<

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

ΕΝΑΣ ΒΕΤΕΡΑΝΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ: ΠΑΝΑΓΑΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΕΛΔΥΚ 1974

Μας ετοίμαζαν καιρό...
Ξεκινήσαμε σαν μονάδα ειδικής εκπαίδευσης σε ανορθόδοξο πόλεμο με πραγματικά πυρά στην Μακεδονία.
Ήμουνα πολυβολητής
Αρχές Ιουλίου μ' ένα μεταγωγικό ήρθαμε στην Κύπρο.
Στις 27 / 01 / 1974 ο στρατηγός Γρίβας Διγενής της ΕΟΚΑ Β’ βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στη Λεμεσό.
Η ΕΟΚΑ Β’ ήταν η πιο αξιόμαχη δύναμη στην Κύπρο, αφού ασκούσε μεγάλη επιρροή στην Εθνοφρουρά και γι ’αυτό το λόγο άλλωστε ο Μακάριος είχε εξοπλίσει με τσεχοσλοβάκικα όπλα δική του παραστρατιωτική ομάδα .

Από τις 25 Νοεμβρίου του 1973 ο Ιωαννίδης έχει ανατρέψει τον Παπαδόπουλο και
προσπαθεί μετά το θάνατο του Γρίβα να προσεταιριστεί την ΕΟΚΑ Β με παραπλανητικούς όρους που έγιναν δεκτοί, αλλά όταν η ΕΟΚΑ Β κατάλαβε ήταν ήδη αργά...

Στις 7 Ιουλίου 1974 ο Μακάριος αποφασίζει με εγκύκλιο την απόλυση δύο κλάσεων στις 20 Ιουλίου με σκοπό να μειώσει την Εθνοφρουρά από 11.000 άνδρες σε 4.500 άνδρες, δίνοντας την αφορμή για την ανατροπή του στις 15 Ιουλίου.
15 Ιουλίου 1974
Έγινε το κίνημα ανατροπής του Μακάριου και ήταν εύκολη επιχείρηση.

Πιστέψαμε ότι γι αυτό μας θέλανε, αφού ουσιαστικά είχε ανατραπεί κι ο
Παπαδόπουλος από τον Ιωαννίδη στην Ελλάδα κι ότι κάπου κει θα ηρεμούσαν τα
Πράγματα.
Τη μέρα φυλάγαμε κυβερνητικά κτίρια, τη νύχτα πλιάτσικο. ʼσχημα πράγματα.
Βγαίνανε αυτοί (οι Τούρκοι), βγαίναμε κι εμείς...
Μόνο το φιλότιμο σε κράταγε για να μη μολευτείς με ασχήμιες...
Από τις 15 Ιουλίου και μετά ήτανε έντονες οι φήμες για επέμβαση Τούρκων.
Αυτοί που στήριζαν το ‘’κίνημα’’ μας διαβεβαίωναν ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει.
Δεν μας πείραζε γιατί είχαμε πάρει το ηθικό της Τουρδύκ, που μας απέφευγε και στις
νυχτερινές ‘’περιπολίες’’ μέχρι που κλείστηκε στο ρημάδι της λίγα χιλιόμετρα από μας και δεν ξαναβγήκε τη νύχτα...
Οι φήμες γίνονταν εντονότερες.
Στις 18 και 19 Ιουλίου ήμασταν στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ τέσσερις λόχοι.. Κλεισμένοι.
Ήμουνα στο λόχο Παπαχατζόπουλου...
Η ανησυχία μεγαλώνει..
Είπανε για σήματα από υποκλοπή που έλεγαν ότι η Τουρδύκ μίλαγε συνέχεια με τη
Μερσίνα που ετοίμαζε στόλο για απόβαση..
Είπανε πως το ‘πανε κι οι Τζώνηδες στην τηλεόρασή τους..
Ακόμη πως η Τουρδύκ βγήκε σε διασπορά και επιφυλακή και πως δουλεύανε μπουλντόζες στην Αγίρδα για πρόχειρο αεροδρόμιο..
Οι φωτιές έκαιγαν ακόμη στο Πενταδάκτυλο, έλεγαν πως κι αυτές επίτηδες δεν σβήστηκαν..
Δεν μας έλεγαν τίποτα..
Μόνο :’’ αυτοσυγκράτηση’’...
Καταλάβαμε ότι οι Τούρκοι έρχονταν παρότι μας έλεγαν ότι θα έκαναν ασκήσεις επίδειξης..
Είχανε αποπλεύσει από τις 10:30 το πρωί της 19ης και μεις ήμασταν κλεισμένοι...
Υπήρχε σχέδιο άμυνας που έλεγε ότι βγαίναμε σε διασπορά μάχης, καθαρίζαμε τους
θύλακες των τουρκοκυπρίων ειδικά αυτόν Λευκωσίας - Αγ Ιλαρίωνα που ήταν ο
σημαντικότερος και έπειτα χτυπάγαμε τις αμφίβιες δυνάμεις πριν κάνουν προγεφύρωμα.
Το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς (όπως μάθαμε αργότερα) γνώριζε την επιβίβαση των τούρκων στη Μερσίνα και ζήταγε από το Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων στην Ελλάδα τη διαταγή για να κινηθεί αλλά αυτή η διαταγή δεν δινόταν..
Ο αρχηγός του ΓΕΕΦ είχε κληθεί στην Αθήνα και ο ταξίαρχος Γεωργίτσης που τον
αναπλήρωνε αρκέστηκε στην επανάκληση κάποιων μονάδων που είχαν μετακινηθεί με το πραξικόπημα και στην επιστράτευση κάποιων ειδικοτήτων το μεσημέρι της 19ης ..
Δεν μπορούσε μάλλον χωρίς την διαταγή της Αθήνας να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο
άμυνας...
Τουλάχιστον δεν διέταζε τη διασπορά μας και θα μας έβρισκε η αεροπορία τους στα
στρατόπεδα..
Παρασκευή 19 Ιουλίου, ώρα 15:00
Το ΓΕΕΦ διέταξε την μερική και ‘’αθόρυβη’’ επιστράτευση των χειριστών αντιαεροπορικών.

Έθεσε σε κατάσταση συναγερμού όλες τις ναυτικές εγκαταστάσεις του νησιού.
Ακόμη να πάρουμε εντολή για διάταξη εκτός στρατοπέδου...
ʼραγε οι καταδρομείς και οι άλλες μονάδες Κυρήνειας - Αμμοχώστου να είναι ακόμη στη Λευκωσία όπου είχαν έρθει με το πραξικόπημα ή να είναι στις θέσεις τους στις ακτές ?
Δεν ξέραμε...
Παρασκευή 19 Ιουλίου 1974 - πολιτικό παρασκήνιο
Την Παρασκευή 19 Ιουλίου 1974, ο αμερικανός υφυπουργός εξωτερικών Σίσκο

συναντήθηκε στην Αθήνα με τον πρωθυπουργό Ανδρουτσόπουλο, τον στρατηγό Μπονάνο και τον Ιωαννίδη ,ζητώντας ως μεσολαβητής την εκτόνωση της κρίσης με την παραχώρηση από ελληνικής πλευράς μιας ζώνης διέλευσης προς τη θάλασσα για τους τουρκοκυπρίους.
Η ελληνική πλευρά αρνήθηκε επίμονα παρά την επιμονή του Σίσκο για την σοβαρότητα της κατάστασης.
Έτσι ο Σίσκο αναχώρησε για την ʼγκυρα στις 10:45 και έγινε δεκτός από τον Ετσεβίτ
στις 00:45 μέχρι 02:30 δυο ώρες πριν την απόβαση χωρίς να φέρει αποτέλεσμα.
Επέστρεψε άπρακτος στην Αθήνα όταν η εισβολή είχε ήδη αρχίσει.
Η Σοβιετική Ένωση μέσω του πρεσβευτή της έδωσε διακοίνωση στην ελληνική κυβέρνηση με την οποία ζητούσε να απομακρυνθούν οι ελληνικές δυνάμεις από το νησί.
Ταυτόχρονα έθεσε περιπολικό σκάφος ανοικτά της Κυρήνειας για να αναφέρει τα γεγονότα .
Η Βρετανία πάγωσε τις επικοινωνίες στην Κύπρο, αύξησε την αεροπορική επιτήρηση στην περιοχή Κρήτης – Ρόδου και αργά το βράδυ ζήτησε γραπτά από την ελληνική κυβέρνηση να μην προβεί σε καμία ενέργεια που θα επιδείνωνε την κατάσταση !!!
Παρασκευή 19 Ιουλίου ‘74, ώρα 20:00
Στις 20:00 ο διοικητής της Ναυτικής Διοίκησης Κύπρου ενημέρωσε το ΓΕΕΦ ότι
παρακολουθεί δύο νηοπομπές προερχόμενες από Μερσίνα να πλέουν προς Κύπρο, από το ραντάρ του Αποστόλου Ανδρέα (10 ώρες μετά τον απόπλου τους !!!)

Παρασκευή 19 Ιουλίου ‘74, ώρα 21:15
Ώρα 21:15 το ραντάρ του Απ Ανδρέα αναφέρει 6 σκάφη σε απόσταση 40 νμ πλέοντα με σχηματισμό γραμμής μετώπου προς τον κόλπο της Αμμοχώστου.
Παρασκευή 19 Ιουλίου ‘74, ώρα 21:40
Ώρα 21:40 ο ίδιος σταθμός αναφέρει άλλα 8-10 σκάφη πλέοντα προς Κορμακίτη – Κυρήνεια, 30 νμ ΒΔ της πρώτης νηοπομπής.
Σάββατο 20 Ιουλίου 1974 , ώρα 00:15
Σάββατο 20 Ιουλίου, ώρα 00:15, τα 6 σκάφη παραπλέουν το ακρωτήρι του Απ. Ανδρέα σε απόσταση μεγαλύτερη των 12 νμ και κατευθύνονται προς Αμμόχωστο.

Η δεύτερη νηοπομπή των 10 σκαφών στα 30 νμ βόρεια του ακρωτηρίου Απ Ανδρέας πλέει προς το ακρωτήρι του Κορμακίτη.
Σάββατο 20 Ιουλίου ‘74, ώρα 01:30
Σάββατο 20 Ιουλίου, ώρα 01:30, η νηοπομπή των 6 σκαφών εξακολουθεί να πλέει προς τον κόλπο Αμμοχώστου με 8 κ

Τα προς βορρά εντοπισθέντα σκάφη διαπιστώνεται ότι είναι 11 και βρίσκονται 35 μίλια ΒΑ της Κυρήνειας.
Αναφέρονται συνέχεια στο ΓΕΕΦ και αυτό στην Αθήνα παίρνοντας και μεταφέροντας την διαβεβαίωση ότι πρόκειται για άσκηση επίδειξης!!!
Σάββατο 20 Ιουλίου ‘74, ώρα 02:00
Σάββατο 20 Ιουλίου, ώρα 02:00, τα 6 σκάφη προς Αμμόχωστο αναστρέφουν την πορεία τους και πλέουν βορειοανατολικά απομακρυνόμενα.

Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία ότι επρόκειτο για παραπλανητική ενέργεια για να προσελκύσει την ελληνική αμυντική δύναμη στην Αμμόχωστο.
Η νηοπομπή των 11 σκαφών εξακολουθεί να πλέει προς Κορμακίτη.
Λόγω της ταχύτητας που έπλεε όμως και μέχρι την αυγή που έπρεπε να φτάσει, έδειχνε ότι αντικειμενικός σκοπός ήταν η Κυρήνεια και όχι ο κόλπος του Μόρφου.
Την ίδια ώρα ο τουρκοκυπριακός σταθμός Μπαϋράκ άρχισε να μεταδίδει         στρατιωτικά εμβατήρια….
Σάββατο 20 Ιουλίου ‘74, ώρα 04:00
Σάββατο 20 Ιουλίου, ώρα 04:00, η ομάδα των 11 σκαφών κρατά σε απόσταση 10-12

μιλίων από τις ακτές της Κύπρου.
Ο διοικητής της ΕΛΔΥΚ διατάσει με δική του πρωτοβουλία (και σωτήρια) την εφαρμογή του σχεδίου διασποράς…
Το ίδιο κάνουν και οι άλλες μονάδες εθνοφυλακής , έστω τόσο αργά…
Το ΓΕΕΦ με δική του πρωτοβουλία διέταξε την εφαρμογή του σχεδίου αμύνης στις 07:00 το πρωί της 20 Ιουλίου, ενώ στις 08:40 έδωσε την συγκατάθεσή του ο υπαρχηγός του ΑΕΔ !!!
Αν δεν αυτενεργούσαν οι διοικητές των μονάδων θα είχαν συντριβεί από την τουρκική αεροπορία.
Και πάλι όμως , η απαράδεκτη καθυστέρηση εφαρμογής του σχεδίου άμυνας συνιστούσε αυτό που λέμε ‘’στρατηγικό αιφνιδιασμό’’ με αρκετές απώλειες κυρίως σε στρατιωτικό υλικό (πυροβόλα και οχήματα).
Αν είχαν όμως οι αμυντικές δυνάμεις κινηθεί έγκαιρα, η τουρκική απόπειρα απόβασης θα ήταν γι αυτούς πανωλεθρία όπως οι ίδιοι οι τούρκοι παραδέχονται
(Αλί Μπιράντ – Απόφαση Απόβαση).
Σάββατο 20 Ιουλίου - ΑΤΤΙΛΑΣ Ι
Με το πρώτο φως της αυγής στις 04:45 άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ‘’ναπάλμ’’ στην παράκτια ζώνη του Πενταδάκτυλου για εξουδετέρωση ελληνικών θέσεων έτσι ώστε τα αποβατικά που ‘’κρατούσαν’’ ακόμη στη θάλασσα να βγουν στην ακτή..

Ο Πενταδάκτυλος καιγόταν για τα καλά.
Σε λίγο οι βομβαρδισμοί επεκτάθηκαν στο δρόμο Αγ.Ιλαρίωνα - Κυρήνειας για να μη
μπορούμε να κινηθούμε εναντίον των αποβιβασθέντων και σε θέσεις στρατοπέδων που προφανώς είχαν μελετήσει αρκετά πριν..
ʼρχισαν να βομβαρδίζουν και το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ που μόλις λίγο νωρίτερα είχαμε εγκαταλείψει σε θέσεις διασποράς...
Μεταγωγικά αεροσκάφη και ελικόπτερα έριχναν αλεξιπτωτιστές (ταξιαρχία) στην περιοχή Κιόνελι - Μάνδρα.
Δεν είχαμε οδηγίες επίθεσης τα μεχμετζίκ (τούρκοι) κατέβαιναν ανενόχλητοι στον Καραβά και έπεφταν στο Κιόνελι και μεις δεν είχαμε οδηγίες επίθεσης γιατί περιμέναμε το ΓΕΕΦ !!!
Η οργή μας δεν περιγράφεται...
Γύρω στις 09:30 ακούστηκαν οι ριπές της πρώτης εμπλοκής που σε λίγο φούντωσαν.
Το 251 Τάγμα Πεζικού χτύπαγε το προγεφύρωμα των μεχμετζίκ που είχε ‘’κάτσει’’ στην ακτή αν και ανενόχλητο λες κι ήρθε καλοκαιρινό περίπατο...
Πεταχτήκαμε πάνω ενθουσιασμένοι και μετά βίας μας κράταγαν στις θέσεις μας...

Αργότερα μάθαμε ότι το 251 ΤΠ και ομάδες από το Πενταδάκτυλο είχαν θερίσει
κυριολεκτικά τους αποβιβασμένους, που προχωρούσαν αργά σε πυκνές γραμμές (μπουλούκι) με το αριστερό χέρι στο πρόσωπο να κρύβει τα μάτια και να σκοτώνονται ομαδικά με τους αξιωματικούς πίσω τους να βρίζουν...
Γύριζαν οι τραυματίες και έπεφταν στο κυρτό της ακτής φωνάζοντας ‘’αμάν αννάμ’’ κι
εγκαταλείπονταν εκεί χωρίς τραυματιοφορείς και νοσοκόμους...
Απειροπόλεμοι χωρίς υποστήριξη πυροβολικού και τεθωρακισμένων, χωρίς επαρκή υποστήριξη από την αεροπορία τους γιατί η εμπλοκή ήταν στα 100μ.
Κατέβαιναν συνέχεια και κατέβαιναν στη σφαγή, παρότι δεν τους χτυπήσαμε ούτε με το 1/20 της δύναμής μας που ήταν αιφνιδιασμένη και ασυντόνιστη...
Και όμως παρ’ όλα αυτά οι τούρκοι αιφνιδιάστηκαν, παρά την άνεση χρόνου που είχαν.
Αν το 251 μόνο του είχε υποστήριξη πυροβολικού θα είχε καθαρίσει το θύλακα σε λίγη ώρα...
Η μάχη κράταγε όμως με αυτόματα, ατομικό οπλισμό και λίγους όλμους και έτσι οι
τούρκοι παρά τις τεράστιες απώλειες κράτησαν τις θέσεις τους.
Επιχειρησιακά το 251 ΤΠ των 90 ανδρών δεν μπορούσε να επιτεθεί για να ρίξει στη
θάλασσα μια δύναμη 2000 και πλέον αποβιβασμένων...
Και μεις μέναμε καθηλωμένοι αναμένοντας σχέδιο μάχης από το ΓΕΕΦ !
Την ίδια ώρα αλεξιπτωτιστές που έπεσαν στο χωριό Μια Μηλιά αποδεκατίστηκαν από τους κατοίκους που βγήκαν στους αγρούς σκοτώνοντας και παίρνοντας τον οπλισμό τους...
Η ταξιαρχία τους όμως ανενόχλητη έπεσε στο Κιόνελι - Αγ. Ιλαρίωνα και ενώθηκε με τον τουρκοκυπριακό θύλακα...
Στις 10πμ έγινε μια απόπειρα προώθησης προς το Κιόνελι, το οποίο διέθετε οχυρωματικά έργα, πολυβολεία και ήταν ο ισχυρότερος τουρκοκυπριακός θύλακας.
Κατά τη διάρκεια της προώθησής μας με υποστήριξη 6 τεθωρακισμένων περνώντας
παράπλευρα το στρατόπεδο της Τουρδύκ κατά του οποίου ‘’έβαλαν’’ τα άρματα πλην όμως ήταν εγκαταλειμμένο δυο μέρες νωρίτερα, σταματήσαμε στο ρέμα 1000μ πριν το Κιόνελι , γιατί παραπέρα δεν είχαν ασύρματη επαφή τα άρματα με τη διοίκηση, που παρέμενε στο παρατηρητήριο μάχης.
Το πεδίο μπροστά μας ακάλυπτο γεμάτο χόρτα που φλέγονταν και στα 800μ. τούρκοι
αλεξιπτωτιστές έπεφταν αδιάκοπα ενισχύοντας την άμυνα του θύλακα.
Η προώθησή μας απαιτούσε ισχυρή κάλυψη πυροβολικού (που δεν είχαμε εκείνη την ώρα), διαφορετικά σε ανοιχτό και φλεγόμενο πεδίο μπροστά από πολυβολεία ήταν αυτοκτονία.
Πήραμε εντολή για σύμπτυξη χωρίς απώλειες, αφού η ενέργειά μας ήταν μάλλον
αναγνωριστική και επιστρέψαμε άπρακτοι, για να επανέλθουμε το απόγευμα.
Στις 18:20 πήραμε εντολή επίθεσης και προσβολής του Κιόνελι ΒΔ, με σκοπό να
εκκαθαρίσουμε το θύλακα και να αποκτήσουμε επαφή με τα τμήματα που πίεζαν το

προγεφύρωμα των Τούρκων στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας.
Θα είχαμε πλευρική υποστήριξη από την Εθνοφρουρά και προώθηση πάλι με λίγα
προπορευόμενα άρματα, ενώ θα περιμέναμε ενίσχυση από την επιλαρχία.
Προωθούμαστε γρήγορα στην κοιλάδα.
Στο 1 χιλιόμετρο στις 19:30 δεχόμαστε καταιγισμό πυρών από τις τουρκικές θέσεις που
είχαν ενισχυθεί με αλεξιπτωτιστές.
Φτάσαμε στην αντιαρματική τάφρο 600μ. νότια του χωριού.
Τα άρματα δεν μπορούσαν να συνεχίσουν, πυρά υποστήριξης δεν είχαμε πλέον και έτσι περάσαμε την τάφρο και έρπειν, με πυρ και κίνηση πλησιάζαμε τις τουρκικές θέσεις που άρχισαν τα διασταυρούμενα πυρά.
Σε λίγο είμαστε καθηλωμένοι από τα πολυβόλα τους.
Έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει.
Το πυροβολικό άρχισε ν’ αραιώνει τις βολές του και τα δύο τάγματα της Εθνοφυλακής το 301 ΤΕ και το 11ο ΤΕ(Λόχος Λυσσαρίδη) δεν επιτέθηκαν ακόμη…
Ούτε η επιλαρχία κλήθηκε για να προσβάλει με τα άρματα τα οχυρωμένα πολυβολεία.
Ο λοχίας Κόγκας πλησιάζοντας αρκετά πολυβολείο σε αναπέτασμα εδάφους μπροστά του, δέχεται καταιγισμό πυρών και σκοτώνεται.
Το ίδιο έξι ακόμη οπλίτες..
Το σκοτάδι, ο καπνός από τα χόρτα που καίγονται και η σκόνη μας στερούν το οπτικό πεδίο και λόγω της διάταξής μας κινδυνεύαμε να προσβληθούμε από φίλια πυρά.
Αν πάλι μέναμε καθηλωμένοι το πρωί θα μας έβρισκε η αεροπορία τους.
Πήραμε διαταγή σύμπτυξης στις 03:00 και με τάξη αποχωρήσαμε μεταφέροντας νεκρούς και τραυματίες.
Στο αριστερό της διάταξης ο υπολοχαγός Τσώνος Σωτήριος τραυματίστηκε βαριά
καλύπτοντας την αποχώρηση και σε λίγες μέρες υπέκυψε στα τραύματά του.
Στη γραμμή της Λευκωσίας σε μήκος 5 χιλιομέτρων γίνονταν αψιμαχίες μεταξύ του 211 ΤΠ και υπολειμμάτων τουρκοκυπρίων αφού ο κύριος όγκος του είχε αποτραβηχτεί για ενίσχυση στο Κιόνελι ( στρατηγικής σημασίας για την εδραίωση της απόβασης).
Το 211 ΤΠ έχασε την ευκαιρία να προωθηθεί αρκετά μη εκτιμώντας καλά την δύναμη του εχθρού στη γραμμή Λευκωσίας.
Τα σποραδικά πυρά των τουρκοκυπρίων και η ρίψη χειροβομβίδων χωρίς τραβηγμένη
περόνη έδειχναν άπειρο στράτευμα και αδύναμο...
Αντίθετα με μας οι Μονάδες Καταδρομών μας στις 23:00 κατέλαβαν αιφνιδιαστικά δύο υψώματα στο Κοτζάκαγια του Πέλλα Πάϊς, απέναντι από την κορυφή του Αγ. Ιλαρίωνα εκκαθαρίζοντας δραστικά αρκετούς θύλακες του Πενταδάκτυλου.
Όπως μάθαμε αργότερα, το απόγευμα της ίδιας μέρας το αρματαγωγό Λέσβος που είχε παραλάβει 450 απολυθέντες της ΕΛΔΥΚ και έπλεε νότια της Πάφου για Πειραιά , επιστρέφει στην Πάφο προσβάλλοντας τον τουρκικό θύλακα και αποβιβάζοντας με μικρά σκάφη τους εφέδρους δίνοντας την εντύπωση αμφίβιας επιχείρησης.
Ο τουρκοκυπριακός θύλακας ζητά αεροπορική κάλυψη, που δεν του παρέχεται άμεσα και σε λίγη ώρα παραδίνεται (ουσιαστικά σε άοπλους επιτιθέμενους !!!)
Το Λέσβος αναχωρεί νότια και η τουρκική αεροπορία που την επομένη στις 14:00 φτάνει σε αναζήτηση ελληνικού ‘’στόλου’’ βρίσκει δική της νηοπομπή που είχε σπεύσει να ελέγξει τις πληροφορίες, εμπλέκεται και χτυπιούνται μεταξύ τους, με αποτέλεσμα τη βύθιση του αντιτορπιλικού Κοτζάτεμπε και την κατάρριψη τριών τουρκικών αεροσκαφών από τα συνοδευτικά Αντάτεμπε και Τσακμάκ…
Κυριακή 21 Ιουλίου 1974
Γύρω στις 04:00 γυρίσαμε στις θέσεις διασποράς στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ.

Διάβολε γιατί δεν πήραμε το Κιόνελι ?
Εμείς εκτελέσαμε τον αντικειμενικό στόχο που ήταν η κατάληψη του χώρου μπροστά από τα οχυρώματα..
Γιατί η Εθνοφρουρά δεν πλαγιοκόπησε για την κατάληψη ?
Θέλανε να τα πάρουμε κατά μέτωπο, σε διασταυρούμενα πυρά ή να σκοτωθούμε όλοι ?
- Πάρε να βάλεις κάτι στο στόμα σου, φωνάζει ο διπλανός μου
- Γ........ ανθενωτικοί, γιατί δεν πολεμάνε ? βρίζω και κλωτσάω το ανάχωμα
- Πάψε ρε, μη λες έτσι, όλοι θα πολεμήσουν, όλοι...
- Έπρεπε να τους έχουμε ρίξει στη θάλασσα διάβολε, αύριο θα ‘ρθουν κι άλλοι και θα
φέρουν άρματα...έπρεπε να ‘μαστε στην ακτή τώρα...
- Αύριο σειρά, αύριο θα ‘ρθουν και δικοί μας από Ελλάδα, …
Το πρωί μας βρήκε ακροβολισμένους στα χαρακώματα των θέσεων διασποράς στο
στρατόπεδο, σε μεγάλη ακτίνα.
Με το πρώτο φως της μέρας άρχισαν και πάλι οι αραιοί βομβαρδισμοί τους από τις
τορπιλακάτους και την αεροπορία.
Χτύπαγαν στόχους σε όλο το νησί αδιάκριτα, αλλά έδειχναν άστοχοι.
Το λέω γιατί παρακολουθούσαμε ένα εγκαταλειμμένο όχημα μεταφοράς που έκαναν πάνω από δέκα βουτιές και ρίψεις χωρίς να το κτυπήσουν.
Το απόγευμα ένα αεροσκάφος το πέτυχε με την πρώτη.
Φήμες ότι Τζώνηδες πιλότοι μπήκαν στην επιχείρηση, δικαίωναν τις αναφορές των ράκαλ που άκουγαν μια τούρκικα, μια αγγλικά….
Ελικόπτερα έφερναν ενισχύσεις στο πρόχειρο αεροδρόμιο της Αγίρδας.
Κάθε τόσο έπεφταν αλεξιπτωτιστές στη γραμμή Κιόνελι-Λευκωσία.
Μείναμε στη θέση μας λόγω του ότι ο τουρκοκυπριακός θύλακας Λευκωσίας δεν είχε
εξουδετερωθεί και ενισχυόμενος θα ήταν επικίνδυνος για το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και το αεροδρόμιο της Λευκωσίας, λέει !!!
Αντί όμως να ζητηθεί έστω από τα υπόλοιπα τάγματα η συντονισμένη επίθεση κατά του προγεφυρώματος στο Πεντεμίλι και την απώθηση στη θάλασσα, στάλθηκαν άτακτα και χωρίς αποτέλεσμα δυο λόχοι και οι κύριες δυνάμεις ασχολήθηκαν με την κατάληψη των τουρκοκυπριακών θυλάκων στο νησί.
Καταλήφθηκαν βέβαια όλοι εκτός της Λευκωσίας και του Αγ. Ιλαρίωνα, αλλά σήμερα
στρατηγικός στόχος έπρεπε να ‘ναι το προγεφύρωμα στο Πεντεμίλι με συντονισμένη επίθεση.
Αν το παίρναμε οι θύλακες θα παραδίνονταν αμαχητί και οι Τούρκοι δεν θα μπορούσαν να αποβιβάσουν ενισχύσεις, γιατί θα επανδρώναμε όλα τα αντιαεροπορικά και τα πολυβολεία στο Πενταδάκτυλο και θα στήναμε νέα ναρκοπέδια …
Έτσι μείναμε να περιμένουμε το μεγάλο κύμα αεροπορικής επιδρομής τους μετά το
μεσημέρι…
Η δικιά μας αεροπορία που είναι ?
Μπήκε ή δεν μπήκε ή Ελλάδα στον πόλεμο ? Κυριακή 21 Ιουλίου 1974 - ώρα 14:00
Στις 14:00 σταμάτησαν οι βομβαρδισμοί για δυό ώρες για να διευκολύνουν φάλαγγα
Βρετανών υπηκόων που απεγκλωβίζονται από Νικόσια ...

Έχουν απλώσει μεγάλες βρετανικές σημαίες στα καμιόνια για να μην χτυπηθούν κατά
λάθος από τα μεχμετζίκ και πηγαίνουν νότια...
Κυριακή 21 Ιουλίου, ώρα 17:00
- εχθρικά αεροσκάφη από βορρά ..
- λάβατε θέσεις !
Διάβολε είναι πολλά…

αρχίζουν ν’ αδειάζουν βόμβες παντού τριγύρω μας… κόλαση…δεν βλέπουμε τίποτα…
Εν μέσω ρίψεων σηκώνουμε οπλοπολυβόλα και κτυπάμε ότι πιάνουμε μέσα στα σύννεφα καπνού και φωτιάς.
Έπεσε !… ουρλιάζει κάποιος δίπλα… το 12ο από χτες… πεταγόμαστε πάνω …
Καλυφτείτεεε !… ουρλιάζει ο λοχαγός… πέφτουμε … η φωνή του πνίγεται στην ομοβροντία … κόλαση … μαυρίλα … φωτιά …. ουρλιαχτά …βρισιές… χτυπάτε τους π.....δες…κέντρο…αίτηση βολής….κέντροο!
Στο διάβολο…όρθιοι να τους βλέπουμε καλύτερα … !
Το bar καίει στα χέρια και τα μαυρισμένα χαλίκια από τις ναπάλμ χτυπάνε στο πρόσωπο, παντού, δε σε νοιάζει, θες μόνο να χτυπήσεις άλλο ένα…ένα ακόμη…
Ένα τσούξιμο στο πόδι…πέφτω στο όρυγμα…πάνω μου χώμα από ρουκέτα…σηκώνομαι πάλι…το μπαρ μου που πήγε…νάτο…π.....δες … ελάτε πάλι…
Γα….να μεχμετζίκ fantom και napalm αυτοί ? m1, brouning και bar εμείς…θα τους φάμε και μ’ αυτά…
Δε τέλειωνε μέχρι που σκοτείνιαζε...
Οι Τούρκοι δεν πολεμάνε ποτέ τη νύχτα... φοβούνται λέει μη σκοτωθούνε νύχτα...κάτι
λέει το Κοράνι τους ...
Κυριακή 21 Ιουλίου 1974, ώρα 23:00
Απογειώνονται από τη Σούδα της Κρήτης 15 Νοράτλας μεταφέροντας τελικά την Α! Μοιρα Καταδρομών σε πτήση ύψους 500 ποδών , με σιγή ασυρμάτου και φώτα

πορείας σβηστά (τυφλή πτήση ).
Δύο χάνουν προσανατολισμό και προσγειώνονται στη Ρόδο.
Συνεχίζουν 13 Νοράτλας σε τυφλή πτήση για Νικόσια...
Κυριακή 21 Ιουλίου 1974 προς 22 - Μεσάνυχτα
Μεσάνυχτα.

Δεν περιμένουμε βοήθεια από Ελλάδα και είμαστε σα δαιμονισμένοι από την αεροπορική επιδρομή το απόγευμα.
Ξαφνικά ακούγονται αεροπλάνα να πετούν χαμηλά πάνω από το αεροδρόμιο.
Αρχίζουμε να τα προσβάλουμε με τα πρώτα πυρά.
Το τρίτο στη σειρά πέφτει από αντιαεροπορικό πριν το διάδρομο και συντρίβεται, ενώ
τ ’άλλα που ακολουθούν δέχονται ελαφρά πυρά...
Παύσατε πυρ!!! παύσατε πυρ, είναι δικοί μας!!! ακούγεται στη νύχτα και σε λίγο σιγούν τα όπλα…
Ένα κοντά στ’ άλλο κατεβάζει γρήγορα στρατό και φεύγει...
Έλληνες καταδρομείς !!! - φωνάζουν - και μας κόβονται τα γόνατα…
Τι να πεις ... δε λέγεται...

Από χαρά γιατί πιστεύαμε πια πως δε θα ’ρθουν κι από οργή και λύπη γιατί τους
χτυπήσαμε πριν λίγο.
Γίνεται πανδαιμόνιο… κάποιοι τρέχουν έξω απ’ το διάδρομο στο χτυπημένο, …σταμάτησε το μυαλό μας …θα τρελαθούμε… ,κάνε Θεέ να ζουν τα παλικάρια μας…
Τους πήρανε γρήγορα , δε μάθαμε τίποτα κείνη την ώρα…
Παράνοια...κι ήτανε μόνο η αρχή...
Δευτέρα 22 Ιουλίου 1974, ώρα 09:00
Ο τουρκικός στόλος που είχε αποπλεύσει από χτες φτάνει ανατολικά του Πεντεμίλι και αποβιβάζει την 39η Μεραρχία και άρματα Μ48, ανενόχλητος αφού το προγεφύρωμα στο Πεντεμίλι και η κορυφή Αγ. Ιλαρίωνα ήταν ακόμη στα χέρια τους.

Στις 11:00, έχουν ταχθεί σε θέσεις μάχης και ξεκινούν επίθεση με τριπλό μέτωπο για
διεύρυνση του προγεφυρώματος προς Κυρήνεια, νότια προς Κιόνελι και ανατολικά.
Αντιαρματική υποστήριξη με άρματα, πυροβόλα ή βλήματα Σαγκέρ δεν υπήρχε στην
πλευρά της Κυρήνειας, ούτε αντιαρματικοί τάφροι, ούτε ναρκοπέδια.
Η Κυρήνεια ήταν ανυπεράσπιστη σε άρματα και το χειρότερο ο πληθυσμός της δεν είχε εκκενωθεί όλος απ^ την Εθνοφρουρά λες και δεν περίμεναν επίθεση !!!
Ο λόχος καταδρομέων του Ροκά, ο λόχος Κατούντα, ο Κουρούπης, ο Κατσάνης, ο Τσάκας ήταν ασυντόνιστοι μεταξύ τους και με προστριβές λόγω της προσπάθειας των καταδρομέων να ηγηθούν στο 241ΤΠ σε κρίσιμη ώρα άμυνας μέσα στην πόλη...
Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες όμως σε λίγες ώρες η Κυρήνεια είχε καταληφθεί.
Κάποιοι από τους αμάχους έτρεξαν προς το ξενοδοχείο Ντόουζ και τέθηκαν υπό την
ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ.
Στο Ντόουζ κατέφυγαν και Βρετανοί οι οποίοι απομακρύνθηκαν τελικά με βρετανικά
πλοία δείχνοντας ότι ούτε οι ίδιοι αισθάνονταν ασφαλείς....
Οι 75 εθνοφρουροί που παρέμειναν τελευταίοι υπερασπιστές στο κάστρο της πόλης,
διέφυγαν από μυστική έξοδο και μια χαράδρα έξω απ^ την πόλη...
Ο πληθυσμός της Κυρήνειας και των γύρω χωριών, που δεν είχαν εκκενωθεί βάσει σχεδίου της εθνοφρουράς γίνονται θύματα μιας πρωτόγνωρης κτηνωδίας...
Οι Τούρκοι συγκέντρωναν αιχμαλώτους και άλλους τους εκτελούσαν (όπως ο σωρός των αποκεφαλισμένων εθνοφρουρών), άλλους τους κράταγαν για αποστολή στις τουρκικές πόλεις όπως τα ‘Αδανα...
Έψαχναν τα σπίτια με σκυλιά και ξετρύπωναν γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους.
Καταγράφηκαν ανεξέλεγκτοι βιασμοί από κορίτσια 13 ετών και έγκυες, μέχρι γριές 70 ετών…
Κατάφεραν απόσπαση ορισμένων αιχμαλώτων από το ξενοδοχείο Ντόουμ, όπου ήταν υπό την προστασία της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ και τους εκτελούσαν.
Χαρακτηριστική είναι η εικόνα ενός μικρού αγοριού, που ενώ φυγαδεύεται από άνδρα της ειρηνευτικής δύναμης, αποσπάται βίαια από τούρκο αξιωματικό και εκτελείται με βολή περιστρόφου στο κεφάλι !!!
Η Κυρήνεια και η γύρω περιοχή γέμισαν πτώματα στρατιωτών και αμάχων εκτεθειμένα για μέρες, σύμφωνα με την τούρκικη συνήθεια...
Αυτοί είναι οι Βάρβαροι Τουρανο-μογγόλοι….
Δευτέρα 22 Ιουλίου 1974 - ώρα 16:00
Η συμφωνημένη κατάπαυση πυρός έγινε στις 16:00, αλλά ίσχυσε μόνο για μας...

Οι Τούρκοι που με την 39η Μεραρχία και τα Μ48, έχουν πετύχει επέκταση θυλάκων και στα άλλα δυο μέτωπα και έτσι έχουν βελτιώσει κάπως το αρχικό προγεφύρωμα ,
παραβίασαν την κατάπαυση πυρός και προωθήθηκαν αμαχητί !!! στα τρία μέτωπα (Αγ.
Ιλαρίωνα, ʼσπρη Μούτη και Τρίμιθι), που εμείς έντιμα τηρήσαμε σιγή όπλων έστω και αν είχαμε εγκλωβισμένα τμήματα πριν το Πενταδάκτυλο που πιάστηκαν αιχμάλωτα άνανδρα !!!
Αυτός ήταν ο ηρωισμός και η τιμή των πάνοπλων μεχμετζίκ…
Τώρα πλέον είχαν το προγεφύρωμα του στρατηγικού στόχου της πρώτης μέρας της
απόβασης ...περπατώντας !!!
Δευτέρα 22 Ιουλίου 1974 - ώρα 17:00
Στις 17:00, μια ώρα μετά την κατάπαυση πυρός, στον Β. τομέα της Λευκωσίας
προσπάθησαν να προωθηθούν καλυμμένοι πίσω από ένα κοπάδι πρόβατα !!!
Έγιναν αντιληπτοί απ^ την αρχή με γέλια απ^ την Εθνοφρουρά, αφέθηκαν να πλησιάσουν αρκετά και θερίστηκαν μαζί με το κοπάδι...
Δευτέρα 22 Ιουλίου 1974 - ώρα 18:00
Στις 18:00 - και ενώ έχουμε σιγή όπλων δυό ώρες - 500 περίπου Τούρκοι με όλμους

πλησιάζουν με έρπειν κρυφά το στρατόπεδό μας (της ΕΛΔΥΚ ) στα 500 μ. ανατολικά και άλλοι τόσοι δυτικά, ελπίζοντας να το καταλάβουν αιφνιδιαστικά.
Έγιναν αντιληπτοί και παρά τις εντολές του ΓΕΕΦ για διατήρηση της εκεχειρίας αυτοί πλησίαζαν μέχρι σημείου άλματος εφόδου, βοηθούμενοι απ^ το σκοτάδι που άρχισε να πέφτει και την αφέγγαρη νύχτα...
Ο σκοπός του 4ου λόχου ακούστηκε να φωνάζει: - αλτ τις ει, ακούγοντας θορύβους γύρω του και έριξε στον αέρα προειδοποιητικά...
Ήταν πολύ κοντά, νομίζοντας ότι δεν θα εμπλακούμε...
Το ΓΕΕΦ επέμενε να τηρήσουμε σιγή όπλων με τους Τούρκους δίπλα μας !!!
Ο διοικητής όμως του 2ΤΠ με πρωτοβουλία του, διέταξε αρχικά προειδοποιητικές βολές και στη συνέχεια έδωσε διαταγή πυρός, μέχρι που απομακρύνθηκαν ...
Το πρωί βρήκαμε στα συρματοπλέγματα αρκετούς νεκρούς Τούρκους φορτωμένους με
όλμους και οπλοπολυβόλα...
Η κατάπαυση πυρός δεν ίσχυε για άνανδρους και προσπαθούσαν να την εκμεταλλευτούν όσο γίνεται καλύτερα.
Δευτέρα 22 Ιουλίου 1974
Έξω απ^ τη Σκύρο τρία ελληνικά μαχητικά F-5 συναντήθηκαν με δυο τούρκικα F-102.

Ένα F-102 έβαλε με φάλκον κατά ενός F-5, που το απέφυγε με ελιγμό.
Το F-5 που ακολουθούσε με χειριστή τον υποσμηναγό Δινόπουλο, προσέβαλε το F-102 με Gar-8 και το κατέρριψε.
Το δεύτερο F-102 προφανώς πανικόβλητο, φεύγει προς Ελλάδα και αφού περιπλανάται
ακολουθούμενο στρέφει ανατολικά και κάνει αναγκαστική προσγείωση πριν τη Σμύρνη...
Αυτή ήταν η τούρκικη αεροπορία που έχασε 19 αεροσκάφη στη μάχη της Κύπρου.
Την ίδια μέρα το οχηματαγωγό Ρέθυμνο που είχε αποπλεύσει από Ελλάδα με 500
Κύπριους εθελοντές και ελαφρά άρματα, και ενώ ήταν 200νμ νότια της Ρόδου παίρνει
εντολή να σπεύσει στη Ρόδο που κινδυνεύει από εισβολή !!!
Κατέπλευσε στη Ρόδο και έκπληκτο είδε ότι η πόλη ζούσε σε κανονικό ρυθμό...
Αντισ/χης Κουρούπης - ο ήρωας διοικητής του 251ΤΠ
Μεγάλη ήταν η συμβολή του 251 ΤΠ και του διοικητή του αντισ/χη Κουρούπη,

ο οποίος από την πρώτη μέρα της αποβάσεως και αβοήθητος, πάγωσε με δυο λόχους την ασυγκρίτως μεγαλύτερη αποβατική δύναμη στον όρμο Πεντεμίλι και ακολούθως (υπό την πίεση των Μ48 της 39ης Μεραρχίας των Τούρκων) συμπτύχθηκε μαζί με την 33 Μοίρα Καταδρομών (του ταγμ/χη Κατσάνη , του λοχ/γού Κατούντα και του υπολ/γού Ροκά ) υπερασπιζόμενοι ηρωικά μέχρι τέλους την πόλη...
Έπεσε ηρωικά έξω απ’ την Κυρήνεια το απόγευμα της 22 Ιουλίου ’74, ενώ ανασύντασσε δυνάμεις για αντεπίθεση κατά του προγεφυρώματος την οποία μόλις είχε διατάξει !!!
Στα 15 μέτρα της εφόρμησης δέχτηκε καταιγισμό πυρών και έπεσε έχοντας μόλις τραβήξει το πιστόλι του.
Δεν πλησιάστηκε λόγω δραστικών πυρών και έκτοτε θεωρείται πεσών στο πεδίο της
μάχης...
Θεωρήθηκε αγνοούμενος μέχρι το 1991, οπότε απεκαλύφθη η πορεία του και το 1994
(απουσία του ΓΕΣ) στήθηκε ανδριάντας του έξω από το διοικητήριο της Καλαμάτας.
Ήταν απ^ αυτούς που έπρεπε να ηγούνται επάξια της άμυνας της Κύπρου...
Τρίτη 23 Ιουλίου 1974
δηλαδή την επομένη της κατάπαυσης πυρός οι Τούρκοι προωθήθηκαν αργά και διστακτικά στη θέση του 11ΣΠ , ανάμεσα στην ΕΛΔΥΚ και στο αεροδρόμιο, το οποίο προσπάθησαν να πλησιάσουν, αλλά ανακόπηκαν από τη Β Μ Καταδρομών που από το βράδυ της προηγούμενης που ήρθε, ανέλαβε την προστασία του.

Αργότερα το αεροδρόμιο τέθηκε υπό την προστασία του ΟΗΕ με παρέμβαση Βαλντχάϊμ και έτσι παραμένει ως σήμερα.
Αναδιπλούμενοι οι Τούρκοι καταλαμβάνουν τον δρόμο Λευκωσίας – Μόρφου.
Ανατολικά από το θύλακα Λευκωσίας κατέλαβαν το χωριό Κάτω Δίκομο, διευρύνοντάς τον.
Τρίτη 23 Ιουλίου 1974 - 181ΜΠΠ
Διανύουμε τη δεύτερη μέρα από την συμφωνία κατάπαυσης πυρός και οι Τούρκοι

βλέποντας ότι την τηρούμε προχωρούν συνεχώς...
Καταφέρνουν έτσι να εγκλωβίσουν τμήματα που έχουν διαταγή διατήρησης της θέσης και όταν σιγουρευτούν για την οπλική υπεροχή τους να τα εξοντώσουν...
Έτσι εγκλώβισαν και διέλυσαν με ενέδρα την 181ΜΠΠ, η οποία απεγκλωβιζόταν αμαχητί αφού έβλεπε ότι οι Τούρκοι την περικύκλωναν και η Μοίρα είχε εντολή κατάπαυσης πυρός , επιτρέποντας στα μεχμετζίκ να την πλησιάσουν κυκλωτικά και ακίνδυνα...
Στην έξοδό της προς Συγχαρί , ανακόπηκε η πορεία της και αναδιπλούμενη έπεσε σε
ενέδρα και εξοντώθηκε, μόλις που νύχτωνε...
Παρασκευή 26 Ιουλίου 1974.
Τουρκικά τμήματα κατέλαβαν τα χωριά Αγ.Ερμόλαος και Σύσκληπος και τη διάβαση
(αυχένα) του Αγ. Παύλου.
Στον Αγ. Ερμόλαο αμύνετο το 301ΤΕ με διοικητή τον ταγματάρχη Κων/νο Αχιλλείδη.
Το τάγμα συνεπτύχθη δυτικότερα.
Στην Ελλάδα το 519 προεδρικό διάταγμα χορηγεί αμνηστία και οι πολιτικοί κρατούμενοι απελευθερώνονται.
Σάββατο 27 Ιουλίου 1974
Η 32 ΜΚ στο ύψωμα Καμένο, βάλλεται από πυρά πυροβολικού, αλλά διατηρεί τη θέση της.

Αψιμαχίες του 301 ΤΕ, στον Αγ. Ερμόλαο.
Αναμονή.
Σάββατο 3 Αυγούστου 1974
Στις 3/8 ο λόχος μου (1ος ΕΛΔΥΚ) πήρε διαταγή μετάβασης στον Καραβά και ενίσχυσης της εκεί άμυνας...

Ήμασταν μαζί με το 316ΤΕ, το 256ΤΕ, έναν εφεδρικό λόχο και το 321 ΤΕ, έναντι της
τουρκικής 28ης Μεραρχίας, των τεθωρακισμένων της και της Ταξιαρχίας αλεξιπτωτιστών-καταδρομέων, να προετοιμάσουμε την άμυνα Λαπήθου - Καραβά, στρώνοντας ναρκοπέδια ή ότι άλλο...
Ούτε την γραμμή εξάπλωσης της Μεραρχίας δεν μπορούσαμε να καλύψουμε, αφού
ήμασταν τόσο λιγότεροι, αλλά θα τους περιμέναμε...
Είχαμε χάσει και το 1024 ύψωμα της Λαπήθου εκτεθειμένοι κυρίως στον πεδινό χώρο ...
Στο 1024 ήταν η Ταξιαρχία τους, στα πλευρά μας και ψηλότερα...
Θα ‘πρεπε δυό λόχοι κι ένας εφεδρικός να την κρατήσουμε αγνοώντας την γραμμή
μετώπου των αρμάτων που περίμεναν το 256 και το 321 !!!
Αμμόχωστο με τον Αττίλα ΙΙ .
Τρίτη 6 Αυγούστου 1974
Έτσι ήμασταν παραταγμένοι από το Βαβυλά μέχρι τον Καραβά σε έναν πεδινό χώρο που εύκολα ελεγχόταν από το Πενταδάκτυλο (υψ.1024) και σε ένα επικλινές έδαφος προς τη θάλασσα που μας άφηνε ακάλυπτους στις βολές του στόλου τους…

Η άμυνα ήταν σε απελπιστική θέση , αλλά έπρεπε να υπάρξει άμυνα…
Τρίτη 6 Αυγούστου 1974 - ώρα 05:45
Η επίθεση της 28ης άρχισε την 05:45 ώρα, με καταιγιστικά πυρά πυροβολικού και όλμων.

Τα αντιτορπιλικά τους έβαλαν στα μετόπισθεν της γραμμής μας μακριά από τη γραμμή μετώπου, που ήταν σ^ επαφή με το 256ΤΕ.
Ταυτόχρονα με τα πυρά υποστήριξης, άρματα και πεζοναύτες κινήθηκαν δυτικά κατά του Καραβά σε πυκνούς σχηματισμούς , ενώ πάνω μας από τα πλάγια του Πενταδάκτυλου κινήθηκε η Ταξιαρχία των καταδρομέων τους, μαζί με ένα σύνταγμα πεζικού το 61 νομίζω...
Μια έκταση τεράστια από τον Καραβά και την Λάπηθο μέχρι τη Βασίλεια και τον Βαβυλά είχε σηκωθεί στον αέρα από τη δύναμη πυρός ...
Περιμέναμε την Ταξιαρχία τους που κατέβαινε σε πυκνή γραμμή από το Πενταδάκτυλο...
Έξω από τη Λάπηθο στο Κεφαλόβρυσο την προσβάλαμε βοηθούμενοι από πυρά όλμων μιας διμοιρίας ΒΟ και της προκαλέσαμε σοβαρές απώλειες...
Αναδιπλώθηκαν τα μεχμετζίκ και αντεπιτέθηκαν πολλές φορές , αλλά τους αποκρούαμε
μέχρι το μεσημέρι, παρά τα πυρά πυροβολικού που έπεφταν αδιάκοπα στις θέσεις μας ...
Το μεσημέρι πήραμε εντολή ανασχηματισμού στη γραμμή Βαβυλά - Βασιλείας, προς την οποία κινούνταν πια όλες οι δυνάμεις μας, μέσα σ’ αυτή την κόλαση …
Στην οπισθοχώρηση του 256ΤΕ τουρκικές δυνάμεις που είχαν αποβιβαστεί στις πλάτες
τους, τους έκλειναν το δρόμο αποδεκατίζοντάς όσους γλίτωναν από τα πυρά υποστήριξης των Τούρκων...
Ήταν σφαγή για τις δυνάμεις μας αλλά είχαμε προκαλέσει μεγάλη ζημιά στην Μεραρχία τους...
Κινηθήκαμε δυτικά προς τη διάβαση Βασιλείας που ήταν κοντά μας μέσα σε μια κόλαση πυρός που δεν ξεχώριζες πια δυνάμεις και θέσεις αντιπάλων...
Πέσαμε αποκλεισμένοι από πυρά κάπου στη διάβαση Βασιλείας σε ένα χαράκωμα και
πήραμε θέσεις μάχης...
Σε λίγο τα πρώτα πεζοπόρα τμήματά τους έπεφταν πάνω μας χτυπημένα από μας, αλλά και από δικά τους πυρά πυροβολικού (!!!) που έριχναν πλέον ανεξέλεγκτα αφού τα μέτωπα ήταν θολά και δυσδιάκριτα...
Πίσω μας καταιγισμός πυροβολικού και πιθανές ενέδρες, μπροστά μας η Μεραρχία, νότια η Ταξιαρχία τους και σαρωτικές βολές ψηλότερα στον Πενταδάκτυλο, βόρεια και δίπλα μας η θάλασσα και τα αντιτορπιλικά τους...
Ήμασταν εντελώς αποκλεισμένοι...πόσο θα αντέχαμε...
- Σήμερα είναι η τελευταία μας μέρα! ακούω κάποιον να φωνάζει δίπλα μου…
- Μη φοβάσαι ρε, το πολύ-πολύ να μας κάνουν και ηρώα στα χωριά μας ! του φωνάζω
χωρίς να πολυκαταλαβαίνω τι έλεγα και σίγουρος πια ότι θα σκοτωθούμε απόψε...
Δεν είδα καν ποιος ήταν, χρόνια μετά συναντηθήκαμε σε τιμητική εκδήλωση στην Κύπρο και μου το θύμισε...
Μια σειρά εφτά - οχτώ πολυβόλα τους κρατάγαμε όλο το απόγευμα σε κείνο το μικρό
πέρασμα μέχρι που νύχτωσε ...
Στον Καραβά μέσα ακούγονται σποραδικά πυρά πλέον...οι διμοιρίες μας εκεί είχαν
σφαγιαστεί...
Τη νύχτα ένας από μας είπε φωναχτά την ιδέα του στο σκοτάδι.
Να πέσουμε λέει στη θάλασσα και κολυμπώντας δυτικά να παρακάμψουμε τη γραμμή
πυρός τους και τις ενέδρες τους ...
Έτσι κι έγινε...
Βγήκαμε κάπου στο Βαβυλά συναντώντας σκόρπιους δικούς μας που πέρασαν την
κόλαση...
Εκεί Βαβυλά - Βασίλεια , μαζευτήκαμε όσες δυνάμεις είχαμε απομείνει για ανασύνταξη...
Τετάρτη 7 Αυγούστου 74
Μας χτυπούν με πυρά καμπύλης τροχιάς.

Δεν επιτέθηκαν με πεζοπόρα τμήματα σήμερα.
ʼρα έχει κι η Μεραρχία τους μεγάλη ζημιά...
Πέμπτη 8 και Παρασκευή 9 Αυγούστου
Η τουρκική αεροπορία βομβαρδίζει θέσεις της Εθνοφρουράς κοντά σε τουρκοκυπριακούς θύλακες Λάρνακα, Πάφο και Αμμόχωστο...

Παραιτήθηκε ο Νίξον στην Αμερική και ανέλαβε ο Φορντ.
Η διάσκεψη της Γενεύης ναυάγησε στην τουρκική αδιαλλαξία που θεωρεί τον εαυτό της νικητή, βλέποντας ότι η Ελλάδα αναζητεί πολιτική λύση...

ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ - Τετάρτη 14 Αυγούστου 74Την αυγή της 14ης Αυγούστου και ώρα 05:00 άρχισε και πάλι τη δράση της η τουρκική αεροπορία, προετοιμάζοντας την τριπλή επίθεση του Αττίλα 2, προς Μόρφου, προς Αμμόχωστο και προς Λευκωσία - στρατόπεδο ΕΛΔΥΚ.


ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ - 14/8 Ανατολικό μέτωπο
Η κύρια αμυντική δύναμη ήταν ΒΑ της Λευκωσίας στην θέση Μια Μηλιά.

Όταν διασπάστηκε αυτή η θέση άμυνας, τα τουρκικά άρματα προέλασαν στον κάμπο της Μεσσαορείας με κατεύθυνση την Αμμόχωστο, ενώ οι δυνάμεις της Εθνοφρουράς
αναδιπλώνονταν στη γραμμή Λευκωσία - Λάρνακα, ενώ άλλες υποχωρούσαν ανατολικά προς Αμμόχωστο.
Πολλοί εθνοφρουροί υποχωρούντες ανατολικά εγκλωβίστηκαν και σκοτώθηκαν ή
αιχμαλωτίστηκαν.
Καταγγέλθηκαν περιπτώσεις τραυματιών, που όταν τα τουρκικά άρματα τους εντόπιζαν να προσπαθούν να διαφύγουν πληγωμένοι περνούσαν πάνω τους...
Από νωρίς το πρωί από όλα τα χωριά της Μεσσαορείας καραβάνια προσφύγων γέμιζαν τους δρόμους για Λάρνακα, υπό τα πυρά του τουρκικού πυροβολικού και των
προωθημένων μονάδων.
Η τουρκική προέλαση ανακόπηκε από το ανασυνταχθέν 256ΤΠ στη γραμμή Τύμβου –
Λευκόνοικου –Παλαίκυθρου.
Οι δυνάμεις του Πενταδάκτυλου (κυρίως η 32 ΜΚ) άρχισαν να κινούνται στην
κορυφογραμμή του ανατολικά, για την τελική άμυνα της Αμμοχώστου...
ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ - 14 Αυγούστου 1974 -                                                                                 Το Δυτικό μέτωπο
άνοιξε το απόγευμα της 14ης Αυγούστου, με προέλαση των τουρκικών δυνάμεων προς Μόρφου.

Καταλήφθηκε το ύψωμα ʼσπρος από τους Τούρκους , χωρίς καμιά προσπάθεια
ανακατάληψης από την Εθνοφρουρά και η προέλαση σταμάτησε εκεί...
ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ - Η μάχη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ
Το πρωί της 14ης Αυγούστου, μας βρήκε σε γραμμή άμυνας στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ σε θέσεις διασποράς που είχαμε ανακατασκευάσει...

Στην άμυνα του στρατοπέδου ήμασταν όσοι μείναμε από τον Καραβά (από τον ηρωικό 1ο λόχο που δεν υπήρχε πια ), είχαμε συμπτυχθεί σε διλοχία με υπολείμματα του 6ου λόχου του 2ΤΠ, υπό τον ταγματάρχη Στεργιόπουλο.
Οι υπόλοιποι ήταν, ο 2ος με διοικητή τον υπολοχαγό Κωσταντούλα, ο 4ος με τον Κύπριο λοχαγό Ιωαννίδη, ο λόχος διοικήσεως της ΕΛΔΥΚ με διοικητή τον ταγματάρχη Δελή, μια διμοιρία μηχανικού με διοικητή τον λοχαγό Σταυριανάκο και άλλα μικρά τμήματα εφέδρων Κυπρίων σε διμοιρίες τυφεκιοφόρων.
Διοικητής όλων αυτών ο αντ/χης Σταυρουλόπουλος.
Ήμασταν (η διλοχία) παραταγμένη στο αριστερό άκρο της γραμμής άμυνας του
στρατοπέδου...
Από το πρωί που ξεκίνησε ο Αττίλας 2 άρχισαν να μας χτυπούν με πυρά πυροβολικού και αεροπορίας...
Στις 10:00 εκδηλώθηκε η πρώτη επίθεση πεζικού την οποία αποκρούσαμε.
Έρχονταν σαν κοπάδι, ακάλυπτοι με το αριστερό χέρι να κρύβει τα μάτια οι περισσότεροι..
Τους αφήναμε να πλησιάσουν και στη διαταγή του λοχαγού για πυρ, τους ανακόπταμε
εύκολα και υποχωρούσαν....
Είχαμε βέβαια κάποια πυρά υποστήριξης πυροβολικού που με διορθώσεις δεξιά - αριστερά έκαναν θραύση στους πυκνούς σχηματισμούς, μαζί με τους όλμους ...
Σε λίγο έβγαιναν δυο -τρία φορτηγά με ένα θωρακισμένο όχημα μεταφοράς για συνοδεία και πλησίαζαν στο πεδίο μάχης σχηματίζοντας ημικύκλιο...
Ήμασταν έτοιμοι για πυρ, αλλά η διαταγή του λοχαγού ήταν ξεκάθαρη :
- Μην ανοίξετε πυρ! Αφήστε τους να μαζέψουν τους νεκρούς τους...
Έτσι κι έγινε...
Στις 11:00 δεύτερη προσπάθεια πεζικού και αρμάτων αποκρούστηκε πάλι.
Την ίδια τύχη είχε και επίθεση των Τούρκων στις 15:00.
Σε όλη αυτή τη διάρκεια η αεροπορία τους μας χτυπούσε κατά διαστήματα.
Υπήρχαν κενά διαστήματα που έβγαιναν πάλι με φορτηγά σε τελικό ημικυκλικό
σχηματισμό και μάζευαν νεκρούς ανενόχλητοι...
Η άμυνα του στρατοπέδου από την ΕΛΔΥΚ αποδεικνυόταν η αποτελεσματικότερη των
δυνάμεών μας γιατί με Σίγκερ και ΠΑΟ δεν τολμούσαν να προελάσουν τα άρματά τους...
Ένα αν χτύπαγες τ ‘ άλλα υποχωρούσαν...
Το πεζικό τους ήταν πιο εύκολη υπόθεση ...
Νύχτωσε, αλλά ξέραμε ότι το πρωί θα ‘ρθουν περισσότεροι ...
Θα τους περιμέναμε, με τονωμένο το ηθικό από τη νίκη...
Εμείς δεν ήμασταν ^^εθνοφυλακή^^ κι οι διαφορές μας από Λάπηθο - Καραβά - Βασίλεια μας έκαναν να ξεχνάμε και πείνα και κούραση...
Τα μάτια μας λες κι ήταν καρφωμένα ανοιχτά κι αγριεμένα σα διαβόλου...
ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ - 15 Αυγούστου 1974 - Ανατολικό μέτωπο
Τη 15η Αυγούστου η τουρκική αεροπορία βομβάρδισε την Αμμόχωστο προς ανακούφιση των πολιορκούμενων στο κάστρο τουρκοκυπρίων...

Με τους βομβαρδισμούς το 201ΤΠ άρχισε να παίρνει θέσεις πιο μακριά από τον χώρο πολιορκίας.
Η 32ΜΚ που από χτες κινούνταν για Αμμόχωστο στην κορυφογραμμή του
Πενταδάκτυλου, πήρε διαταγή να προσπεράσει την γραμμή προώθησης των Τούρκων και να συμπτυχθεί στην γραμμή Λευκωσίας - Λάρνακας !
Μετά τις 14:00 που τα τουρκικά άρματα πλησίαζαν στην πόλη επιφυλακτικά, το 341ΤΕ και η Ι ΑΔΤ χωρίς μεταξύ τους συνεννόηση αποχώρησαν από την Αμμόχωστο προς τη Λάρνακα αφήνοντας την πόλη της Αμμοχώστου (τον τουρκοκυπριακό τομέα) στα χέρια των εισβολέων στις 17:30...
Οι αργές και προσεκτικές κινήσεις των Τούρκων έδειχναν ότι δεν είχαν διαταγή κατάληψης της νέας πόλης.
Την ίδια μέρα, την εγκατάλειψη του χωριού Τρούλοι βορείως της Λάρνακας που
εγκατέλειψε τμήμα του 6ου ΤΠ , επάνδρωσε εθελοντικά ο ταγ/χης Διονυσιάδης και 20
εθελοντές, έτσι ώστε να κρατά επαφή με τον εχθρό στον οποίο με εναλλαγές θέσεων και πυρά έδινε την εντύπωση μεγάλης δύναμης ,που κάλυπτε τον διάδρομο προς Λάρνακα…
Το παράδειγμα του Διονυσιάδη δυστυχώς δεν ακολούθησαν οι μονάδες υπεράσπισης της Αμμοχώστου παρά την γνώριμη πλέον διστακτικότητα στις κινήσεις των Τούρκων και παρά τις διαταγές καθυστέρησης του εχθρού...
Η έλλειψη σε άρματα και αντιαρματικά όπλα της Εθνοφρουράς, έκανε τις ίλες του εχθρού να κάνουν περίπατο...
Κι αυτόν αργά και προσεκτικά...
ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ - 15 Αυγούστου 1974
– Δυτικό μέτωπο

Στο δυτικό μέτωπο οι Τούρκοι προώθησαν 2 έως 6 χιλιόμετρα μια ίλη αρμάτων προς τη Μόρφου, αφού χτυπήθηκαν από κοντά σε ενέδρα με ΠΑΟ από 2 θωρακισμένα οχήματα αναγνώρισης της εθνοφρουράς έξω από τη Βασίλεια χάνοντας δυο Μ47.

Στην προσπάθεια να τα εγκλωβίσουν, τα Μ113 διέφυγαν στη Μόρφου.
Πέρα από το σημείο αυτό, ο χώρος για τα τουρκικά άρματα της 28ης ήταν πεδινός και εύκολος για την επόμενη μέρα ...
ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ - 15 Αυγούστου 1974
- Κεντρικό μέτωπο

Η μάχη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ ( συνέχεια )
15η Αυγούστου

Από το πρωί ξανάρχισαν με πυρά πυροβολικού και αεροπορίας αδιάκοπα...
Δεν τόλμησαν καμία επίθεση πεζικού και αρμάτων στις 15.
Η χτεσινή ήττα τους αποθάρρυνε...
Ο διοικητής ζήτησε αντιαρματική υποστήριξη και μεγαλύτερη υποστήριξη πυρών
πυροβολικού, αλλά αντί γι’ αυτό μας έστειλαν τρία θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς..
Να κάνουν τι ,αυτά ? Τη νύχτα τα έδιωξε...
Θα έπρεπε να τους περιμένουμε με ότι είχαμε γνωρίζοντας ότι θα έστελναν μεγαλύτερη δύναμη πυρός.
Ας είναι. Το ηθικό μας ήταν ακμαίο από χτες.
Πυρά καμπύλης τροχιάς και ναπάλμ τα ‘χαμε ... συνηθίσει.
Τις ταξιαρχίες τους θέλαμε για να ξεπλύνουμε τη σφαγή του Καραβά των δικών μας.
ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ - 16 Αυγούστου 1974 - Δυτικό μέτωπο
Στις 16 Αυγούστου οι μονάδες της 28ης Μεραρχίας συνέχισαν πολύ αργά την προέλασή τους στην πεδιάδα της Μόρφου, παρότι δεν συναντούσαν αντίσταση.

Στις 09:00 κατέλαβαν την έρημη Μόρφου, στις 12:00 έφτασαν στον Κορμακίτη, στη Λεύκα και στη Φιλιά.
Ο εφεδρικός λόχος του 281ΤΠ που παρέμεινε στην περιοχή, κυκλώθηκε από τον εχθρό και παρά την αντίστασή του οι μισοί άντρες του σκοτώθηκαν και οι άλλοι μισοί αιχμαλωτίστηκαν.
Στις 18:00 που ίσχυσε η νέα κατάπαυση πυρός οι μονάδες των Τούρκων ανέκοψαν την προέλαση, για να συνεχίσουν αργότερα μέχρι το όρος Τρόοδος που απέκτησαν επαφή με δυνάμεις της εθνοφρουράς.
ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ - 16 Αυγούστου 1974 -
Κεντρικό μέτωπο

Η μάχη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ ( συνέχεια )
16η Αυγούστου

Κρατήσαμε ήδη δυο μέρες σε θέσεις μάχης που ήταν γεμάτες κρατήρες από βόμβες
1.000lb και τα πάντα γκρεμισμένα και καμένα, όπως τα δέντρα του στρατοπέδου...
Στις 08:30 το πρωί άρχισε να μας προσβάλει και πάλι η αεροπορία τους και συγχρόνως άρχισαν να κινούνται προς το στρατόπεδο και τον Αγ. Παύλο δυο σχηματισμοί...
Μια ίλη αρμάτων με τάγματα πεζικού που ακολουθούσαν, υποστηριζόμενα από πυρά
πυροβολικού έρχονταν από το Κιόνελι πάνω μας και μια παρόμοια δεύτερη δύναμη από το Γερόλακο προς τη θέση του 4ου και του λόχου διοικήσεως ...
Τους αποκρούαμε μέχρι το μεσημέρι...όπου έφτασαν στα 100μ από τις τελευταίες μας αριστερά... δεν τελειώνανε...ήμασταν εκ του συστάδην... θα μπαίνανε ...
Τα πυρά υποστήριξαν του πυροβολικού μας έκοψαν ισχύ και τα άρματά τους σε λίγο
θα ‘μπαιναν στις θέσεις του 4ου λόχου...
Ήταν 13:00 και διατάχτηκε απαγκίστρωση ...
Πως διάβολε με πλάτες ακάλυπτες και έδαφος επικλινές ?

Προσπάθησαν τα πρώτα τμήματα μέχρι που άρματα και πεζικό έπεσαν στις γραμμές μας ...
Μπλέξαμε σε μάχη σώμα με σώμα και κει θολώνει το μυαλό και τι να θυμηθείς...
Σκοτώνεις μ’ ότι έχεις ή σκοτώνεσαι δίχως δεύτερη σκέψη...
Ήταν λιγότεροι σ ’εμάς στ’ αριστερά και καθαρίσαμε, στο κέντρο όμως είχαν μπει οι
περισσότεροι κι είχαν και τα άρματα μέσα...
Κινηθήκαμε προς τα πίσω πριν μας πάρουν οι εφεδρείες τους και ξαφνικά μια ομάδα
πολυβόλων άνοιγε το κεντρικό μέτωπο του πεζικού τους σα βεντάλια μέχρι που το
τράβηξε πάνω της ...
Εκεί μας δόθηκε ο χρόνος και απαγκιστρωθήκαμε προς τον Αγ. Παύλο...
Μάθαμε αργότερα ότι ήταν ομάδα του λοχία Κώστα Κέντρα, του ήρωα που έμεινε μόνος με το πολυβόλο του τελικά και σκοτώθηκε για να γλιτώσει όλους εμάς τους υπόλοιπους...
Δεν βρέθηκε ποτέ ούτε το κουφάρι του ήρωα...
Οι Τούρκοι στη μανία τους για την ΕΛΔΥΚ που αντιστάθηκε ηρωικά, μάζεψαν τους
νεκρούς μας μπροστά από το στρατόπεδο και αφού τους απογύμνωναν, τους έκοβαν τα κεφάλια και τους φωτογράφιζαν...
Σωτ. Σταυριανάκος - ο τελευταίος ήρωας της ΕΛΔΥΚ
Ο λοχαγός του μηχανικού Σωτήρης Σταυριανάκος, σε μάχη σώμα με σώμα στο κέντρο της παράταξης, έχασε 25 απο τους 30 άντρες του...

Κράτησε τη θέση του και μαχόμενος όρθιος δέχτηκε βολή από πυροβόλο άρματος από κοντινή θέση...
Χρειάστηκαν βολή άρματος για να σταματήσουν τον τελευταίο μας ήρωα... Σάββατο 17 Αυγούστου 1974-
Παρότι από χτες το απόγευμα, μετά την πτώση του στρατοπέδου είχε συμφωνηθεί και

πάλι κατάπαυση πυρός, αποκρούσαμε και σήμερα με επιτυχία επιθέσεις τους στον
Αγ. Παύλο, μαζί με τους κύπριους εθελοντές από την Αμμόχωστο που πολέμησαν ηρωικά στο πλευρό μας .
Ήταν οι τελευταίες συμπλοκές.
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Δεν θυμάμαι πόσες, αλλά λίγες μέρες μετά μας διώξανε ξαφνικά από το νησί, με το ίδιο οχηματαγωγό που είχαμε πάει...

Στην Αθήνα μας είπαν ότι είμαστε ελεύθεροι να πάμε στα σπίτια μας !
Αλλά πως να πάμε ?
Χωρίς ένα πεντόλιρο στην τσέπη, με μια φόρμα που της έλειπε ένα μπατζάκι και
λερωμένη με ξεραμένο αίμα, με ένα άρβυλο που έχασκε και άπλυτοι ακόμη από τη
μαυρίλα...
Εγώ κι ένας φίλος από Τρίπολη κάναμε ωτοστόπ.
Μας πήρε ένα φορτηγό καρότσα μέχρι την Τρίπολη.
Μετά συνέχισα μόνος πάλι με ωτοστόπ μέχρι τη Μεγαλόπολη.
Αυτή ήταν η πατρίδα. Δεν με πειράζει ούτε μένα, ούτε τα ‘άλλα παιδιά που μείναμε και πολεμήσαμε μόνοι και άοπλοι σχεδόν, τον Τούρκο...
Μας πειράζει όμως πολύ, που μέχρι σήμερα δεν μας το αναγνωρίζει και μας λέει
χουντικούς...
Γι’ αυτούς μπορεί να ήταν ένα ‘’επεισόδιο’’, για μας ήταν ένας ακόμη ελληνοτουρκικός πόλεμος...
Και θα ‘μαστε περήφανοι που σταθήκαμε αντρίκεια σ^ αυτές τις Θερμοπύλες.... Περήφανοι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Oσα δημοσιεύματα δεν έχουν την υπογραφή μας αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και όχι την δική μας.Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις,, ή απειλές.

ΜΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΤΗ ΜΝΗΜΗ

Η γνώση του ιστορικού παρελθόντος είναι απαραίτητη για την εθνική αυτογνωσία ενός λαού. Το blog μας με τρόπο απλό χωρίς να διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια, φωτίζει με αναδρομές στα γεγονότα σελίδες ιστορίας του μαρτυρικού Λαού της Κύπρου και των Ελλαδιτών και Κυπρίων νεκρών και αγνοουμένων Ηρώων.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΘΡΑ