ένα χαμόγελο.

“Τώρα εάν χρειαστεί να πάω στο μέλλον, δεν ξέρω. Όπως και αν υπήρχε ένας άνθρωπος να μας πάει να μας δείξει ξανά τα μέρη που είχαμε φυλακισθεί. Έχουν περάσει 40 χρόνια, όλα αυτά είναι ιστορία. Εδώ οι Γάλλοι με τους Γερμανούς συγκρούστηκαν σε δύο παγκόσμιους πολέμους και τώρα είμαστε Ενωμένη Ευρώπη. Θέλω να πιστεύω ότι και εμείς μπορούμε να καθίσουμε στο τραπέζι και να τα βρούμε”.

Στο εάν πήγε στα Κατεχόμενα το όχι είναι ακόμη πιο απόλυτο. “Πολύς κόσμος έχει πάει, εγώ δεν έχω πάει και δεν νομίζω να πάω. Είναι τόσο η μνήμη όσο και η άρνηση. Γιατί θα πρέπει να πάρω άδεια για πάω στο χωριό της μητέρας μου ή στα μέρη που πολέμησα”.

Η συζήτηση πηγαίνει για λίγο προς το μέλλον της Μεγαλόνησου με αφορμή και την κινητικότητα στην επίλυση του Κυπριακού. Ρωτάμε ποια πιστεύει ότι είναι η καλύτερη δυνατή λύση που μπορεί να δοθεί. “Οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή ευνοούν της εξεύρεση μίας λύσης. Αν δει κανείς οι περισσότερες αραβικές χώρες έχουν προβλήματα σήμερα. Όσο και αν ακούγετε παράδοξο η Κύπρος σήμερα είναι ένα κέντρο ειρήνης συγκρινόμενη με αυτά που συμβαίνουν γύρω. Οποιαδήποτε μεγάλη δύναμη θα ήθελε να έχει ένα σταθερό σύμμαχο στην περιοχή. Από την άλλη είναι τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που μπορεί να λειτουργήσουν έως μέσο πίεση προς την Τουρκία να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να συζητήσει μία πιο δίκαιη λύση”.

ΠΗΓΗ news247.gr


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Oσα δημοσιεύματα δεν έχουν την υπογραφή μας αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και όχι την δική μας.Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις,, ή απειλές.

ΜΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΤΗ ΜΝΗΜΗ

Η γνώση του ιστορικού παρελθόντος είναι απαραίτητη για την εθνική αυτογνωσία ενός λαού. Το blog μας με τρόπο απλό χωρίς να διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια, φωτίζει με αναδρομές στα γεγονότα σελίδες ιστορίας του μαρτυρικού Λαού της Κύπρου και των Ελλαδιτών και Κυπρίων νεκρών και αγνοουμένων Ηρώων.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ